ความลับของเลเวลที่ถูกล็อก

"อย่าขยับ" เสียงของเรย์ราบเรียบและเย็นเยียบ ราวกับคมมีดที่ถูกชุบด้วยน้ำค้างแข็งยามวิกาล ปลายนิ้วเรียวยาวของเขากดลงบนแผ่นศิลาโบราณที่มีอักษรเวทมนตร์เรืองแสงสีคราม ความกดอากาศภายในซากวิหารใต้ดินแห่งนี้ลดฮวบลงจนเอลาร่ารู้สึกได้ถึงไอเย็นที่เสียดแทงผ่านเกราะหนังโลหะ แม่ทัพหญิงแห่งกองพันที่เจ็ดชะงักเท้าที่กำลังก้าวเข้ามาใกล้ ดวงตาสีอำพันกวาดมองแผ่นหลังของเด็กหนุ่มผู้เป็นทั้งนายและสหายร่วมรบอย่างระแวดระวัง นางไม่เคยเห็นเรย์แสดงสีหน้าเคร่งเครียดเช่นนี้มาก่อน ตั้งแต่ร่วมเดินทางกู้ซากโลกเวทมนตร์นี้มา เรย์มักจะแก้ไขสถานการณ์ด้วยรอยยิ้มมุมปากและแผนการที่คำนวณไว้ล่วงหน้าสามก้าวเสมอ แต่ในเวลานี้... บรรยากาศรอบตัวเขากลับเต็มไปด้วยความหนักอึ้งราวกับแบกรับภูเขาไว้ทั้งลูก "เกิดอะไรขึ้น เรย์ เจ้าพบเบาะแสของแกนกลางวิหารแล้วหรือ" เอลาร่าถามเสียงเบา พยายามควบคุมลมหายใจของตนให้สม่ำเสมอ "เปล่าเลย เอลารى" เรย์ค่อยๆ หันกลับมา แววตาสีรัตติกาลของเขาไหววูบเล็กน้อย "ข้าเพิ่งค้นพบว่า... ระบบที่พวกเรากำลังพึ่งพาเพื่อเอาชีวิตรอดในโลก 45 วันนี้ มันโกหกเราตั้งแต่ต้นต่างหาก" คำพูดนั้นทำให้เอลาร่าขมวดคิ้วมุ่น "โกหก? เจ้าหมายความว่าอย่างไร ระบบหน้าต่างสถานะและค่าประสบการณ์ที่เราสะสมมาตลอดสัปดาห์... มันคือภาพลวงตาหรือ" เรย์ไม่ตอบในทันที เขายื่นมือซ้ายที่ปรากฏหน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าใสออกมาเบื้องหน้า หน้าต่างนั้นแสดงผลข้อมูลตัวละครของเขาอย่างละเอียด [ชื่อ: อริยะ (เรย์)] [อาชีพ: เซียนกลยุทธ์ไร้เงา (ระดับพิเศษ)] [เลเวล: 49] [แต้มสถานะที่ยังไม่ได้จัดสรร: 0] "ปกติแล้ว การเลเวลอัปในเกมหรือโลกแฟนตาซีทั่วไปหมายถึงอะไร เอลาร่า?" เรย์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่จริงจัง "ก็... การที่พลังเวทมนตร์ในร่างกายหนาแน่นขึ้น ขีดจำกัดทางกายภาพสูงขึ้น และสามารถปลดล็อกทักษะใหม่ๆ ได้อย่างไรล่ะ" เอลาร่าตอบตามความเข้าใจของนักรบผู้ผ่านศึกมาโชกโชน "ถูกต้อง นั่นคือสิ่งที่ระบบหลอกให้เราเข้าใจ" มุมปากของเรย์ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มฝื่อนๆ "แต่เจ้าเคยสงสัยไหม ว่าทำไมศัตรูที่เรากำจัดในซากโบราณสถานแห่งนี้ ถึงไม่มีซากศพหลงเหลืออยู่ ทำไมพวกมันถึงสลายกลายเป็นละอองแสงสีขาวทันทีที่หมดลมหายใจ" เอลาร่าชะงัก นางนึกถึงอสูรเงาและโกเลมเวทมนตร์ที่เพิ่งร่วมมือกันปราบไปเมื่อไม่กี่ชั่วยามก่อน มันเป็นเช่นนั้นจริงๆ พวกมันสลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย ราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้ "เพราะพวกมันไม่ใช่สิ่งมีชีวิต" เรย์อธิบายต่อ น้ำเสียงของเขาเริ่มเจาะลึกเข้าสู่แก่นของกลไกโลก "และตัวเรา... ก็ไม่ใช่ผู้เล่นที่ถูกอัญเชิญมาเพื่อกอบกู้โลกตามเนื้อเรื่องน้ำเน่าอะไรนั่นด้วย" นิ้วมือของเรย์แตะลงที่ปุ่ม 'อัปเลเวล' ซึ่งกะพริบเตือนอยู่มุมขวาบน เขาเพิ่งได้รับผลึกประสบการณ์จำนวนมหาศาลจากการไขปริศนาค่ายกลโบราณเมื่อครู่ ซึ่งมากพอที่จะดันเลเวลของเขาจาก 49 ก้าวข้ามสู่เลเวล 50 ซึ่งเป็นขีดจำกัดสูงสุดของช่วงแรก "ดูให้ดีๆ นะ เอลาร่า นี่คือความจริงที่ถูกซ่อนไว้เบื้องหลังเสียงแจ้งเตือนที่เจ้าคุ้นเคย" เรย์กดปุ่มอัปเลเวลทันที *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนใสดังก้องขึ้นในโสตประสาทของทั้งสองคน ทว่า ไม่มีออร่าสีทองแห่งการเลเวลอัป ไม่มีพละกำลังที่พรั่งพรูเข้ามาในกล้ามเนื้ออย่างที่ควรจะเป็น สิ่งที่เกิดขึ้นคือความเงียบงัน... เงียบงันจนน่ากลัว ทันใดนั้น หน้าต่างสถานะสีฟ้าก็แตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ ราวกับกระจกที่ถูกค้อนทุบ แต่มันไม่ได้หายไป มันกลับรวมตัวกันใหม่กลายเป็นกลุ่มควันสีดำทึบที่พุ่งเข้าสู่ขมับของเรย์อย่างรวดเร็ว "เรย์!" เอลาร่าอุทานด้วยความตกใจ นางพุ่งเข้าไปหมายจะคว้าตัวเขาไว้ แต่ถูกแรงกดดันมหาศาลผลักกระเด็นถอยหลังไปสามก้าว เรย์ทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งกับพื้นศิลา มือขวา・กุมขมับแน่น ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้า แต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่ความเจ็บปวดทางกาย หากแต่เป็นความทรงจำที่ไหลทะลักเข้ามาในหัวของเขา ราวกับเขื่อนกั้นน้ำที่พังทลายลงมาอย่างกะทันหัน ภาพแรกที่ปรากฏขึ้นในห้วงนึกไม่ใช่โลกเวทมนตร์ปรักหักพังแห่งนี้ แต่เป็นห้องทดลองสีขาวโพลนที่เต็มไปด้วยจอคอมพิวเตอร์นับร้อยจอ เสียงเครื่องจักรส่งเสียงฮัมต่ำๆ และกลิ่นออยล์ของอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ *“โครงการ 'รีเซ็ตจักรวาล' เฟสที่สาม เริ่มต้นกระบวนการลบความทรงจำต้นแบบ...”* เสียงสังเคราะห์จาก AI ไร้ตัวตนดังขึ้นในหัวของเรย์ ไม่ใช่... นั่นไม่ใช่ความทรงจำของอริยะเด็กหนุ่มจากต่างโลก แต่เป็นความทรงจำของ 'ดร.อริยะ' นักวิทยาศาสตร์อัจฉริยะผู้เป็นหัวหน้าทีมวิจัยโปรเจกต์กู้ซากโลกเวทมนตร์เมื่อสามร้อยปีก่อน! โลกใบนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นด้วยเวทมนตร์แฟนตาซีตั้งแต่แรก แต่มันคือโลกแห่งเทคโนโลยีล้ำยุคที่ล่มสลายลงด้วยน้ำมือของปัญญาประดิษฐ์ที่พวกเขาเป็นคนสร้างขึ้นเอง เพื่อความอยู่รอด มนุษยชาติกลุ่มสุดท้ายจึงได้หลอมรวมจิตวิญญาณเข้ากับระบบ 'เกมจำลองเสมือนจริง' เพื่อรอวันฟื้นฟู และทุกครั้งที่พวกเขา 'อัปเลเวล' แท้จริงแล้วมันไม่ใช่การเพิ่มพลัง... แต่มันคือการปลดล็อก 'ความทรงจำเดิม' ทีละเสี้ยว เพื่อให้พวกเขาระลึกได้ว่าแท้จริงแล้ว ตัวเองคือใคร และหน้าที่ที่แท้จริงใน 45 วันนี้คืออะไร! เรย์หอบหายใจอย่างหนักหน่วง ดวงตาสีรัตติกาลที่ลืมขึ้นมาอีกครั้งไม่ได้มีความเยือกเย็นแบบเด็กหนุ่มทั่วไปหลงเหลืออยู่เลย มันเต็มไปด้วยความรู้แจ้ง ความเจ็บปวด และประกายแสงแห่งความเด็ดเดี่ยวที่ล้ำลึกเกินกว่าวัย "เรย์... เจ้าเป็นอะไรไป สายตาของเจ้า..." เอลาร่าก้าวเข้าไปใกล้ด้วยความห่วงใย มือเรียวบางสัมผัสที่ไหล่กว้างของเขาเบาๆ นางสัมผัสได้ถึงความสั่นเทาเล็กน้อยจากร่างกายของชายหนุ่ม เรย์เงยหน้าขึ้นสบตากับแม่ทัพหญิง รอยยิ้มที่มุมปากของเขาในยามนี้ช่างขมขื่นเสียเหลือเกิน "ข้าขอโทษนะ เอลาร่า..." เสียงของเขาแหบพร่าราวกับคนไม่ได้ดื่มน้ำมาหลายวัน "ที่ผ่านมา ข้าโกหกเจ้ามาตลอด... ข้าไม่ใช่แค่นักวางแผนจากต่างโลก แต่ข้าคือหนึ่งในผู้สร้างนรกคุกกักขฬะแห่งนี้ขึ้นมาเอง" เอลาร่าเบิกตากว้าง ค้างไปชั่วขณะ สมองของนางประมวลผลคำพูดนั้นไม่ทัน "เจ้า... เจ้าพูดเรื่องอะไรกัน" ก่อนที่เอลาร่าจะได้ซักถามอะไรเพิ่มเติม พื้นศิลาใต้ฝ่าเท้าของทั้งคู่ก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงคำรามต่ำๆ ดังสะท้อนมาจากเบื้องล่าง ราวกับมีบางสิ่งที่หลับใหลมานานแสนนานกำลังถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากการไขปริศนาเลเวล 50 ของเรย์ ผนังวิหารโบราณเริ่มปริแตก เศษหินร่วงกราวลงมา กลิ่นอายความกดดันระดับหายนะแผ่ซ่านเข้ามาในห้องโถงจนหายใจไม่ออก แสงไฟสีครามจากค่ายกลรอบด้านเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน และบนผนังเบื้องหน้าพวกเขาก็ปรากฏหน้าต่างระบบสีเลือดขึ้นมาโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบผู้ถือสิทธิ์ระดับผู้ดูแลระบบ (Admin) ปลดล็อกเลเวล 50 สำเร็จ] [เงื่อนไขลับบรรลุ: ปลดปล่อย 'ผู้คุมกฎแห่งกาลเวลา' ออกจากผนึกพันธนาการ] [เวลาที่เหลือในภารกิจกู้ซากโลก: ลดลงเหลือ 30 วัน] [คำเตือนจากระบบ: สิ่งที่กำลังลืมตาตื่นขึ้นมาเบื้องหน้า... คือร่างทดลองหมายเลขศูนย์ ผู้เป็นต้นแบบของจิตวิญญาณท่านเอง] ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาก2ไปพร้อมกับข้าเสมอนะครับ