สาส์นจากผู้เฝ้ามอง

กลิ่นอายความอับชื้นของคัมภีร์เวทโบราณผสมผสานกับกลิ่นอายโลหะจางๆ จากผลึกมานาที่ใกล้เสื่อมสลาย ภายในห้องใต้ดินของหอคอยบัญชาการร้างแห่งนี้ เต็มไปด้วยความเงียบงันที่หนักหน่วงเสียจนแทบจะได้ยินเสียงการไหลเวียนของโลหิตใน45 เรย์หรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากหายไป เหลือเพียงความเงียบงันที่แฝงไปด้วยความท้าทายอันลุ่มลึก ขณะที่เสียงแจ้งเตือนระบบยังคงดังระรัวในหัว... *ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!* [คำเตือนระดับวิกฤต: ตรวจพบความผิดปกติของโครงข่ายเวลาในโซนที่ 4] [เวลาที่เหลือในการกู้ซากโลก: 31 วัน 14 ชั่วโมง (ลดลงจากเดิม 4 วัน)] นิ้วเรียวยาวของเรย์เคาะลงบนโต๊ะไม้สักเบาๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ ดวงตาสสีนิลคู่นั้นกวาดมองหน้าต่างโปร่งใสสีฟ้าอมม่วงที่ลอยอยู่กลางอากาศ ข้อมูลตัวเลขและกราฟฟิกการเสื่อมสลายของดันเจี้ยนระดับ S แสดงผลสลับไปมาอย่างบ้าคลั่ง นี่ไม่ใช่ความผิดพลาดของระบบ การที่เวลาหายไปถึงสี่วันในพริบตาเดียว หมายความว่ามีตัวแปรภายนอกบางอย่างกำลังเร่งปฏิกิริยาการล่มสลายของโลกใบนี้ให้เร็วยิ่งขึ้น "เรย์..." เสียงเรียกแผ่วเบาจากมุมห้องดึงสติของเขาให้กลับมา เอลาร่ายืนอยู่หน้าแท่นบูชาหินเก่าแก่ แสงสีฟ้าอ่อนจากผลึกเวทสะท้อนลงบนใบหน้าด้านข้างที่เต็มไปด้วยร่องรอยความเหนื่อยล้า แม่ทัพหญิงแห่งกองอัศวินเวทมนตร์ก้มมองดาบยาวในมือ รอยบิ่นบนคมดาบนั้นคือหลักฐานหยันหยากของความพ่ายแพ้ในอดีตที่เธอยังคงแบกรับไว้ "เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่?" เอลาร่าเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีมรกตคู่นั้นมองตรงมายังเขา เต็มไปด้วยความกังวลที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้มาตรท่าอันแข็งกร้าว "ข้าสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากรากฐานของหอคอยนี้... มันเหมือนกับว่าพื้นดินใต้เท้าเรากำลังจะหายไป" "มันไม่ได้กำลังจะหายไปหรอกครับ เอลาร่า..." เรย์ลุกขึ้นยืน ชายเสื้อคลุมสีเข้มสะบัดตามการเคลื่อนไหว "แต่มันกำลังถูก 'กลืนกิน' ต่างหาก" เขาก้าวเท้าเข้าไปใกล้หญิงสาว แสงไฟจากคบเพลิงสาดส่องให้เห็นเงาทอดยาวทับซ้อนกันบนพื้นหิน เรย์หยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ระยะห่างที่ใกล้พอจะทำให้ได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน "เจ้าจำแผนผังที่เราคำนวณไว้เมื่อวานได้ไหมครับ?" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่จริงจัง สรรพนามและโทนเสียงแสดงถึงความเคารพในฐานะสหายร่วมรบ "เราคาดการณ์ว่ากลุ่มเงาทมิฬจะใช้เวลาอย่างน้อยสัปดาห์หน้าในการเจาะเกราะป้องกันชั้นที่สามของอาณาจักร แต่ดูนี่สิ..." เรย์กวาดมือกลางอากาศ เรียกหน้าต่างโฮโลแกรมย่อยออกมาซ้อนทับกัน แผนที่สามD ของทวีปปรากฏขึ้น พร้อมกับจุดสีแดงนับร้อยที่กำลังกระพริบถี่รัวในเขตแดนต้องห้าม "พวกมันไม่ได้กำลังวางแผน... พวกมันกำลังทำตามคำสั่งเร่งด่วน" เอลาร่าขมวดคิ้วแน่น ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อวิเคราะห์ตามข้อมูลที่เรย์แสดงให้ดู "นี่มัน... เร็วกว่ากำหนดการเดิมเกือบครึ่งเดือน! ถ้าเป็นแบบนี้ กองกำลังแนวหน้าของเราที่ยังฟื้นฟูไม่เต็มร้อย จะต้องรับมือกับการโจมตีระลอกใหญ่ในอีกไม่ถึงสี่สิบแปดชั่วโมงข้างหน้า" "ถูกต้องครับ" เรย์พยักหน้ารับ รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่รอยยิ้มแห่งความกลัว "และนั่นคือเหตุผลที่เราไม่มีเวลามานั่งเศร้ากับความพ่ายแพ้ในอดีตอีกต่อไปแล้ว" คำพูดนั้นราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจของเอลาร่า หญิงสาวชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีมรกตไหววูบ ความรู้สึกไร้พลังที่เคยเกาะกินจิตใจถูกแทนที่ด้วยประกายไฟแห่งความมุ่งมั่นที่ค่อยๆ ลุกโชนขึ้นมาทีละน้อย เธอไม่ใช่แม่ทัพที่ยอมแพ้ให้โชคชะตาง่ายๆ เพียงแต่ความพ่ายแพ้ซ้ำซากมันบดบังทัศนวิสัยของเธอไปชั่วขณะ เอลาร่าสูดหายใจเข้าลึก and กำด้ามดาบในมือแน่นขึ้นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด "ข้าเข้าใจแล้ว... ถ้าพวกมันอยากเร่งเวลาให้เร็วจิบรวดนัก เราก็แค่ต้องทำให้พวกมันรู้ว่า นรกที่แท้จริงหน้าตาเป็นอย่างไร" "เยี่ยมมากครับ นั่นแหละคือแม่ทัพเอลาร่าที่ผมรู้จัก" เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงชื่นชมจากใจจริง ทันใดนั้นเอง บรรยากาศภายในห้องใต้ดินก็พลันเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน อุณห็ภูมิลดฮวบลงจนเกิดไอสีขาวออกจากริมฝีปาก เปลวเพลิงสีฟ้าจากคบเพลิงสั่นไหวรุนแรงราวกับหวาดกลัวอะไรบางอย่าง *กึก... กึก... กึก...* เสียงฝีเท้าปริศนาดังขึ้นจากบันไดวนที่ทอดยาวลงมาจากเบื้องบน เสียงนั้นก้องกังวานและหนักแน่น ราวกับว่าผู้มาเยือนไม่ได้เดินลงมาตามขั้นบันได แต่กำลังก้าวผ่านมิติเวลาลงมาทีละก้าว เอลาร่าชักดาบออกจากฝักในพริบตา ร่างกายอยู่ในท่าเตรียมพร้อมต่อสู้ สัญชาตญาณนักรบกรีดร้องเตือนภัยระดับสูงสุด รังสีสังหารแผ่ซ่านออกมาจากตัวเธอจนเรย์ต้องยกมือขึ้นห้ามเบาๆ "ใจเย็นๆ ก่อนครับ" เรย์กระซิบ ดวงตาสีนิลคมกริบจ้องเขม็งไปยังความมืดตรงปากทาง1ขึ้นบันได "เราไม่ได้อยู่กันแค่สองคนแล้ว" สิ้นเสียงของเรย์ แสงไฟสีฟ้าจากคบเพลิงก็ดับวูบลงพร้อมกันทุกดวง ความมืดมิดเข้าปกคลุมทั่วบริเวณ มีเพียงละอองแสงสีทองจางๆ ที่ลอยละล่องออกมาจากความมืด และในวินาทีต่อมา แผ่นกระดาษสีดำสนิทแผ่นหนึ่งก็ร่วงหล่นลงมาปักอยู่บนโต๊ะไม้ตรงหน้าเรย์ ตัวอักษรสีแดงฉานที่เขียนด้วยเวทมนตร์โบราณปรากฏขึ้นทีละตัว บนแผ่นกระดาษนั้น... *“เจ้าผู้เล่นหมากรุกตัวน้อย... คิดจริงๆ หรือว่าการเปลี่ยนกระดานจะช่วยให้เจ้าหนีพ้นจากเงื้อมมือของข้าได้?”* เรย์หรี่ตาลง รอยยิ้มทั้งหมดหายวับไปจากใบหน้า เหลือเพียงความนิ่งงันที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะหยั่งถึง ขณะที่เสียงแจ้งเตือนระบบครั้งสุดท้ายของบทนี้ดังขึ้นในหัวด้วยโทนเสียงที่เยือกเย็นที่สุดเท่าที่เคยมีมา [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบการแทรกแซงจาก 'ผู้เฝ้ามอง' ภารกิจหลักถูกยกระดับเป็น 'ระดับความหายนะ'] [เงื่อนไขใหม่: ผู้เล่นต้องถอดรหัสข้อความลับภายใน 10 นาที มิฉะนั้นเขตแดนทั้งหมดจะถูกรีเซ็ตและลบออกจากระบบถาวร] ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนากลยุทธ์นี้ไปพร้อมกับเรานะครับ