มิตรภาพท่ามกลางเศษเหล็ก

"ข้าไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้พวกเจ้าเอาเศษเหล็กพวกนี้มาประกอบเล่นเป็นของประดับร้านนะ... มนุษย์แปลกหน้า" เสียงแหบพร่าคล้ายโลหะเสียดสีกันดังขึ้นท่ามกลางความมืดทึบของซากโกดังเก็บอาวุธเก่า เรย์ชะครง้าวในมือเล็กน้อย ดวงตาคู่คมกวาดมองไปเบื้องหน้าอย่างพินิจพิจารณา ร่างที่ยืนขวางทางพวกเขาอยู่ไม่ใช่ทหารยามกลົນจักรกลธรรมดา แต่เป็น 'โกลเลมบูรณะรุ่นที่สาม' ที่มีรอยสนิมเกรอะกรังตามข้อต่อ ทว่าแววตาสีฟ้าครามภายในเบ้าตากลับส่อประกายความคิดและการประเมินค่าอย่างลึกซึ้ง ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่ควรมีอยู่ใน NPC ทั่วไปตามระบบเกมมาตรฐาน คำพูดเมื่อครู่จากปริศนาที่ว่า *"ยินดีต้อนรับสู่เกมจริง... ผู้สร้างของข้า"* ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท มันไม่ใช่แค่โค้ดโปรแกรมที่ถูกเขียนขึ้นตามสคริปต์ แต่มันคือจิตสำนึกที่หลงเหลืออยู่จากโลกเวทมนตร์ก่อนการล่มสลาย เอลาร่าที่ยืนอยู่เบื้องหลังขยับตัวเล็กน้อย มือเรียวกำด้ามดาบแน่นโดยสัญชาตญาณ ความพ่ายแพ้ซ้ำซากในอดีตทำให้เธอมักระแวดระวังภัยรอบตัวเสมอ แต่ในยามนี้ แววตาของแม่ทัพหญิงไม่ได้ฉายแววหวาดกลัว มีเพียงความฉงนสนเท่ห์เมื่อมองไปยังหุ่นยนต์สนิมเขรอะที่กำลังกอดอกมองพวกเขาด้วยท่าทีหยิ่งยโส "เราไม่ได้มาเพื่อทำลายเจ้า" เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มั่นคง เขาลดอาวุธลงครึ่งหนึ่งเพื่อแสดงออกถึงความจริงใจ ไร้ซึ่งท่าทีคุกคาม "และเราก็ไม่ได้มองว่าพวกเจ้าเป็นเพียง 'เศษเหล็ก' ด้วย... วัลแคน" โกเลมรุ่นที่สามสะดุ้งเล็กน้อย เบ้าตาสีฟ้าครามกะพริบถี่ รอยแยกบริเวณมุมปากของมันยกขึ้นคล้ายกำลังยิ้มเยาะ "เจ้ารู้จักชื่อเก่าของข้าได้อย่างไร? หรือว่า... เจ้าคือคนของสภาเวทมนตร์ยุคโบราณที่รอดชีวิตมาได้?" "เปล่าเลย ข้าเป็นแค่คนนอกที่ได้รับมอบหมายให้มากู้ซากโลกใบนี้ในเวลาสี่สิบห้าวัน" เรย์ตอบตามตรง ความตรงไปตรงมาของเขามักสร้างความประหลาดใจให้แก่ผู้ฟังเสมอ ชายหนุ่มก้าวเข้าไปใกล้ร่างสูงใหญ่ของโกลเลมทีละน้อย โดยไม่สนใจเสียงเตือนอันตรายจากระบบภายในหัว เอลาร่ามองการกระทำนั้นด้วยความใจหาย เธอยื่นมือออกหมายจะรั้งแขนของเรย์ไว้ แต่ช้าไปเสียแล้ว เรย์หยิบแผ่นศิลาควบคุมพลังงานเวทมนตร์ชิ้นเล็กที่เพิ่งเก็บกู้ได้จากซากวิหารชั้นนอกขึ้นมา ยื่นส่งให้โกลเลมตรงหน้า "แต่ข้าคิดว่า... แกนพลังงานเวทมนตร์ในตัวเจ้ากำลังจะหมดอายุลงในอีกไม่ช้า หากเจ้าไม่ยอมให้เราช่วยปรับจูนระบบวงจรใหม่ เจ้าคงต้องหลับใหลไปตลอดกาลโดยไม่มีโอกาสได้เห็นว่าโลกที่เจ้าเคยปกป้องมันฟื้นคืนกลับมาอีกครั้งหรือไม่" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหวีดหิวที่พัดผ่านซากปรักหักพังภายนอก วัลแคนจ้องมองแผ่นศิลาในมือเรย์สลับกับใบหน้าที่เยือกเย็นแต่จริงจังของมนุษย์หนุ่ม ในโลกของเกมออนไลน์ทั่วไป NPC ประเภทนี้มักจะมีหน้าที่แค่แจกเควสต์หรือเป็นศัตรูให้ผู้เล่นฟาร์มค่าประสบการณ์ แต่ที่นี่... โลกที่ระบบถูกบิดเบือนด้วยกาลเวลาและความสูญเสีย NPC แต่ละตัวต่างมีบาดแผลในใจและความทรงจำที่เจ็บปวด "ทำไม... เจ้าถึงต้องใส่ใจกับเศษเหล็กที่ไม่มีค่าอย่างพวกเราด้วยล่ะ?" เสียงของวัลแคนอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ความแข็งกร้าวในคราแรกถูกแทนที่ด้วยความลังเล "เพราะความยิ่งใหญ่ไม่ได้สร้างขึ้นมาจากคนเพียงคนเดียว" เรย์ยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นและเปี่ยมด้วยความหมาย "และโลกใบนี้... ก็ไม่อาจถูกกอบกู้ได้ด้วยพลังของเซียนกลยุทธ์เพียงลำพัง ข้าต้องการพวกเจ้า วัลแคน" เอลาร่าที่ยืนฟังอยู่เงียบๆ รู้สึกราวกับมีกระแสความอบอุ่นบางอย่างไหลผ่านเข้ามาในหัวใจ ความรู้สึกโดดเดี่ยวจากการพ่ายแพ้และภาระอันหนักอึ้งที่แบกรับไว้เริ่มเบาบางลง เมื่อได้เห็นชายหนุ่มข้างกายสามารถโน้มน้าวแม้กระทั่งสิ่งประดิษฐ์ที่ไร้ชีวิตให้กลายมาเป็นสหายร่วมรบได้ด้วยคำพูดเพียงไม่กี่ประคำ วัลแคนนิ่งเงียบไปนาน ก่อนที่มันจะค่อยๆ ยื่นมือเหล็กหนาหนักออกมารับแผ่นศิลาเวทมนตร์จากมือของเรย์ เสียงกลไกภายในตัวส่งเสียงคำรามต่ำอย่างเป็นจังหวะ แสงสีฟ้าครามในเบ้าตาสว่างวาบขึ้นอีกครั้งอย่างทรงพลัง [ติ๊ง! โกลเลมบูรณะ 'วัลแคน' เข้าร่วมกองกำลังของคุณแล้ว] [ระดับความสัมพันธ์: ไว้ใจ (Trusted)] [ปลดล็อกระบบเสริม: 'โรงงานหลอมสรรพอาวุธโบราณ'] ทว่า... ในวินาทีที่แสงจากระบบแจ้งเตือนดับลง พื้นดินเบื้องล่างกลับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ฝุ่นคราบเขม่าจากเพดานร่วงกราวลงมาประหนึ่งหิมะ เสียงคำรามกึกก้องที่ไม่ได้มาจากเครื่องจักร แต่เป็นเสียงคำรามของสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาที่กำลังตื่นจากการหลับใหลใต้พื้นพิภพ แววตาสีฟ้าของวัลแคนเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก มันหันมามองเรย์และเอลาร่าด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "แย่แล้ว... แรงสั่นสะเทือนแบบนี้... มันตื่นขึ้นมาเร็วกว่ากำหนดสามสิบวัน!" เรย์หรี่ตาลงทันที เขากวาดสายตามองแผนที่จำลองสามมิติที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศโดยอัตโนมัติ จุดสีแดงฉานนับร้อยจุดกำลังพุ่งตรงมายังตำแหน่งที่พวกเขายืนอยู่ และจุดศูนย์กลางของสัญญาณอันตรายนั้น... กำลังปรากฏร่างของเงาสะท้อนขนาดมหึมาที่ไร้ซึ่งรูปร่างที่แน่นอน หน้าจอระบบตรงหน้าเรย์กะพริบถี่รัว ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานพร้อมกับข้อความเตือนภัยระดับสูงสุดที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะได้เห็นในดินแดนเริ่มต้นนี้ [คำเตือนระดับวิกฤต: ตรวจพบการรุกรานจาก 'ผู้กลืนกินกาลเวลา' (Chronos Devourer) ระดับบอสลับขั้นตำนาน ปรากฏตัวก่อนกำหนด] ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครในทุกๆ ย่างก้าว "ลอร์ดออฟดาร์กเนส"