การดวลเดือดกับบอสลับ

กลิ่นอายความเย็นเยียบของหินโบราณและละอองมานตราที่บิดเบี้ยวจนแทบมองเห็นเป็นเส้นสีดำลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ แรงกดดันระดับที่ทำให้กระดูกซี่โครงแทบร้าวแผ่ซ่านออกมาจากร่างของชายชราในชุดคลุมสีเทาเข้ม ดวงตาคู่นั้น... ดวงตาที่ควรจะดับสูญไปพร้อมกับหน้าประวัติศาสตร์ของสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้ กลับกำลังจ้องมองตรงมาที่เรย์ด้วยประกายระยิบระยับของความกระหายใคร่รู้ "ไม่คิดเลยว่า ผู้สืบทอดคัมภีร์บั๊กคนต่อมา จะเป็นเด็กหนุ่มที่ดู... ธรรมดาเสียจนน่าขันเช่นนี้ค่ะ" เสียงแหบพร่าแต่ทรงพลังดังก้องกังวานอยู่ในโถงใต้ดินอันมืดมิด เรย์ไม่ได้ขยับถอยหลัง แม้ว่าเม็ดเหงื่อกาฬจะผุดพรายขึ้นตามไรผม ความนิ่งสงบภายใต้หน้ากากความหวาดกลัวคือเกราะป้องกันเดียวที่เขามีในยามนี้ ดวงตาสีนิลกวาดมองคัมภีร์สีดำสนิทที่ลอยอยู่เบื้องหน้าของอดีตผู้อำนวยการ—มันแผ่ไอพลังที่คุ้นเคย คล้ายคลึงกับหน้าต่างระบบสุ่มบัคในหัวของเขาอย่างไม่ผิดเพี้ยน ทว่ามันกลับเต็มไปด้วยความมืดมิดที่ลึกล้ำและอันตรายยิ่งกว่า "ท่านเองสินะคะ... ผู้ที่สร้าง 'บั๊ก' จุดแรกเริ่มขึ้นมาบนโลกใบนี้" เรย์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่าสั่นเครือเล็กน้อยเพื่อตบตา "การดึงตัวพวกเราทุกคนเข้ามาในห้วงมิตินี้ คงไม่ใช่แค่การทักทายฉันมิตรแน่ๆ" อดีตผู้อำนวยการหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นแห้งผากราวกับใบไม้แห้งที่เสียดสีกัน "มิตรภาพหรือ? คำนั้นช่างห่างไกลจากตัวฉันมานานเหลือเกินแล้ว เด็กน้อยเอ๋ย... สิ่งที่ฉันต้องการ มีเพียงการทดสอบครั้งสุดท้าย การทดสอบว่าโฮสต์ผู้ถือครองระบบรุ่นปัจจุบัน มีคุณสมบัติมากพอที่จะแบกรับ 'ความจริง' เบื้องหลังโลกใบนี้ได้หรือไม่" สิ้นคำพูด ร่างของชายชราก็เลือนหายไปจากจุดเดิมในพริบตา! "เรย์ ระวังค่ะ!" เสียงตะโกนก้องของเซเลสเทียที่ถูกผนึกกำลังกั้นไว้ด้วยบาตรเวทย์มนตร์ไกลออกไปดังแว่วเข้ามาในโสตประสาท แต่มันช้าเกินไป แรงกระแทกมหาศาลพุ่งเข้าปะทะกับแผ่นหลังของเรย์อย่างจังจนร่างกระเด็นไปกระแทกกับเสาหินโบราณจนแตกละเอียด [ติ๊ง! เตือนภัยเร่งด่วน: โฮสต์ได้รับความเสียหาย 42%!] [ระบบทำการเปิดใช้ 'เกราะสะท้อนความซวย' อัตโนมัติ!] แสงสีฟ้าอมม่วงสว่างวาบขึ้นรอบกายเรย์ ปัดเป่าคลื่นดาบมานตราที่เฉียดผ่านลำคอไปเพียงเสี้ยววินาที ร่างของเรย์ไถลไปกับพื้นหิน ขาทั้งสองข้างชาดิ่งจนแทบไร้ความรู้สึก กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งอยู่ในโพรงปาก แต่เขากลับไม่มีเวลาแม้แต่จะยกมือขึ้นเช็ดมัน *เร็วมาก... เร็วจนเรดาร์ของระบบจับสัญญาณไม่ทัน!* เรย์กัดฟันกรอด สมองประมวลผลอย่างบ้าคลั่งในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย บั๊กส่วนใหญ่ที่เขามีถูกออกแบบมาเพื่อการหลบหนีและก่อกวน แต่การต้องเผชิญหน้ากับผู้เชี่ยวชาญระดับปรมาจารย์ที่ถือครองต้นกำเนิดระบบแบบตัวต่อตัวเช่นนี้... มีทางเดียวคือต้องใช้ 'ความผิดพลาด' ของอีกฝ่ายให้เป็นประโยชน์ "มองหาอะไรอยู่หรือเจ้าหนู?" น้ำเสียงเยือกเย็นดังขึ้นที่เบื้องหน้า เรย์เงยหน้าขึ้นสบตากับอดีตผู้อำนวยการที่ก้าวมาหยุดอยู่ตรงหน้าตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่ทราบ ปลายเท้าของชายชราลอยเหนือพื้นดินเล็กน้อย รอบตัวเต็มไปด้วยกลุ่มควันสีดำที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกสิ่งเป็นชิ้นๆ เรย์ฝืนยิ้ม มุมปากมีคราบเลือดสีชาดไหลย้อย "มองหา... ช่องโหว่ของท่านยังไงล่ะคะ" พรึบ! ในจังหวะที่อดีตผู้อำนวยการยื่นมือเรียวยาวหมายจะคว้าเข้าที่หัวใจของเรย์ เรย์กลับไม่หลบหนี แต่ทิ้งตัวลงนอนราบกับพื้นพร้อมกับกดใช้งานการ์ดสุ่มบั๊กขั้นสูงสุดที่เพิ่งสะสมแต้มครบในวินาทีนั้น! [ติ๊ง! ยืนยันการใช้งาน: สกิลสุ่มบัคระดับตำนาน [สลับขั้วตรรกะเวทมนตร์]!] เปรี้ยง! สายฟ้าสีดำสนิทผ่าลงมาจากเพดานโถงใต้ดินอย่างไร้ที่มา แรงระเบิดมหาศาลทำให้โครงสร้างทั้งหมดสั่นสะเทือน เซเลสเทียที่อยู่ไกลออกไปกรีดร้องด้วยความตกใจเมื่อเห็นกลุ่มควันหนาทึบปกคลุมร่างของทั้งสองคนเอาไว้ ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ... ควันจางลงเผยให้เห็นร่างของอดีตผู้อำนวยการที่ชะงักค้าง มือที่กำลังจะคว้าตัวเรย์หยุดนิ่งกลางอากาศ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อ พลังมานตราที่เคยไหลเวียนอย่างสมบูรณ์แบบบัดนี้กลับย้อนกลับเข้าสู่ร่างของเจ้าตัวราวกับพายุหมุนที่กลับทิศ "บ้าน่า..." ชายชราพึมพำ เลือดสีดำสนิทไหลทะลักออกจากมุมปาก "นี่มันตรรกะบ้าอะไรกัน... แกบิดเบือนกฎของคัมภีร์ต้นกำเนิดได้อย่างไร!" เรย์ค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืน แม้ร่างกายจะเต็มไปด้วยบาดแผลและหอบหายใจอย่างหนักหน่วง แต่แววตาสีนิลกลับคมกริบและเต็มไปด้วยความมั่นใจ เขาปัดเศษฝุ่นตามเสื้อผ้าด้วยท่าทีใจ "ก็บอกแล้วไงคะ... ว่าฉันมันพวกชอบหาเรื่องใส่ตัว แต่ในขณะเดียวกัน ก็เชี่ยวชาญเรื่องการแก้ปัญหาเฉพาะหน้ามากที่สุดด้วย" เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ ทว่าแฝงความเย่อหยิ่งไว้เล็กน้อยตามแบบฉบับของคุณหนูตัวร้าย "ทีนี้... การทดสอบของท่าน น่าจะจบลงได้แล้วกระมังคะ?" อดีตผู้อำนวยการจ้องมองเด็กหนุ่มตรงหน้ายาวนาน ราวกับกำลังมองทะลุผ่านร่างนั้นไปยังเงาของใครบางคนในอดีต มุมปากที่เต็มไปด้วยคราบเลือดค่อยๆ ยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มที่แท้จริง—ไม่ใช่รอยยิ้มแห่งความชั่วร้าย ทว่ามันคือรอยยิ้มแห่งความโล่งอก "ยอดเยี่ยม... สมกับที่เป็นผู้ถูกเลือกจริงๆ..." ชายชรากล่าวเสียงแผ่วเบา ร่างกายเริ่มโปร่งแสงและสลายกลายเป็นละอองแสงสีทองคำขาว "ประตูได้เปิดออกแล้ว... แต่จงจำไว้ เด็กน้อย โลกภายนอกไม่ได้มีเพียงแค่ระบบบั๊กที่พวกเราเล่นสนุกกันหรอกนะ..." ทว่า ในวินาทีที่ร่างของอดีตผู้อำนวยการกำลังจะสลายหายไปจนหมดสิ้น ละอองแสงสีทองเหล่านั้นกลับพุ่งมารวมตัวกันที่กลางอกของเรย์อย่างรวดเร็วจนตั้งตัวไม่ทัน! [ติ๊ง! เตือนภัยระดับวิกฤต: ตรวจพบรหัสผ่านปริศนาถูกฉีดเข้าสู่ระบบ!] [คำเตือน: โฮสต์ไม่สามารถปฏิเสธการอัปเดตได้!] [กำลังดาวน์โหลดข้อมูลลับ: [แผนที่สู่ดินแดนแห่งต้นกำเนิดที่แท้จริง]... สำเร็จ 100%] [ประกาศจากระบบหลัก: ยินดีด้วย โฮสต์ได้ปลดล็อกพื้นที่ลับระดับ EX และ... มีผู้บุกรุกภายนอกกำลังเชื่อมต่อเข้ามาในระบบของคุณแล้ว!] เรย์เบิกตากว้าง ความรู้สึกชาดิ่งแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง เมื่อหน้าต่างระบบสีฟ้าที่คุ้นเคย จู่ๆ ก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน และมีข้อความแปลกปลอมปรากฏขึ้นโดยที่เขาไม่ได้เป็นคนกดสุ่ม... *(ชื่อผู้ใช้งานใหม่กำลังเข้าสู่ระบบ: [? ? ?])* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!