เมื่อความลับถูกเปิดเผยต่อหน้าทุกคน

ก,500 - 2,500 คำ บรรยายลึกซึ้ง ระบบครบถ้วน ตามสไตล์ "แอสทริดธาตุมนต์" ค่ะ [เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหว] ประหนึ่งแผ่นดินแยกตัวออกจากกัน แรงปะทะของละอองเงาดำที่พุ่งเข้าใส่เรย์และเซเลสเทียไม่ได้สร้างแค่ความเสียหายทางกายภาพ หากแต่มันคือการสั่นสะเทือนถึงแก่นพลังเวทมนตร์ภายในหอประชุมใหญ่ เรย์กระชากแขนเรียวของเซเลสเทียหลบวิถีการโจมตีได้อย่างเฉียดฉิว ไอความมืดทมิฬแผดเผาพื้นหินอ่อนจนกลายเป็นสีดำสนิท ส่งกลิ่นฉุนรุนแรงของซากศพและเวทมนตร์ต้องห้ามคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ "เรย์! นั่นมัน... ผู้อำนวยการ!" เซเลสเทียหวีดร้องด้วยความตื่นตระหนก ดวงตาสั่นระริกขณะมองเงาดำมหึมาที่แปรสภาพมาจากร่างของบุคคลที่เคารพรักที่สุด ความเย่อหยิ่งและศักดิ์ศรีของคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวต่อหน้าพลังอันไร้ก้นบึ้งที่กำลังแผ่ขยาย [ติ๊ง! ตรวจพบภัยคุกคามระดับ 'ภัยพิบัติวิบัติโลก' (World Disaster Level)] [คำเตือน! โฮสต์อยู่ในเขตพื้นที่อาณาเขตของ 'เงาบรรพกาล' ระบบทำการบังคับเปิดใช้ 'บั๊กอัตตาภิวัฒน์' ขั้นสูงสุด!] [ความสามารถพิเศษ: ดึงข้อมูลการช่วยเหลือเบื้องหลังทั้งหมด เปิดเผยต่อสาธารณชนแบบบังคับ!] เสียงแจ้งเตือนในหัวของเรย์ดังระรัวจนแทบจะประสาทกิน ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบห้อง ทว่าในวินาทีที่เงาดำกำลังจะพุ่งเข้าโจมตีระลอกที่สอง เรย์กลับตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด เขาก้าวขึ้นไปยืนบังเบื้องหน้าเซเลสเทีย พร้อมกับปลดปล่อยออร่าเวทมนตร์ที่ถูกผนึกไว้ใต้สถานะ 'นักเรียนทุนผู้ไร้ค่า' ออกมาทั้งหมดในคราวเดียว! *วูบบบบ—!* คลื่นพลังสีทองอร่ามผสมผสานกับกลุ่มแสงโค้ดสีฟ้าของระบบ พุ่งทะยานขึ้นสู่เพดานหอประชุมราวกับเสาเพลิงศักดิ์สิทธิ์ แรงกดดันมหาศาลซัดสาดจนเหล่านักเรียนและอาจารย์ที่นอนหมดสัปหงกอยู่ตามพื้นถึงกับสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ พวกเขาต่างเบิกตากว้างด้วยความเหลือเชื่อ ภาพของเรย์ผู้เป็นเพียงเด็กหนุ่มทุนผู้เงียบขريبและมักถูกกลั่นแกล้ง ยามนี้กลับยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางพายุเวทมนตร์ราวกับเทพเจ้าสงคราม "นะ... นั่นมันอะไรกันวะ? พลังเวทมนตร์บ้านั่นมันบ้าอะไรกัน!" นักเรียนปีสองคนหนึ่งอุทานเสียงหลง ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นด้วยความหวาดกลัวต่อแรงกดดันที่แทบจะทำให้เข่าทรุด "เรย์... นาย..." เซเลสเทียหอบหายใจถี่กระชั้น มองแผ่นหลังของเด็กหนุ่มที่เธอเคยคิดว่าอ่อนแอด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งตกใจ หวาดกลัว และ... คาดไม่ถึง ในจังหวะเวลานั้นเอง หน้าต่างโปร่งใสของระบบที่ปกติจะมีเพียงเรย์ที่มองเห็น กลับขยายใหญ่ขึ้นจนกลายเป็นม่านแสงโฮโลแกรมขนาดยักษ์ลอยเด่นอยู่กลางอากาศ หอประชุมทั้งหอตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงดีดนิ้วเบาๆ ของระบบที่ดังสะท้อนก้องในโสตประสาทของทุกคน [กำลังประมวลผลประวัติการกระทำของโฮสต์...] [ข้อความแจ้งเตือนถึงบุคคลทั้งหมดในรัศมี 10 กิโลเมตร: บุคคลที่ท่านดูถูกและเหยียดหยาม คือผู้ที่อยู่เบื้องหลังการปัดเป่าภัยพิบัติทั้งหมดในสถาบันแห่งนี้!] ภาพฉายโฮโลแกรมขนาดยักษ์เริ่มเล่นย้อนหลังราวกับภาพยนตร์ฟอร์มยักษ์ ภาพแรกปรากฏเหตุการณ์เมื่อสามเดือนก่อน—ในค่ำคืนที่สัตว์อสูรระดับหายนะบุกทะลวงค่ายกลป้องกันเขตเหนือ นักเรียนกลุ่มใหญ่กำลังจะถูกกลืนกินด้วยความตาย ทว่าในเงานั้น กลับมีเงาของเรย์ที่ลอบร่ายเวทมนตร์ระดับสูงเพื่อหักเหทิศทางคมเขี้ยวของอสูร พร้อมกับป้อนยาฟื้นฟูระดับตำนานทิ้งไว้ให้โดยที่ไม่มีใครรู้ตัว ภาพที่สอง... เหตุการณ์หอคอยเวทมนตร์ถล่มเมื่อเดือนก่อน เซเลสเทียจำได้แม่นยำ วันนั้นเธอเกือบจะถูกเสาหินยักษ์ทับร่างแหลกสลาย แต่จู่ๆ แรงโน้มถ่วงรอบตัวก็ถูกหักล้างด้วยบั๊กคำสั่งลึกลับ... ซึ่งต้นตอของคำสั่งนั้นมาจากเด็กหนุ่มที่นั่งก้มหน้าก้มตาอยู่แถวหลังสุดของห้องเรียนมาตลอด! "มะ... ไม่จริงน่า..." อาจารย์ประจำวิชาคาถาอาคมก้าวถอยหลังด้วยใบหน้าซีดเผือก เขาล้มลงก้นจ้ำเบ้าเมื่อตระหนักได้ว่า ชีวิตของเขาที่รอดตายจากเหตุการณ์ต่างๆ ล้วนมีฝมือของเด็กหนุ่มคนนี้ชักใยอยู่เบื้องหลังทั้งสิ้น "เธอ... เธอทำทั้งหมดนั่นเหรอ เรย์?" เซเลสเทียพึมพำเสียงสั่น น้ำตาคลอเบ้าด้วยความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ในอก ทั้งความละอายใจที่เธอเคยดูถูกเขา และความรู้สึกซาบซึ้งใจที่เอ่อล้นจนจุกคอหอย เรย์ไม่ได้หันกลับไปมอง เธอหรือใครในที่นั้น ดวงตาของเขายังคงจ้องมองร่างของผู้อำนวยการที่แปรสภาพเป็นเงาดำทมิฬอย่างไม่กะพริบ มือขวาของเขากำไม้เท้าไม้เก่าๆ แน่น จนกระทั่งไม้เท้านั้นเริ่มแตกสลายกลายเป็นละอองแสง และถูกแทนที่ด้วยดาบคาตานะสีนิลประดับลวดลายโค้ดระบบที่แผ่ไอสังหารน่าสะพรึงกลัว "ถ้าไม่อยากตายกันหมด ก็หุบปากแล้วถอยไปซะ" เสียงของเรย์ราบเรียบ เย็นชา และทรงพลังเสียจนไม่มีใครกล้าขัดคำสั่ง เงาดำของผู้อำนวยการกรีดร้องด้วยเสียงที่ประสานกันนับร้อยเสียง มันพุ่งเข้าใส่เรย์ด้วยความเร็วเหนือแสง เสียงปะทะของเหล็กกล้าและกรงเล็บความมืดดังสนั่นหวั่นไหว แรงลมจากการปะทะกวาดเอาเก้าอี้และโต๊ะในหอประชุมปลิวหายไปในพริบตาเดียว เรย์เคลื่อนไหวราวกับภูตผี ทุกย่างก้าวสอดประสานกับระบบคำนวณความน่าจะเป็น เขาสามารถหลบหลีกการโจมตีที่รวดเร็วดุจสายฟ้าได้อย่างไร้ที่ติ และสวนกลับด้วยกระบวนท่าดาบที่ผสานเวทมนตร์บั๊กขั้นสูงจนเกิดประกายไฟสีฟ้าสว่างวาบทั่วห้อง ทว่า ท่ามกลางความชุลมุนและการเปิดเผยความลับที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งสถาบัน รอยยิ้มแปลกประหลาดก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเงาดำนั้น มันไม่ได้พยายามจะฆ่าเรย์ตั้งแต่แรก... แต่มันกำลังทำตามแผนการบางอย่างที่ถูกวางไว้ล่วงหน้า [คำเตือน! ตรวจพบร่องรอยการส่งสัญญาณเวทมนตร์ต้องห้ามไปยังห้องใต้ดินชั้นลึกที่สุด!] [เป้าหมายที่แท้จริงของศัตรู ไม่ใช่การทำลายล้างหอประชุม... แต่เป็นการปลดผนึก 'สิ่งนั้น'!] เรย์เบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อตระหนักถึงความผิดปกติ ทว่าในเสี้ยววินาทีที่เขาหันไปมองทางประตูหอประชุม พื้นดินเบื้องล่างของพวกเขาก็ยุบตัวลงอย่างกะทันหัน แรงดึงดูดมหาศาลดึงร่างของทุกคนให้ดิ่งจมลงสู่ความมืดเบื้องล่าง ท่ามกลางเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของเหล่านักเรียน เซเลสเทียที่กำลังจะร่วงหล่นลงไปในเหวลึก ถูกมือหนาคว้าข้อแขนเอาไว้ได้ทัน เรย์ดึงตัวเธอเข้าหาอกอย่างแรง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันท่ามกลางความโกลาหล "เกาะฉันไว้แน่นๆ ยัยคุณหนูตัวแสบ" เรย์กระซิบเสียงต่ำข้างใบหูของเธอ ท่ามกลางเสียงหัวingเยาะที่ดังสะท้อนก้องมาจากความมืดมิดเบื้องล่าง—เสียงที่คุ้นเคยยิ่งกว่าใคร... เสียงของบุคคลที่ควรจะตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน [ติ๊ง! ปลดล็อกเงื่อนไขลับ: ผู้บงการตัวจริงปรากฏตัว!] [บุคคลที่ก้าวออกมาจากความมืด คือ 'อดีตผู้อำนวยการผู้ล่วงลับ' ที่ถือครองคัมภีร์ต้นกำเนิดของระบบบั๊กเช่นเดียวกับเรย์—และเขากำลังรอคอยการมาเยือนของโฮสต์ด้วยรอยยิ้มอันแสนคุ้นเคย!] ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "แอสทริดธาตุมนต์" เสมอนะคะ