พิกัดลับใต้ดินของสถาบันวิจัย

“ทิ้งมันลงพื้นเดี๋ยวนี้ คณิน!” เสียงตะโกนของดร.อลิซแหวกความเงียบงันในโถงทางเดินที่มืดมิด เธอไม่ได้รอฟังคำสั่ง สองมือของเธอคว้าต้นแขนของผมแล้วเหวี่ยงร่างให้หลบเข้าซอกบันไดหนีไฟที่เต็มไปด้วยฝุ่นและกลิ่นอับของสนิม แรงกระชากนั้นหนักแน่น แต่ในความสั่นไหวของปลายนิ้วเธอ ผมสัมผัสได้ถึงความกังวลที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่งขรึม *เปรี้ยง!* กระสุนพลังงานสีครามพุ่งเฉียดตำแหน่งที่ผมยืนอยู่เมื่อครู่ไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร มันกระทบกับผนังคอนกรีตจนเกิดรอยไหม้และเศษฝุ่นฟุ้งกระจาย เงาร่างนั้น... ร่างที่ดูเหมือนตัวผมในเวอร์ชันที่ผ่านการเคี่ยวกรำจากสมรภูมิเวลามายาวนาน ยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงจุดเดิม แสงจากดวงตาสีเงินของเขาวาวโรจน์ท่ามกลางความมืด “อย่าให้มันเข้าใกล้เขตพลาสม่าสนามแม่เหล็กเด็ดขาด!” ดร.อลิซกระซิบสั่ง ลมหายใจของเธอหอบถี่พลางประคองร่างผมลงสู่บันไดเหล็กวนที่ทอดยาวลงสู่ชั้นใต้ดินที่ลึกที่สุดของสถาบันวิจัย “นั่นมัน... ตัวผมงั้นเหรอครับ?” ผมถามพลางกอดชิปข้อมูลไว้แนบอก ความร้อนจากมันเริ่มแผ่ซ่านผ่านเสื้อกาวน์ แผดเผาฝ่ามือจนรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนของข้อมูลดิบที่วิ่งพล่านอยู่ภายใน “อย่าเพิ่งถามตอนนี้ วิ่ง!” เราดิ่งลงสู่ความมืดมิดจนกระทั่งถึงห้องเก็บของเก่าใต้ดิน—ห้องที่แทบไม่มีใครในสถาบันรู้จัก มันถูกปิดตายด้วยประตูเหล็กหนาที่สนิมเกาะกิน ผมรีบกดรหัสผ่านที่ ดร.อลิซส่งผ่านกระแสจิตผ่านปลอกคอสื่อสารที่เธอแอบติดตั้งไว้ให้ผมตั้งแต่ต้นลูป แรงดันอากาศภายในห้องเปลี่ยนไปทันทีที่ระบบนิรภัยถูกปลดล็อก เสียงกลไกเฟืองเหล็กขบกันดังสนั่นจนผมต้องยกมือขึ้นปิดหู ภายในห้องเต็มไปด้วยเซิร์ฟเวอร์รุ่นดึกดำบรรพ์ที่ถูกวางกองไว้เหมือนขยะ แต่สำหรับนักฟิสิกส์อย่างผม นี่คือขุมทรัพย์ชัดๆ “วางชิปไว้ที่เครื่องสแกนศูนย์กลาง” ดร.อลิซออกคำสั่งทันทีที่ประตูปิดลง เธอทรุดตัวลงนั่งหน้าจอโฮโลแกรมที่แตกละเอียด พลางพิมพ์รหัสผ่านด้วยความเร็วสูงจนมองตามไม่ทัน “อาจารย์ครับ สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่... ร่างเงาคนนั้นบอกว่าเวลาของผมหมดแล้ว มันหมายความว่ายังไงครับ? ในลูปนี้ผมยังไม่ได้ทำอะไรที่ทำลายทฤษฎีควอนตัมเลยนะ!” ผมถามด้วยความสับสน ขณะที่มือยังคงทำหน้าที่เชื่อมต่อชิปเข้ากับเครื่องสแกน ดร.อลิซหยุดมือที่แป้นพิมพ์ครู่หนึ่ง เธอมองหน้าผมผ่านแว่นสายตาที่ร้าวเล็กน้อย แววตาของเธอในตอนนั้นมันไม่ใช่แค่ความเยือกเย็น แต่มันคือความเจ็บปวดที่ถูกเก็บกดมานับร้อยลูป “คณิน... การคำนวณความน่าจะเป็นของนายในตอนนี้น่ะ มันเกินขีดจำกัดที่ระบบจะรับไหวแล้วนะ” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในหัวผม “ร่างเงาที่นายเห็น ไม่ใช่ศัตรู แต่มันคือ ‘ผลลัพธ์’ ของการตัดสินใจที่ผิดพลาดในลูปที่ 42 ถ้าเราไม่อาจวิเคราะห์ชิปนี้ได้ก่อนที่มันจะตามมาถึง... ตัวตนของนายจะถูกลบหายไปจากลำดับเวลาโดยสมบูรณ์” ผมมองไปที่ชิปข้อมูลในเครื่องสแกน ตัวเลขเปอร์เซ็นต์การวิเคราะห์เริ่มกระพริบช้าๆ จาก 10%... 25%... 50% เสียงฝีเท้าหนักๆ เริ่มดังขึ้นที่หน้าประตูทางเข้า มันเป็นเสียงรองเท้าบูทเหล็กที่ค่อยๆ ย่างกรายเข้ามาอย่างช้าๆ ราวกับจงใจข่มขวัญให้เราแตกตื่น ผู้ล่าคนนั้นไม่ได้รีบร้อน เพราะเขารู้ดีว่าใต้ดินแห่งนี้ไม่มีทางออกอื่นนอกจากทางที่เขาเพิ่งผ่านมา *ตื้ด... ตื้ด...* หน้าจอหลักกลางห้องเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน เสียงเตือนดังรัวถี่ยิบ ข้อมูลภายในชิปไม่ได้เป็นแค่ผังของโครงการทดลอง แต่มันคือโครงสร้างย้อนกลับ (Reverse Engineering) ของทฤษฎีเวลาที่ถูกฝังไว้ใต้สถาบันแห่งนี้! “คณิน... การคำนวณของนายมันสมบูรณ์แบบเกินไป” ดร.อลิซหันมาหาผม รอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนใบหน้าเธอ “ระบบกำลังประเมินว่านายมีสิทธิ์ที่จะ ‘ข้ามขั้น’ กลายเป็นส่วนหนึ่งของมิติเวลาที่เหนือกว่า แต่ถ้าเลือกทางนั้น นายจะต้องทิ้งความทรงจำทั้งหมดเกี่ยวกับ ‘โลกใบนี้’ ไป...” “ผมไม่ทิ้งอาจารย์ไว้หรอกครับ” ผมสวนกลับทันควัน มือของผมกุมมือเธอไว้แน่น ทว่า ในขณะที่ผมกำลังจะตัดสินใจดึงชิปออกเพื่อหยุดการทำงาน เสียงระบบสังเคราะห์เสียงที่เย็นเยียบก็ดังขึ้นกลางห้อง: **[แจ้งเตือนระดับ SSS: ตรวจพบการแทรกแซงจากตัวตนภายนอกมิติเวลา]** **[ภารกิจ: ตัดสินใจเลือกเส้นทาง 'ควอนตัมก้าวข้าม' หรือ 'ย้อนลูปแห่งความตาย' ภายใน 10 วินาที]** ประตูเหล็กเบื้องหน้าถูกพังทลายลงด้วยแรงอัดมหาศาล ร่างเงาที่ดูเหมือนผมในอนาคตเดินก้าวเข้ามาในห้อง พร้อมกับมีดสั้นที่เรืองแสงด้วยอนุภาคควอนตัมในมือ เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเรา แล้วชี้ปลายมีดมาที่หน้าอกของผม “คณิน... นายเลือกได้แค่คนเดียวที่จะรอดออกไปจากห้องนี้” ร่างนั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาจนบาดลึกถึงกระดูก “เลือกสิ... จะให้ดร.อลิซเป็นคนพานายไป หรือจะให้นายกลายเป็นผม แล้วปล่อยให้เธอสลายไปพร้อมกับเศษเสี้ยวของเวลานี้?” ผมมองไปยังดร.อลิซที่ตอนนี้เริ่มจางหายไปเป็นละอองแสงทีละน้อย แววตาของเธอสื่อความหมายเพียงอย่างเดียวที่ผมเพิ่งจะเข้าใจในวินาทีสุดท้าย... ว่าทำไมเธอถึงพยายามปกป้องผมมาโดยตลอด ผมหยิบชิปข้อมูลขึ้นมา ก่อนจะตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดครับ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นเช่นนี้ หวังว่าท่านจะยังคงติดตามการตัดสินใจครั้งสำคัญของคณินในตอนถัดไปนะครับ... ควอนตัมคอร์ครับ