พันธสัญญาทางเลือก

กลิ่นอายของกำยานดอกกุ้ยฮวาที่ลอยอวลอยู่ในห้องทรงพระอักษรยามวิกาล มิได้ช่วยให้บรรยากาศผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม ความเงียบงันที่กดทับลงมาระหว่างคนทั้งสองกลับหนักอึ้งดั่งขุนเขาไท่ซาน "เจ้ากล้าดียังไง ถึงได้เอาชีวิตตัวเองไปแขวนไว้บนเส้นด้ายกลางตำหนักเย็นเช่นนั้น มินตรา" สุสานเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทว่าเต็มไปด้วยความเยือกเย็นอันบาดลึก อ๋องเฉินอี้ประทับนั่งอยู่เบื้องหลังโต๊ะไม้จันทน์แดง พระเนตรคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวทอดมองสตรีตรงหน้า ผู้ซึ่งยืนสงบนิ่งอยู่ท่ามกลางแสงตะเกียงสลัว อาภรณ์สีนวลของนางมิได้ช่วยลดทอนความเด็ดเดี่ยวในแววตาลงได้เลยแม้แต่น้อย มินตราแย้มสรวลน้อยๆ รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยสติปัญญาและความเย้ยหยันในคราเดียวกัน นางมิใช่สนมสาวชาวจีนผู้หวาดกลัวอาญาฟ้าดิน หากแต่เป็นดวงวิญญาณจากเรือนไทยโบราณผู้ผ่านภพชาติและความตายมาแล้วครั้งหนึ่ง นางก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทรงอักษรอีกก้าวโดยไม่ได้รับอนุญาต ทว่าอ๋องเฉินอี้มิได้ทรงกริ้ว กลับทอดพระเนตรการกระทำนั้นด้วยความสนใจที่ซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากอันไร้ความรู้สึก "หม่อมฉันจะมีค่าอันใด หากไม่ใช้ชีวิตของตนเองเป็นเดิมพันเพื่อแลกกับความจริงเพคะ ท่านอ๋อง" มินตราทูลตอบ น้ำเสียงราบเรียบแต่มั่นคง "หรือพระองค์ทรงโปรดปรานหมากตัวที่ใช้การไม่ได้แล้ว มากกว่าหมากที่รู้จักรุกฆาตด้วยตนเองเล่าเพคะ" เฉินอี้ทรงแค่นพระสรวลในลำพระศอ ทรงโน้มพระVรกายไปข้างหน้าเล็กน้อย แสงวับววจากเปลวไฟสะท้อนลงบนพระพักตร์คมคายที่หล่อเหลาดั่งหยกสลัก "เจ้าช่างสามหองยิ่งนัก มินตรา... เจ้าคิดว่าการที่เจ้ารู้เรื่อง 'เงาเรือนไทย' ในสมุดบันทึกของฮองเฮา จะทำให้เจ้าต่อรองกับเป้าหมายของข้าได้เช่นนั้นหรือ" "หม่อมฉันไม่ได้ต่อรองด้วยความไร้เดียงสาเพคะ แต่หม่อมฉันนำ 'ข้อแลกเปลี่ยน' ที่พระองค์ทรงตามหามาตลอดสามปีมาวางไว้บนโต๊ะต่างหาก" มินตราประสานสายตากับบุรุษผู้ทรงอำนาจที่สุดในวังหลังอย่างไม่หลบเลี่ยง "ความลับเรื่องพิษกู่จากแดนใต้ที่ฮองเฮาใช้ปลิดชีพพระชายาองค์ก่อน... และทางเข้าสู่ห้องใต้ดินลับหลังตำหนักฉางชุน หม่อมฉันรู้ทุกตารางนิ้ว" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครา ทว่าคราวนี้มันเต็มไปด้วยแรงกดดันที่แทบจะทำให้หายใจไม่ออก อ๋องเฉินอี้ทรงจ้องมองนางราวกับจะทะลวงเข้าไปในก้นบึ้งจิตวิญญาณ พระองค์ทรงรู้ดีว่าสตรีตรงหน้านี้ไม่ใช่คนธรรมดา กลิ่นอายจางๆ ของเรือนไทยโบราณที่ลอยคลุ้งมากับตัวนางทุกครั้งที่เข้าใกล้ มักจะทำให้พระองค์หวนนึกถึงคำสาปที่คร่าชีวิตคนในราชสกุลมาหลายชั่วอายุคน "ถ้าข้าตกลงรับข้อเสนอของเจ้า... สิ่งที่เจ้าต้องการเป็นการตอบแทนคืออะไร?" เฉินอี้ตรัสถาม น้ำเสียงจริงจังขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "อิสรภาพ... และคำตอบว่าเหตุใดวิญญาณจากเรือนไทยของหม่อมฉัน ถึงถูกดึงดูดเข้ามาในวังหลังแห่งนี้" มินตราตอบทันที ไม่มีร่องรอยความลังเลในน้ำเสียง อ๋องเฉินอี้ทรงนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ พระองค์ไม่คาดคิดว่าสิ่งที่นางต้องการจะไม่ใช่ตำแหน่งฮองเฮา ไม่ใช่ความโปรดปราน หรืออำนาจวาสนาใดๆ ในวังหลวงแห่งนี้ แต่นางกลับต้องการ 'ทางกลับ' และความจริงที่ถูกฝังกลบ มือหนาเอื้อมไปหยิบกาน้ำชาเคลือบหยกขาวที่ตั้งอยู่ข้างโต๊ะ ทรงรินน้ำชาอุ่นๆ ลงในถ้วยสองใบด้วยพระองค์เอง ก่อนจะเลื่อนถ้วยหนึ่งไปตรงหน้ามินตรา "ชาต้มจากใบหม่อนป่า... ช่วยให้จิตใจสงบลงจากการเผชิญหน้ากับวิญญาณอาฆาตได้ ดื่มเสียสิ" มินตราก้มมองถ้วยชาเบื้องหน้า กลิ่นหอมจางๆ ของใบหม่อนผสมกับกลิ่นแปลกปลอมบางอย่างที่คุ้นเคย นางเงยหน้าขึ้นสบพระเนตรของท่านอ๋องผู้เยือกเย็น ทรงอ่านประกายความท้าทายในแววตานั้นออกทันที "ท่านอ๋องทรงแน่ใจหรือเพคะ ว่าในชานี้มิได้ผสมสิ่งใดเพื่อทดสอบสติปัญญาของหม่อมฉันอีก" นางเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มบาง "ถ้าเจ้าฉลาดจริง... เจ้าก็ควรจะรู้ว่า ข้าไม่เคยไว้ใจใคร แม้กระทั่งเงาของตัวเอง" เฉินอี้ตรัสตอบด้วยพระพักตร์เรียบเฉย ทรงยกถ้วยชาของพระองค์ขึ้นจิบช้าๆ เพื่อแสดงว่าไม่มีพิษภัย มินตราสูดลมหายใจเข้าลึก นางยื่นมืออันเรียองามออกไปประคองถ้วยชาขึ้นมาจรดริมฝีปาก ทว่าในวินาทีที่นางกำลังจะเอшаจิบน้ำชาอุ่นนั้นเอง เสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวก็แหวความเงียบยามวิกาลขึ้น "กราบทูลท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เสียงขันทีสนิทตะโกนลั่นจากนอกตำหนักด้วยความตื่นตระหนก "มีพระราชโองการลับด่วนจากฮ่องเต้... สั่งปลดสนมมินตรา และ... และมีคำสั่งให้ประหารชีวิตทันทีด้วยข้อหาสาป1แช่งราชสำนักพ่ะย่ะค่ะ!" ถ้วยชาในพระหัตถ์ของอ๋องเฉินอี้หยุดชะงักกลางอากาศ พระเนตรคมกริบเบนกลับมามองมินตราทันที ขณะที่มินตราลดถ้วยชาลงช้าๆ รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นบนเรียวปากของนางอีกครั้ง ท่ามกลางเสียงฝีเท้าของทหารองครักษ์นับร้อยที่กำลังกรูกล่าวปิดล้อมตำหนักเข้ามาอย่างรวดเร็ว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาและคมดาบมาด้วยกัน ณ ศาลาริมน้ำโบราณแห่งนี้นะครับ