สมการความน่าจะเป็นในคืนฝนดาวตก

"ถ้าค่าความแปรปรวนของสนามแม่เหล็กยังคงแกว่งตัวด้วยอัตราเร่งสามจุดสี่ต่อวินาทีแบบนี้ อีกไม่เกินสิบห้านาที โครงข่ายเซิร์ฟเวอร์ทั้งหมดในตึกฟิสิกส์คงต้องพับฐานกลายเป็นขยะอิเล็กทรอนิกส์ราคาแพงแน่นอนครับ" เสียงพึมพำของคณินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องทดลองดาราศาสตร์ชั้นสี่ ภายใต้แสงไฟสีนวลจากจอคอมพิวเตอร์หลายจอที่สะท้อนผ่านเลนส์แว่นหนาเตอะ นิ้วเรียวยาวของนักศึกษาปีสามกำลังรัวแป้นพิมพ์อย่างบ้าคลั่งเพื่อแก้สมการดิฟเฟอเรนเชียลบนหน้าจอ บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของโอโซนจางๆ จากเครื่องประมวลผลควอนตัมรุ่นต้นแบบที่แผ่ไอความร้อนออกมาอย่างต่อเนื่อง ในมือขวาของเขายังคงถือปากกาไวท์บอร์ดที่ใช้คำนวณสูตรยาวเหยียดบนกระจกใสแจ๋วตรงหน้า จนตอนนี้แทบไม่เหลือพื้นที่ว่างให้ขีดเขียนอะไรได้อีกแล้ว คืนนี้ไม่ใช่คืนปกติอย่างที่ควรจะเป็น... ทัศนียภาพนอกหน้าต่างบานใหญ่เผยให้เห็นท้องฟ้าสีครามเข้มที่ถูกแต่งแต้มด้วยกลุ่มดาวระยิบระยับ ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของคณินไม่ใช่ความงามของกาแล็กซีทางช้างเผือก แต่เป็นกราFฟิกจำลองสนามแม่เหล็กโลกที่กำลังบิดเบี้ยวเป็นรูปเกลียวคลื่นประหลาด มันคือปรากฏการณ์ "ฝนดาวตกเพอร์เซิดส์" ที่ถูกบันทึกไว้ด้วยความถี่ผิดปกติ ซึ่งในทางทฤษฎีแล้ว มันไม่มีทางเกิดขึ้นได้เองตามธรรมชาติอย่างแน่นอน "เป็นไปไม่ได้... ค่าพลังงานระดับนี้มันเทียบเท่ากับหลุมดำจิ๋วที่ถูกเหนี่ยวนำด้วยคลื่นความถี่วิทยุเลยนี่นา" คณินขยับกรอบแว่น สายตาคมกริบกวาดมองตัวเลขสถิติที่วิ่งผ่านหน้าจอด้วยความเร็วสูง สมองของเขาประมวลผลข้อมูลมหาศาลอย่างเป็นระบบ ทว่าสัญชาตญาณลึกๆ กลับเริ่มส่งเสียงเตือนถึงภัยอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามาอย่างเงียบเชียบ เขารู้ดีว่ากฎของฟิสิกส์ไม่เคยโกหกใคร และทุกความผิดปรกตินั้นล้วนมี "ตัวแปร" ที่ซ่อนอยู่เสมอ คณินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสมาธิ นิ้วชี้กดลงบนปุ่ม Enter เพื่อรันโปรแกรมจำลองสถานการณ์จำลองครั้งสุดท้าย หน้าจอหลักเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานพร้อมเสียงเตือนระดับวิกฤตที่ดัง *ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...* เป็นจังหวะกระชั้นชิด *คำเตือน: ตรวจพบความหนาแน่นของอนุภาคโครโนว์เกินขีดจำกัด* ชายหนุ่มขมวดคิ้วมุ่น ความตึงเครียดฉายชัดบนใบหน้าคมคายที่มักจะดูผ่อนคลายอยู่เสมอ เขากำลังจะเอื้อมมือไปควอดยาแก้ปวดบนโต๊ะ ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง อากาศเบื้องหน้าเขากลับบิดเบี้ยวราวกับภาพวาดสีน้ำมันที่ถูกสาดด้วยน้ำร้อน *เปรี้ยะ!* เสียงประหลาดคล้ายกระจกแตกดังขึ้นพร้อมกับประกายไฟสีฟ้าครามที่สว่างวาบจนแสบตา คณินผถอยหลังกรูดโดยสัญชาตญาณ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดสั่งให้เขาก้าวถอยหลังไปชนกับชั้นหนังสือด้านหลัง ทว่าร่างกายนิ่งค้างไปเสียดื้อๆ เมื่อความว่างเปล่าตรงหน้าเริ่มปรากฏร่างของใครบางคน เงาร่างนั้นค่อยๆ ก้าวทะลุผ่านม่านพลังงานที่สั่นไหวออกมาอย่างนุ่มนวล ราวกับก้าวผ่านประตูบ้านธรรมดา ทว่าแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเธอกลับทำให้บรรยากาศในห้องลดฮวบลงจนหนתาวเหน็บ เธอคือหญิงสาวในชุดโค้ชกันหนาวสีดำสนิท เส้นผมสีเงินยวงยาวสลวยสะท้อนกับแสงไฟในห้อง ดวงตาสีอำพันคู่นั้นนิ่งสงบ เยือกเย็น และลึกล้ำราวกับห้วงอวกาศอันไร้ก้นบึ้ง ทว่าสิ่งที่ทำให้คณินหัวใจเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ไม่ใช่รูปลักษณ์ที่งดงามราวกับหลุดออกมาจากภาพวาดไซไฟ ทว่ามันคือร่องรอยบาดแผลและคราบเขม่าควันบนเสื้อผ้าของเธอต่างหาก... มันคือหลักฐานยืนยันชัดเจนว่า ผู้หญิงคนนี้เพิ่งผ่านสนามรบที่ดุเดือดที่สุดมาหมาดๆ ดร.อลิซ... นักวิทยาศาสตร์อัจฉริยะผู้หายสาบสูญไปจากบันทึกของสถาบันวิจัยระดับโลกเมื่อสามปีก่อน ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าเขาแล้ว ณ ที่แห่งนี้ "คุณ..." คณินอ้าปากค้าง สมองที่เคยรวดเร็วในการคำนวณสมการกลับว่างเปล่าชั่วขณะ เขาพยายามเปล่งเสียงออกมา "คุณเข้ามาในนี้ได้ยังไง ระบบรักษาความปลอดภัยของตึกนี้ถูกเข้ารหัสไว้สามชั้น..." อลิซไม่ตอบคำถามนั้น เธอปรายตามองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังคงแสดงกราฟฟิกสีแดงฉาน ก่อนจะหันมามองหน้าคณินด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา มุมปากเรียวสวยยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ราวกับเด็กสาวที่กำลังพึงพอใจกับผลงานชิ้นเอกของตัวเอง "นายคำนวณพลาดไปสามวินาทีนะ คณิน" น้ำเสียงนุ่มนวลทว่าทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่กลับมาปกคลุมอีกครั้ง "และถ้าไม่อยากให้โลกใบนี้กลายเป็นเศษฝุ่นในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า... นายต้องช่วยฉันแก้สมการนี้ให้จบซะที" ก่อนที่คณินจะทันได้เอ่ยถามอะไรเพิ่มเติม หน้าจอหลักทั้งหมดในห้องทดลองก็ดับวูบลงพร้อมกัน ทิ้งไว้เพียงความมืดมิดและเสียงแจ้งเตือนระบบภารกิจระดับ SSS ที่ดังสะท้อนก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของเขาคนเดียว... -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องไปในห้วงเวลาและจักรวาลอันกว้างใหญ่นี้นะครับ