ล็อกอินสู่หายนะ

"ระบบกำลังจะลบข้อมูลทวีป... เหลือเวลาอีกหนึ่งพันสี่ร้อยสี่สิบนาที" เสียงสังเคราะห์แหบพร่าคล้ายสัญญาณวิทยุกระจายเสียงที่ถูกรบกวนดังขึ้นในโสตประสาทของเรย์ ไม่ใช่เสียงเตือนอันไพเราะเสนาะหูเหมือนในเกมออนไลน์ทั่วไปที่เขาเคยสัมผัส แต่เป็นเสียงที่เย็นเยียบและเต็มไปด้วยรอยแตกร้าว ราวกับมันกำลังกรีดร้องเพื่อขอความช่วยเหลือจากซากอารยธรรมที่พังทลาย เรย์ (อริยะ) ไม่ได้กะพริบตา แม้ว่าหน้าจอสีแดงฉานขนาดมหึมาจะกะพริบเตือนอยู่ตรงหน้าจนสะท้อนเข้ากับม่านตาคู่คมของเขา ชายหนุ่มในชุดสูทธุรกิจยับยู่ยี่ขยับแว่นตากรอบเงินเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะไม้โอ๊กโบราณที่สั่นระริกตามแรงสั่นสะเทือนของแผ่นดินไหวเบื้องล่าง พื้นห้องทำงานหรูหราในปราสาทลอยฟ้าเริ่มปริแตก เผยให้เห็นความว่างเปล่าสีดำสนิทที่ไร้ก้นบึ้ง—ช่องว่างแห่งบัคที่กลืนกินทุกสิ่งทีละตารางนิ้ว นี่ไม่ใช่โลกแห่งความเป็นจริงที่เขาคุ้นเคย และแน่นอนว่ามันไม่ใช่เกมที่ถูกออกแบบมาให้ผู้เล่นมีความสุข "ระบบบัคกระจายทั่วเซิร์ฟเวอร์แบบนี้ ต่อให้เป็นโปรแกรมเมอร์มือหนึ่งของโลกก็แก้ไม่ทันภายในวันเดียวหรอกครับ..." เรย์พึมพำกับตัวเอง มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้สื่อถึงความหวาดกลัว แต่เป็นความตื่นเต้นระคนท้าทายที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเยือกเย็น เขากวาดสายตามองไปรอบห้อง โครงสร้างสถาปัตยกรรมสไตล์โกธิคผสมผสานกับเวทมนตร์โบราณกำลังยุบตัวลงอย่างเป็นระบบ รายชื่อผู้เล่นนับแสนคนที่เคยออนไลน์อยู่ต่างทยอยหลุดจากการเชื่อมต่อด้วยความตื่นตระหนก ข้อความแจ้งเตือนข้อผิดพลาด (Error Code: 404 - World Not Found) ดีดขึ้นรัวราหับห่าฝน แต่ตัวของเรย์—ผู้เล่นระดับตำนานที่ถูกดึงเข้ามาทดสอบระบบในช่วงโค้งสุดท้าย กลับยังคงยืนหยัดอยู่ได้อย่างมั่นคงด้วยกลไกพิเศษบางอย่าง เป้าหมายของเขาในตอนนี้มีเพียงหนึ่งเดียว... ไม่ใช่การหนีเอาตัวรอด แต่เป็นการกู้ซากโลกเวทมนตร์แห่งนี้ภายในระยะเวลาจำกัดเพียง 45 วัน ตามสัญญาอัปเกรดระบบที่เดิมพันด้วยอนาคตของเขาเอง "ท่านเรย์! ข้าเตือนท่านแล้วว่าพิธีกรรมต้องห้ามนั้นจะนำพาความวิบัติมาสู่พวกเรา!" เสียงตะโกนด้วยความสิ้นหวังดังขึ้นจากหน้าประตูห้องที่พังทลาย เอลาร่า แม่ทัพหญิงแห่งกองอัศวินมังกรฟ้าก้าวเข้ามาด้วยสภาพที่สะท้อนความพ่ายแพ้อันยับเยิน ชุดเกราะสีเงินยวงเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดและรอยไหม้ เส้นผมสีเงินยวงที่เคยรวบไว้อย่างเป็นระเบียบหลุดรุ่ยปรกใบหน้าเรียวคม ดวงตาสสีอัมพันที่เคยเปล่งประกายด้วยความฮึกเหิมบัดนี้กลับว่างเปล่าและสั่นระริก เธอทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่ง มือเรียวที่สวมถุงมือเหล็กกำดาบยาวแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน "พวกเราแพ้แล้ว... กองทัพปีศาจกลืนกินแนวป้องกันสุดท้ายหมดแล้ว และท่าน... ท่านยังจะมายืนยิ้มอยู่ได้อีกหรือ?" เรย์หันกลับไปมองหญิงสาว พลางผ่อนลมหายใจยาวอย่างใช้ความคิด เขารู้ดีว่าเอลาร่าในตอนนี้ไม่ได้ต่างอะไรจากหุ่นเชิดที่สูญเสียจิตวิญญาณ การพ่ายแพ้ติดต่อกันสามครั้งในสงครามมหาสงครามเวทมนตร์ ทำให้ความมั่นใจของแม่ทัพผู้เกรียงไกรพังทลายลงจนไม่เหลือชิ้นดี เธอคือตัวแทนของความมุ่งมั่นที่กำลังจะดับสูญ หากเขาปล่อยให้เธอจมอยู่กับความสิ้นหวังนี้ต่อไป ภารกิจกู้ซากโลก 45 วันก็คงจบลงตั้งแต่ยังไม่ทันได้เริ่มต้น เรย์ก้าวเท้าเข้าไปหาหญิงสาวอย่างช้าๆ เสียงรองเท้าหนังกระทบกับพื้นหินที่กำลังแตกสลายดังเป็นจังหวะมั่นคง เขาไม่ได้พูดคำปลอบโยนน้ำเน่าที่ไร้สาระ เพราะในสถานการณ์ที่ความตายอยู่แค่เอื้อม คำพูดสวยหรูรังแต่จะทำให้ทุกอย่างดูน่าสมเพชยิ่งขึ้น เขาหยุดยืนตรงหน้าเธอ ย่อตัวลงให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกัน มือข้างหนึ่งยื่นออกไปจับด้ามดาบที่เธอกำไว้แน่น แรงกดดันอันเยือกเย็นแต่หนักแน่นจากตัวตนของเรย์ทำให้เอลาร่าสะดุ้งเล็กน้อย เธอนัยน์ตาเบิกกว้างขึ้นเมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา "ความพ่ายแพ้ไม่ได้น่ากลัวหรอครับ, เอลาร่า..." เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าก้องกังวานและทรงพลังพอที่จะสั่นคลอนความหวาดกลัวในใจเธอ "สิ่งที่น่ากลัวจริงๆ คือการที่พวกเรายอมจำนนต่อบัคของระบบ และปล่อยให้ความพ่ายแพ้ครั้งนั้นมานิيามคุณค่าที่แท้จริงของเรา" "แต่... แต่ข้าปกป้องใครไม่ได้เลย..." เสียงของเอลาร่าสั่นเครือ หยาดน้ำตาใสไหลปะปนกับคราบฝุ่นบนแก้มของเธอ "ทวีปนี้กำลังจะหายไป... พวกเราเป็นแค่ตัวละครในเกมที่ถูกทอดทิ้ง..." "ถ้าพวกเขาเลือกที่จะทอดทิ้งพวกเรา... งั้นเราก็แค่สร้างมันขึ้นมาใหม่ด้วยกฎเกณฑ์ของเราเองก็เท่านั้น" เรย์ดึงดาบออกจากมือเธออย่างง่ายดาย แม้เธอจะพยายามฝืนรั้งไว้เล็กน้อยก็ตาม เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ชูคมดาบที่อาบไปด้วยแสงสีฟ้าจางๆ ขึ้นรับกับเศษซากปราสาทที่กำลังร่วงหล่น "ลุกขึ้นยืนเสียเถอะครับ ท่านแม่ทัพ... เกมนี้ยังไม่จบ จนกว่าผมจะเป็นคนประกาศว่า Game Over" พริบตาที่เรย์กล่าวจบ พื้นดินเบื้องล่างก็ยุบตัวลงกลายเป็นหลุมดำขนาดใหญ่ แรงดึงดูดมหศาลกระชากร่างของพวกเขาร่วงหล่นลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง เอลาร่าเบิกAตาค้างด้วยความตกใจก่อนจะเอื้อมมือคว้าชายเสื้อของเรย์ไว้เป็นที่พึ่งสุดท้าย ขณะที่เรย์ทำเพียงแค่ยิ้มมุมปากอย่างท้าทาย พลางคำนวณวิถีการตกและการตั้งค่าระบบใหม่ในหัวอย่างรวดเร็ว ติ๊ง! [ระบบตรวจพบการรีเซ็ตสถานะฉุกเฉิน: ผู้เล่นเรย์และแม่ทัพเอลาร่า ได้รับสิทธิ์เข้าถึง 'เขาวงกตแห่งจุดเริ่มต้น' (Level 0)] [คำเตือนระดับสูงสุด: ตรวจพบการตื่นขึ้นของ 'บอสลับ' ที่ถูกลืมเลือนในระบบโค้ดขยะ... มันกำลังจับตาดูพวกคุณอยู่] ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมออกเดินทางไปพร้อมกันนะครับ