รหัสลับจากอนาคตที่ยังไม่เกิด

ความมืดมิดไม่ได้น่ากลัวเท่ากับความเงียบงันที่ไร้การตอบสนองจากระบบ คณินกะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัสสายตาหลังความสว่างวาบจากหน้าจอคอมพิวเตอร์นับร้อยตัวดับลงพร้อมกัน แสงสีแดงฉานจากหลอดไฟสำรองฉุกเฉินสาดส่องลงมาอาบไล้โครงหน้าและแว่นตาหนาเตอะของเขา ทอดเงายาวทาบทับไปบนพื้นห้องทดลองฟิสิกส์ชั้นใต้ดิน เสียงแจ้งเตือนระบบภารกิจระดับ SSS ยังคงดังก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท *‘ตรวจพบความผิดปกติของสนามแม่เหล็กควอนตัม... กำลังเริ่มต้นกระบวนการซิงโครไนซ์เวลา...’* “นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน... ระบบความปลอดภัยของศูนย์วิจัยถูกตัดขาดจากภายนอกหมดแล้ว” คณินพึมพำกับตัวเอง มือข้างหนึ่งดันกรอบแว่นขึ้นอย่างลืมตัว สมองอันปราดเปรื่องของนักศึกษาฟิสิกส์ทฤษฎีเริ่มคำนวณความเป็นไปได้นับล้านรูปแบบในเสี้ยววินาที แต่ไม่มีสมการใดเลยที่อธิบายเหตุการณ์ตรงหน้าได้ “ไม่ใช่แค่ระบบศูนย์วิจัยหรอกนะคณินที่ถูกตัดขาด” เสียงหวานทุ้มที่คุ้นเคยเอ่ยแทรกขึ้นทำลายความเงียบ ดร.อลิซก้าวออกมาจากเงาสลัวของเสาคอนกรีตเสริมเหล็ก เสื้อกาวน์สีขาวของเธอยับยู่ยี่เล็กน้อยและมีคราบเขม่าสีดำจางๆ ที่ปลายแขน แววตาคู่คมกริบของเธอยามนี้ไม่ได้ฉายแววความเยือกเย็นชาอย่างเคย หากแต่เต็มไปด้วยความกังวลและความเหนื่อยล้าที่สะสมมานานข้ามภพชาติ คณินหันขวับไปมองอาจารย์สาวผู้เป็นทั้งไอดอลและปริศนารายใหญ่ที่สุดในชีวิตของเขา “อาจารย์อลิซ? ทำไมอาจารย์ถึงยังอยู่ที่นี่... ไหนอาจารย์บอกว่าต้องไปประชุมด่วนที่เจนีวาตั้งแต่เมื่อวานไม่ใช่เหรอครับ?” อลิซไม่ได้ตอบคำถามทันที เธอย่างสามขุมเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของเขา ดวงตาสีเข้มคู่นั้นกวาดมองหน้าจอสีดำสนิทก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่วัตถุชิ้นหนึ่งบนโต๊ะ—นาฬิกาทรงกระบอกโลหะผสมไทเทเนียมและหน้าปัดกระจกควอนตัมใส ที่สลักตัวเลขรหัสสมการความน่าจะเป็นยาวเหยียด ซึ่งเป็นผลงานประดิษฐ์ชิ้นเอกของคณินเอง “เจนีวาในลูปนี้... ระเบิดเป็นจุลไปตั้งแต่เมื่อสิบสองชั่วโมงที่แล้วแล้วล่ะครับ” อลิซถอนหายใจยาวเหยียด น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่น่าขนลุก “และถ้าคุณยังคงนั่งแกะสมการบ้าๆ นี่ต่อไปโดยไม่ฟังฉัน อีกเจ็ดสิบสองชั่วโมงข้างหน้า ศูนย์วิจัยแห่งนี้... และทุกคนในรัศมีสิบกิโลเมตร ก็จะไม่เหลือแม้แต่ฝุ่นผง” คณินชะงักไป หัวใจกระตุกวูบ “อาจารย์กำลังพูดถึงอะไร? ระเบิด? เครื่องเร่งอนุภาคของเราถูกควบคุมความปลอดภัยด้วยระบบไอโซโทปหน่วงเวลาสามชั้น ไม่มีทางที่จะเกิดปฏิกิริยาลูกโซ่ได้เด็ดขาด ยกเว้นแต่...” เขาหยุดพูดไปชั่วขณะเมื่อสมองประมวลผลถึงความเป็นไปได้ที่เลวร้ายที่สุด “ยกเว้นแต่จะมีใครจงใจใส่รหัสโอเวอร์โหลดจากข้างใน” “ถูกต้อง และคนคนนั้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหน...” อลิซยื่นมือเรียวบางหยิบนาฬิกาสมการควอนตัมบนโต๊ะขึ้นมา พลิกดูหน้าปัดที่ตอนนี้กำลังเปล่งแสงสีฟ้าจางๆ เป็นจังหวะชีพจร “แต่เป็นตัวคุณเอง... ในอนาคตอีกสามวันข้างหน้า” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทดลองอีกครั้ง มีเพียงเสียงฮัมต่ำๆ ของเครื่องกำเนิดพลังงานสำรองที่ดังเล็ดลอดออกมา คณินจ้องมองหน้านาฬิกาในมือของอาจารย์สาว สติสัมปชัญญะของเขาตีรวนไปหมด นาฬิกานี้เพิ่งจะประกอบเสร็จเมื่อเช้าตรู่ และมีเพียงเขาคนเดียวที่มีกุญแจรหัสเข้าระบบ มันยังไม่เคยถูกนำออกไปนอกห้องนี้ด้วยซ้ำ แล้วมันไปอยู่ในมือของอลิซได้อย่างไร? และที่สำคัญกว่านั้น... ทำไมมันถึงบันทึกข้อมูลย้อนหลังที่ยังไม่เกิดขึ้นจริงได้? “นี่คือหลักฐาน” อลิซวางนาฬิกาลงบนฝ่ามือของคณินอย่างระมัดระวัง ราวกับมันเป็นวัตถุโบราณที่เปราะบางที่สุดในจักรวาล “ลองแตะที่ขอบตัวเรือนแล้วอ่านค่าฟลักซ์แม่เหล็กดูสิครับคณิน แล้วคุณจะรู้ว่าฉันไม่ได้โกหก” คณินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นิ้วเรียวยาวสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อสัมผัสกับโลหะเย็นเฉียบ ทันทีที่ปลายนิ้วแตะโดนเซนเซอร์ชีวมิติ หน้าปัดกระจกควอนตัมก็สว่างวาบขึ้นพร้อมกับฉายภาพโฮโลแกรมสามมิติขนาดย่อมลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ ภาพนั้นคือเหตุการณ์ความวุ่นวายภายในห้องทดลองแห่งนี้ เปลวไฟสีส้มพวยพุ่ง เสียงสัญญาณเตือนภัยดังแสบแก้วหู และภาพเงาร่างของมนุษย์คนหนึ่งที่กำลังรัวนิ้วพิมพ์รหัสทำลายล้างลงบนแผงควบคุมหลัก... ใบหน้าของเงาร่างนั้นชัดเจนแจ่มแจ้งภายใต้แสงไฟสีแดง... มันคือใบหน้าของตัวเขาเอง “ไม่... เป็นไปไม่ได้” คณินผถอยหลังกรูดจนสะโพกระแทกเข้ากับขอบโต๊ะทำงาน แว่นตาหนาเกือบจะหลุดร่วงลงมา “ผมไม่มีวันทำลายงานวิจัยของตัวเอง... ผมใช้เวลาครึ่งชีวิตคิดค้นมันขึ้นมาเพื่อพิสูจน์ทฤษฎีแรงโน้มถ่วงควอนตัม... ผมไม่มีเหตุผลอะไรเลยที่จะต้องทำแบบนั้น!” “เหตุผลน่ะมีแน่ครับ... และมันเป็นเหตุผลที่ยิ่งใหญ่เสียจนคุณยอมทำลายทุกอย่างเพื่อแลกมา” อลิซก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาด้วยความรวดเร็วที่น่าตกใจ มือบางเอื้อมมาจับไหล่ทั้งสองข้างของเขาไว้แน่น แรงบิดจากนิ้วของเธอบ่งบอกถึงความกดดันมหาศาล “ฟังฉันนะคณิน เวลาของเราเหลือน้อยเต็มทีแล้ว ลูปเวลานี้ถูกรีเซ็ตมาเป็นครั้งที่สิบสี่แล้ว และในทุกๆ ลูป ผลลัพธ์ก็จบลงด้วยการระเบิดของเครื่องเร่งอนุภาคเสมอ ยกเว้นแต่ครั้งนี้... ครั้งที่เราสองคนจะร่วมมือกันหยุดยั้งมัน” คณินเงยหน้าขึ้นมองสบตาอลิซ แววตาของเธอไม่มีความลังเลหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยวที่พร้อมจะเดิมพันด้วยชีวิต ทว่าในหัวของเขากลับเต็มไปด้วยคำถามนับร้อย “ลูปเวลา... สิบสี่ครั้ง?” คณินทวนคำ เสียงสั่นพร่า “อาจารย์หมายความว่าอาจารย์ติดอยู่ในลูปเวลานี้งั้นเหรอครับ? แล้วทำไม... ทำไมผมถึงเพิ่งจะมารู้เรื่องนี้เอาตอนนี้?” “เพราะในสิบสามลูปที่ผ่านมา คุณจำอะไรไม่ได้เลยสักครั้ง” อลิซหลบสายตาไปชั่วขณะ ก่อนจะหันกลับมาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา “ทุกครั้งที่เกิดการระเบิด สติและจิตสำนึกของคุณจะถูกรีเซ็ตกลับไปจุดเริ่มต้น แต่มีเพียงครั้งนี้เท่านั้นที่รหัสสมการในนาฬิกาเรือนนี้เชื่อมโยงกับคลื่นสมองของคุณได้ทันเวลาพอดี... มันเลยส่งข้อมูลข้ามเวลามาหาตัวคุณในอดีตได้” พล็อตเรื่องซับซ้อน กลไกเวลาที่สมเหตุสมผล และความลับที่ถูกเปิดเผยทีละน้อยกำลังทำให้โครงสร้างความคิดของคณินสั่นคลอน เขาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ สมองที่ผ่านการฝึกฝนด้านตรรกะและตัวเลขเริ่มทำงานอีกครั้งอย่างรวดเร็ว หากสิ่งที่อลิซพูดเป็นความจริง นั่นหมายความว่าพวกเขามีเวลาเพียงเจ็ดสิบสองชั่วโมงในการหาตัว "หนอนบ่อนไส้" ที่แท้จริง และป้องกันไม่ให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย “ถ้าอย่างนั้น... ใครคือคนที่จะทำให้เกิดการระเบิดกันแน่ครับ ถ้าไม่ใช่ตัวผมในอนาคต?” คณินถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง แว่นตาใต้กรอบเริ่มสะท้อนแสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉาน อลิซเม้มริมฝีปากแน่น เธอกำลังจะเอ่ยปากตอบคำถามนั้น แต่ทว่า... *ตึง!* เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวจากชั้นบนสุดของศูนย์วิจัยดังขึ้นขัดจังหวะ แรงสั่นสะเทือนทำให้ฝุ่นละอองจากเพดานร่วงกราวลงมากลบเกลื่อนพื้นห้อง ระบบไฟสำรองดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดสนิท ก่อนที่คณินจะทันได้ตั้งตัว ประตูนิรภัยเหล็กกล้าหนาแปดนิ้วของห้องทดลองที่ควรจะถูกล็อกด้วยรหัสผ่านระดับสูงสุด กลับค่อยๆ เลื่อนเปิดออกเองอย่างช้าๆ พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงของใครบางคนกำลังก้าวเข้ามาในความมืด... และเงาร่างที่ทาบทับลงมาบนพื้นห้องนั้น... กลับไม่ใช่ทั้งเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย หรือแม้กระทั่งมนุษย์ทั่วไป ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในมิติเวลาแห่งควอนตัมนี้ด้วยกันนะครับ