เล่ห์กลในเรือนไม้

กลิ่นอายของกำยานหมื่นลี้ระคนกลิ่นสนิมเหล็กจางๆ ลอยอวลอยู่ในตำหนักฉางโซ่ว ความเงียบงันที่กดดันเสียยิ่งกว่าเสียงคำรามของสายฟ้าฟาด ทำให้มินตราต้องสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวในอก เบื้องหน้าของนางคือโต๊ะไม้จันทน์แดงสลักลายหงส์คู่มังกร บนนั้นมีถุงผ้าไหมปักลายดอกโบตั๋นสีชาด ซึ่งบรรจุ "สมุนไพรหนอนจันทร์" พืชต้องห้ามที่มีฤทธิ์กัดกร่อนอวัยวะภายในอย่างช้าๆ ซึ่งถูกพบซุกซ่อนอยู่ใต้แท่นบรรทมของพระสนมเอกผู้ทรงครรภ์ หลักฐานชิ้นนี้ชี้ตรงมาที่นางอย่างพอดิบพอดี ราวกับถูกจัดวางไว้โดยเงาสลัวที่มองไม่เห็น "มิ่ง... เจ้ากล้าดียังไงถึงบังอาจวางยาพิษสายโลหิตในตำหนักนี้" น้ำเสียงของขันทีเฒ่าจ้าวผู้กุมอำนาจในวังหลังเอ่ยขึ้นด้วยแววตาเหี้ยมเกรียม รอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากนั้นไร้ซึ่งความเกรงใจต่อตำแหน่งสนมขั้นผิ่นของนางแม้แต่น้อย มินตราเงยหน้าขึ้น ดวงตาดำขลับคู่นั้นมิได้มีความหวาดกลัว เจือไว้ด้วยประกายปัญญาอันคมกริบดั่งใบมีดที่ซ่อนในฝัก นางแย้มสรวลน้อยๆ ทว่าเย็นเยียบถึงขั้วหัวใจ "ใต้เท้าจ้าวช่างรอบคอบยิ่งนัก... ใช้เวลาเพียงชั่วก้านธูปเดียวก็สามารถค้นพบ 'หลักฐานมัดตัว' ที่แนบเนียนถึงเพียงนี้ได้ กระหม่อมฉันคงต้องคารวะในความว่องไวของท่านแล้วกระมั้งครับ" นางจงใจใช้สรรพนามและน้ำเสียงประชดประชันอย่างเหนือชั้น ท่าทีสง่างามไม่สะทกสะท้านทำให้ขันทีเฒ่าชะงักไปวูบหนึ่ง รอบกายของนางเวลานี้เต็มไปด้วยสายตากดดันจากเหล่านางกำนัลและขันทีที่ฮองเฮาเหม่ยหลินส่งเข้ามาควบคุมสถานการณ์ บรรยากาศรอบตำหนักเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตายที่พร้อมจะกลืนกินนักโทษประหารอย่างไร้เสียง ทว่าในห้วงความคิดของมินตรา ภาพของเรือนไทยโบราณริมน้ำและเงาดำลึกลับที่ตามหลอกหลอนนางจากอีกภพภูมิกลับซ้อนทับขึ้นมา กลิ่นอายความตายแบบนี้ นางคุ้นเคยดีเสียยิ่งกว่าลมหายใจของตนเอง "ปากกล้าไปก็เท่านั้น สนมมิ่ง หลักฐานฟ้องชัดเจน พระสนมเอกทรงมีพระอาการประชทรุนแรงหลังเสวยชาจากมือเจ้า!" ขันทีจ้าวสะบัดมือเรียกทหารองครักษ์เข้ามาประชิดตัว "คุมตัวนางไปขังไว้ที่คุกใต้ดินรอนำตัวไปไต่สวนในท้องโรงใหญ่พรุ่งนี้เช้า!" ในวินาทีที่ทหารร่างกำยำก้าวเข้ามาหมายจะตะครุบตัว มินตราไม่ได้ถอยหลังหนี นางกลับหมุนตัวหลบอย่างคล่องแคล่วราวกับรำฟันดาบโบราณ ปลายแขนเสื้อผ้าไหมปักดิ้นทองเฉียดผ่านใบหน้าของทหารคนนั้นไปเพียงนิด นางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกังวานเด็ดเดี่ยวสะท้านไปทั่วห้อง "ช้าก่อน! หากกระหม่อมฉันเป็นผู้ลงมือจริง ไยจึงต้องเก็บ 'สมุนไพรหนอนจันทร์' ไว้ในจุดที่ค้นหาง่ายดายปานนั้นเล่า? หรือว่าในวังหลังแห่งนี้... มีผู้ใดจงใจจัดฉากเพื่อให้ความจริงบางอย่างถูกกลบฝังไว้ใต้กองเถ้าธุลีกันแน่!" คำพูดของนางดั่งสายฟ้าฟาดกลางฤดูร้อน ทำให้เหล่าขันทีและนางกำนัลต่างพากันอึ้งงัน ขันทีจ้าวหน้าถอดสีเล็กน้อยก่อนจะแผדเสียงคำรามด้วยความเกรี้ยวกราด "สามห่าว! ถึงตาเจ้าจะเถียงข้างๆ คูๆ ข้าจะลากตัวเจ้าไปเดี๋ยวนี้!" "ท่านอ๋องเสด็จ!" เสียงขานรับกึกก้องหน้าตำหนักดังขึ้นตัดจังหวะความวุ่นวาย ท่ามกลางความเงียบงันที่พลันบังเกิด ร่างสูงสง่าในอาภรณ์สีดำสนิทปักลายมังกรเงินก้าวเข้ามาอย่างเยือกเย็นและดุร้าย อ๋องเฉินอี้ปรายพระเนตรมองสถานการณ์ด้วยแววตาคมกริบดั่งใบมีดน้ำแข็ง อุณหภูมิในห้องลดฮวบลงจนทุกคนต้องก้มหน้าหลบสายตา มินตราประสานสายตากับท่านอ๋องชั่วพริบตา ในแววตาคู่นั้นไม่มีการขอความเห็นใจ มีเพียงการเดิมพันด้วยหมากกระดานใหญ่ที่นางและเขากำลังเล่นร่วมกัน อ๋องเฉินอี้หยุดยืนเบื้องหน้าถุงสมุนไพรพิษ พระองค์ทรงหยิบมันขึ้นมาพิจารณาช้าๆ กลิ่นอายอันตรายแผ่ซ่านรอบพระองค์ ก่อนที่พระโอษฐ์บางเฉียบจะขยับตรัสด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังอำนาจจนคนฟังแทบหยุดหายใจ "ปล่อยนาง... แล้วนำสมุนไพรนี่ไปให้หมอหลวงตรวจสอบรอยนิ้วมือและคราบน้ำมันจันทน์ที่ใช้เคลือบถุงผ้า เดี๋ยวนี้" ขันทีจ้าวหน้าซีดเผือด คุกเข่าลงทันทีด้วยความหวาดกลัว "ท่านอ๋อง... แต่นี่คือหลักฐานสำคัญที่ฮองเฮาทรง..." อ๋องเฉินอี้ไม่แม้แต่จะชายตานظرขันทีเฒ่า พระองค์หันมาทอดพระเนตรมินตราด้วยแววตาที่ลุ่มลึกยากจะหยั่งถึง รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมพระโอษฐ์ขณะตรัสประโยคถัดมาที่ทำเอาหัวใจของมินตรากระตุกวูบ "ไม่ต้องรอถึงพรุ่งนี้เช้า... เปิ่นหวางจะให้เวลาเจ้าพิสูจน์ความบริสุทธิ์ตรงนี้ ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป หากเจ้าหาตัว 'ฆาตกรตัวจริง' ที่ซ่อนอยู่ในเงาตำหนักนี้ไม่ได้..." อ๋องเฉินอี้โน้มพระองค์ลงกระซิบข้างพระ Karn ของนางด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่เฉียบคม "หัวของเจ้า จะต้องถูกแขวนประจานแทนตำแหน่งพระสนม" ศาลาริมน้ำโบราณขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมติดตามและก้าวผ่านคืนอันมืดมิดนี้ไปด้วยกันนะครับ