NPC ผู้ไร้จุดหมาย

กลิ่นคาวเลือดและเศษซากโลหะที่บิดเบี้ยว ไม่ใช่สิ่งที่ควรจะเกิดขึ้นใน "เขาวงกตแห่งจุดเริ่มต้น" (Level 0) โซนปลอดภัยที่ถูกออกแบบมาให้ผู้เล่นใหม่ได้เรียนรู้ระบบพื้นฐาน แต่ในเวลานี้ พื้นดินสีขาวโพลนกลับเจิ่งนองไปด้วยของเหลวสีดำข้นคลักรสชาติฝาดเฝื่อน ซึ่งเป็นผลลัพธ์จากการตายซ้ำซากของกองทัพแนวหน้า "ถอยร่นไปตั้งแนวรับที่เสาหินทิศตะวันตก! อย่าปล่อยให้พวกมันตีโอบด้านข้าง!" เสียงตะโกนแหบแห้งแต่ยังคงกังวานด้วยอำนาจบัญชาการดังขึ้น เอลาร่า แม่ทัพหญิงแห่งกองพลพิทักษ์รุ่งอรุณกำลังยืนหอบหายใจอย่างหนักหน่วง เกราะเหล็กสีเงินยวงของเธอยับเยินจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม รอยแตกร้าวลึกบนแผ่นโลหะบริเวณหัวใจสะท้อนภาพความสิ้นหวังที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาสีมรกตคู่นั้น ในมือของเธอ ดาบยาวประจำตัวสั่นเทาเล็กน้อย—ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความเหนื่อยล้าจากการฝืนใช้ทักษะขั้นสูงติดต่อกันจนเกจพลังชีวิตร่วงลงสู่ขีดสีแดงฉาน เบื้องหน้าของเธอคือฝูง "เงากลืนวิญญาณ" มอนสเตอร์ระดับขยะที่ควรจะมีพลังโจมตีเพียงน้อยนิด ทว่าภายใต้ระบบรีเซ็ตสถานะฉุกเฉิน พวกมันกลับวิวัฒนาการกลายเป็นสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ที่มีดวงตาสสีแดงฉานและกรงเล็บเคลือบสารพิษ ความเร็วในการเคลื่อนที่ของพวกมันเพิ่มขึ้นสามร้อยเปอร์เซ็นต์ และที่แย่ที่สุดคือ... พวกมันไม่สนใจค่าความเสียหายจากการโจมตีปกติเลยแม้แต่น้อย ทหารในสังกัดของเอลาร่าเหลือรอดอยู่ไม่ถึงสิบคน ทุกคนต่างมีสภาพไม่ต่างจากซากศพที่ยังเดินได้ ความหวังในแววตาสفของพวกเขามอดดับลงนานแล้ว เหลือเพียงสัญชาตญาณดิบในการเอาตัวรอดที่กำลังจะหมดแรงลงในไม่ช้า เรย์ก้าวเท้าเดินผ่านกลุ่มทหารที่ล้มตายอย่างเงียบเชียบ รองเท้าบูทหนังส่งเสียงกระทบพื้นหินกรอบแกรบ เขากวาดสายตาประเมินสถานการณ์ด้วยความเยือกเย็นอย่างน่าประหลาด ในขณะที่คนอื่นกำลังตื่นตระหนก สมองอันเฉียบคมของเขาประมวลผลข้อมูลนับพันต่อวินาที สภาพแวดล้อม อัตราการฟื้นฟูมานาของเอลาร่า รูปแบบการเคลื่อนไหวของฝูงมอนสเตอร์ และที่สำคัญที่สุด... รอยแยกของโค้ดระบบที่กำลังสั่นไหวอยู่บนอากาศธาตุเบื้องบน "คุณกำลังพาคนไปตายฟรีนะ เอลาร่า" เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่ามันกลับดังชัดเจนท่ามกลางเสียงคำรามของพวกมอนสเตอร์ เอลาร่าหันขวับมามอง แววตาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและอับอาย "เจ้าเด็กนี่! ถ้าไม่มีปัญญาช่วย ก็หุบปากแล้วยืนดูเงียบๆ ซะ! ข้ากำลังปกป้อง..." "ปกป้องกองซากศพที่ไม่มีวันชนะเนี่ยนะ?" เรย์แทรกขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว เขาก้าวเข้าไปประชิดตัวหญิงสาวในระยะที่ห่างกันเพียงคืบ ดวงตาสีดำสนิทจ้องลึกลงไปในดวงตาที่กำลังสั่นระริกของเธอ "มองรอบตัวคุณสิครับ ทิศเหนือลมกำลังตีกลับ ความชื้นในอากาศสูงขึ้นแปดสิบเปอร์เซ็นต์ และที่สำคัญ... ดาบในมือคุณไม่ได้สูญเสียความคม แต่มันสูญเสีย 'เจตจำนง' ต่างหาก" คำพูดนั้นราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจ เอลาร่าชะงักง้ำ เธอก้มมองดาบในมือที่สั่นเทา ก่อนจะตระหนักว่าสิ่งที่เด็กหนุ่มพูดคือความจริง—เธอพ่ายแพ้มามากเกินไป จนกระทั่งลืมวิธีที่จะชนะไปเสียแล้ว "แล้วเจ้าจะให้ฉันทำยังไง..." เสียงของเอลาร่าแผ่วเบາลง ความเย่อหยิ่งของแม่ทัพพังทลายลงสิ้นเชิง เหลือเพียงหญิงสาวผู้โดดเดี่ยวที่กำลังร้องขอความช่วยเหลือจากเด็กหนุ่มปริศนา "ถอยหลังสามก้าว หายใจเข้าลึกๆ แล้วปล่อยให้คนที่มองเห็นหมากตารางนี้ทั้งหมด เป็นคนเดินเกมต่อเองครับ" เรย์ยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสนุกสนานเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อเข้าสู่มุมอับตามแผนการที่วางไว้ตั้งแต่ต้น สิ้นคำพูดของเรย์ หน้าต่างระบบสีฟ้าเข้มก็ดีดขึ้นตรงหน้าของเขากับเอลาร่าพร้อมกัน เสียงแจ้งเตือนกังวานใสแต่เยือกเย็นดังก้องอยู่ในโสตประสาท [ระบบตรวจพบการทำพันธะสัญญาฉุกเฉิน: ผู้เล่นเรย์ และ แม่ทัพเอลาร่า บรรลุเงื่อนไข 'ผู้บัญชาการไร้เงา'] [ปลดล็อกทักษะเฉพาะตัว: 'หมากตารางมรณะ (Death Matrix)' ระดับ SSS] ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่แสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นเพื่อยืนยันการเชื่อมต่อ เสียงคำรามต่ำทุบที่สั่นสะเทือนไปถึงกระดูกสันหลังก็ดังขึ้นจากใต้พื้นดิน บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนกลายเป็นความหนาวเหน็บ ราวกับว่าอุณหภูมิความร้อนทั้งหมดในเขาวงกตถูกดูดกลืนหายไปในพริบตา เงาดำมหึมาที่ทอดตัวยาวปกคลุมพื้นที่ทั้งหมด ค่อยๆ ขยับเขยื้อนจากรอยแยกของโค้ดขยะที่พวกเขาคิดว่าเป็นเพียงจุดบกพร่องของระบบ... มันไม่ใช่แค่มอนสเตอร์ทั่วไป แต่มันคือสิ่งมีชีวิตที่ถูกลบชื่อออกจากประวัติศาสตร์ของโลกเวทมนตร์ และตอนนี้ ดวงตาสีนิลกาฬนับร้อยคู่กำลังเปิดขึ้นในความมืด พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังขึ้นตรงข้างหูของเรย์และเอลาร่า *"พวก... เจ้า... กล้าดียังไง... มาเหยียบ... สุสาน... ของข้า..."* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางครั้งนี้นะครับ