ทัพมอนสเตอร์บุกถล่มโรงเรียน

"เด็กๆ เล่นอะไรกันอยู่เหรอคะ... ดูท่าทางจะสนุกกันใหญ่เลยนะ" เสียงหวานใสที่เอ่ยขึ้นท่ามกลางกลุ่มควันสีม่วงคล้ำและเสียงคำรามก้องสะท้านปฐพีไม่ได้ทำให้บรรยากาศผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับทำให้ขนทั่วร่างของเรย์ลุกชันขึ้นอย่างฉับพลัน แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านมาจากร่างเพรียวบางของหญิงสาวปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิท ดวงตาคู่คมกวาดมองความโกลาหลเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกสนุกสนานราวกับกำลังชมละครสัตว์ชั้นดี เบื้องหลังของเธอคือฝูงมอนสเตอร์กลายพันธุ์นับร้อยตัวที่พังทลายกำแพงเขตอาคมชั้นนอกของโรงเรียนเวทมนตร์อาร์카เนียเข้ามาอย่างไม่เกรงกลัวกฎเกณฑ์ใดๆ "นั่น... นั่นมันภัยพิบัติระดับเจ็ดไม่ใช่เหรอ!" เสียงของนักเรียนปีสองคนหนึ่งกรีดร้องออกมาด้วยความตื่นตระหนก ขาของเขาสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่ เซเลสเทียที่ยืนอยู่เคียงข้างเรย์กัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ไม้เท้าคริสตัลในมือสั่นระริก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะเธอตระหนักดีว่าพลังเวทของตนเองในตอนนี้แทบจะไร้ความหมายเมื่อเทียบกับแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่างของสตรีปริศนาผู้นั้น เรย์เหลือบมองคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์แวบหนึ่ง เขาสัมผัสได้ถึงความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย่อหยิ่งนั้นได้เป็นอย่างดี "ตั้งสติไว้ค่ะ เซเลสเทีย" เสียงกระซิบต่ำแต่หนักแน่นของเรย์ดังขึ้นข้างหู ดึงสติของเด็กสาวให้กลับมาสู่ความเป็นจริง เรย์ไม่ได้ขยับตัวหนี เขายังคงยืนนิ่งอยู่ในตำแหน่งกึ่งกลางระหว่างแนวป้องกันของนักเรียนปีหนึ่งและปีอื่นๆ สายตาภายใต้กรอบแว่นหนาทึบกวาดมองสถานการณ์รอบตัวอย่างรวดเร็ว สมองของเขาประมวลผลข้อมูลนับร้อยอย่างในเสี้ยววินาที ระบบบั๊กเรียนเวทย์ในหัวส่งเสียงเตือนระรัว หน้าต่างสีแดงฉานกระพริบถี่ๆ ฟ้องถึงความอันตรายระดับวิกฤต [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบสภาวะ "สนามรบไร้ทางออก" - เงื่อนไขการกระตุ้นบั๊กพิเศษทำงาน!] [ท่านต้องการเปิดใช้งาน "การสะท้อนความเสียหาย 300%" หรือ "สลับพิกัดมิติฉุกเฉิน" หรือไม่?] เรย์ปัดหน้าต่างระบบทิ้งในใจอย่างไม่ลังเล พลังโกงพวกนี้มีประโยชน์ก็จริง แต่ถ้าใช้พร่ำเพรื่อในสถานการณ์ที่มีคนจ้องมองอยู่เต็มไปหมด ตัวตนที่แท้จริงของเขาอาจจะถูกเปิดเผย และนั่นจะนำมาซึ่งความยุ่งยากที่มากกว่าการรับมือกับมอนสเตอร์พวกนี้เสียอีก สิ่งที่เขาต้องทำในตอนนี้ไม่ใช่การแสดงพลังปาฏิหาริย์ด้วยตัวคนเดียว แต่คือการ "บริหารจัดการ" ทรัพยากรที่มีอยู่—ซึ่งก็คือนักเรียนที่กำลังแตกตื่นเหล่านี้ "ทุกคน ฟังทางนี้ค่ะ!" เรย์ก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว น้ำเสียงของเขาไม่ได้ดังตะโกนจนน่ารำคาญ แต่กลับมีพลังบางอย่างที่ดึงดูดความสนใจให้ทุกคนหันมามองโดยอัตโนมัติ "ฮ… ให้พวกเราทำอะไรล่ะเรย์ นายก็เห็นนี่ว่าพวกมัน..." หัวหน้าห้องปีหนึ่งละล่ำละลักพูดด้วยความหวาดกลัว "ถ้าไม่อยากตายอย่างไร้ค่า กรุณาทำตามที่ฉันสั่งค่ะ" เรย์ตัดบทด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่เฉียบขาดจนน่าประหลาดใจ แววตาที่ปกติมักจะดูง่วงเหงาหาวนอน ในตอนนี้กลับเปล่งประกายความคมกริบราวกับใบมีดที่เพิ่งถูกลับ เซเลสเทียหันมามองเด็กหนุ่มทุนผู้เป็นคู่ปรับตลอดกาลด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป เธอนึกไม่ถึงเลยว่าในยามวิกฤตเช่นนี้ คนที่ยืนหยัดเป็นเสาหลักให้คนอื่นกลับไม่ใช่ลูกหลานตระกูลขุนนางผู้สูงศักดิ์คนไหนเลย แต่กลับเป็นเด็กหนุ่มที่ใครๆ ก็มองว่าอ่อนแอคนนี้ "เซเลสเทียค่ะ" เรย์หันไปสบตา เธอสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้ารับ "ใช้เวทน้ำแข็งของคุณสร้างแนวคูเมืองสกัดกั้นแนวหน้าของพวกมันไว้ อย่าให้พวกมันทะลวงผ่านแนวต้นไม้ใหญ่เข้ามาได้เด็ดขาด ส่วนพวกปีสองที่ใช้เวทธาตุไฟ เตรียมตัวประสานงานประกบด้านข้างทันทีที่น้ำแข็งเริ่มละลาย" "เข้าใจแล้ว!" เซเลสเทียสูดหายใจเข้าลึก 1 ความลังเลหายวับไปจากแว่นตา เธอยกไม้เท้าขึ้นสูง ละอองมานากลุ่มใหญ่พวยพุ่งออกจากร่างก่อนจะกดลงสู่พื้นดิน น้ำแข็งสีครามแผ่ขยายออกไปด้วยความเร็วสูง กลายเป็นกำแพงน้ำแข็งสูงท่วมหัวกั้นระหว่างพวกเขากับกองทัพมอนสเตอร์ในชั่วพริบตา "ยอดเยี่ยมค่ะ" เรย์กล่าวชมสั้นๆ ก่อนจะหันไปออกคำสั่งกับกลุ่มนักเรียนที่เหลืออย่างเป็นระบบ ราวกับแม่ทัพผู้ผ่านสนามรบมานับไม่ถ้วน "ส่วนคนอื่นๆ ที่ไม่มีความถนัดด้านการต่อสู้ ถอยร่นไปตั้งแถวที่อาคารเรียนโซน B ทันที พร้อมกับร่ายเวทป้องกันระลอกสองร่วมกัน อย่าแตกแถวเด็ดขาด ใครฝ่าฝืนคำสั่ง... ฉันจะบันทึกชื่อไว้และตัดสิทธิ์การสอบปลายภาคค่ะ!" คำขู่สุดท้ายได้ผลชะเด็ดนัก ความกลัวตายประกอบกับความกลัวสอบตกทำให้นักเรียนที่กำลังจะวิ่งหนีอย่างไร้ทิศทางเริ่มหันมาจัดระเบียบแถวและเคลื่อนย้ายไปตามจุดที่เรย์กำหนดอย่างรวดเร็ว สตรีปริศนาในชุดคลุมสีดำที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่บนซากปรักหักพังของกำแพงโรงเรียนถึงกับเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอ "โอ้... น่าสนใจจริงๆ ด้วยนะคะเนี่ย" เธอพึมพำเบาๆ กับตัวเอง "เด็กทุนปีหนึ่งคนนั้น... ควบคุมสถานการณ์ความวุ่นวายได้ดีกว่าอาจารย์บางคนเสียอีก" เรย์ยืนอยู่แนวหน้าสุด เคียงข้างกับเซเลสเทียที่หอบหายใจเล็กน้อยจากการใช้มานาปริมาณมหาศาล กำแพงน้ำแข็งสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจากการกระแทกของมอนสเตอร์ระดับสูงเบื้องหน้า เสียงคำรามดังก้องสะเทือนไปทั่วท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเลือด "เราจะยื้อไว้ได้อีกนานแค่ไหนกันคะ เรย์" เซเลสเทียเอ่ยถาม เสียงของเธอเริ่มมีความกังวลเจือปนอีกครั้งเมื่อเห็นเงาร่างมหึมาตัวใหม่กำลังก้าวพ้นหมอกควันหนาทึบออกมา มันคือราช Manticore ที่มีปีกสีดำสนิทและดวงตากลมโตสีแดงก่ำ เรย์ไม่ได้ตอบคำถามทันที เขายกมือขึ้นดันแว่นตา สายตาจ้องมองไปยังราช Manticore ตัวนั้น พร้อมกับที่หน้าต่างระบบสีทองอร่ามที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนปรากฏขึ้นตรงหน้า [ยินดีด้วย! เงื่อนไขลับของบททดสอบ "ผู้ท้าทายแห่งความโกลาหล" สำเร็จลุล่วง] [กำลังทำการอัปเดตสถานะของเป้าหมาย...] [คำเตือน: สิ่งที่ท่านกำลังเผชิญหน้าอยู่ ไม่ใช่มอนสเตอร์ที่หลุดรอดเข้ามาตามธรรมชาติ...] เรย์หรี่ตาลงเมื่ออ่านข้อความบรรทัดสุดท้าย ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่านไปตามสันหลังเมื่อตระหนักว่านี่ไม่ใช่เหตุการณ์อุบัติเหตุ ทว่า ก่อนที่เขาจะได้วิเคราะห์อะไรเพิ่มเติม เสียงฝีเท้าอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับกลิ่นอายเวทมนตร์อันทรงพลังที่กดทับจนทุกคนแทบหายใจไม่ออก "เด็กๆ หลบไปค่ะ..." เสียงของใครบางคนเอ่ยขึ้นเบาๆ แต่กลับดังก้องกังวานในหัวของทุกคน เรย์หันขวับกลับไปมอง และในวินาทีนั้นเอง ลมหายใจของเขาก็แทบจะหยุดนิ่ง ผู้อำนวยการโรงเรียนเวทมนตร์ผู้หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยตลอดสามเดือนเต็ม กำลังยืนอยู่ตรงนั้น... พร้อมกับรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวผิดมนุษย์ และคราบเลือดสีดำที่เปรอะเปื้อนชุดสูทสีขาวสะอาดตาของเธอ! [ตอนจบแบบ CLIFFHANGER HOOK]: "อาจารย์... ทำไมถึง..." เซเลสเทียเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ทว่าผู้อำนวยการกลับไม่ได้มองพวกเธอด้วยสายตาของครูผู้เมตตาอีกต่อไป ดวงตาสีฟ้าครามคู่นั้นแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานไร้แววตา เรย์กระชากแขนเซเลสเทียให้ถอยหลังทันทีเมื่อระบบในหัวกรีดร้องเสียงเตือนดังลั่นด้วยระดับความอันตรายที่ทะลุขีดจำกัดเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์—และร่างของผู้อำนวยการก็สลายกลายเป็นละอองเงาดำพุ่งเข้าประชิดตัวเขาราวกับสายฟ้าฟาดในพริบตาเดียวนั้นเอง! ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตรงนี้นะคะ รี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกคน! หวังว่าจะสนุกกับบทนี้ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ - แอสทริดธาตุมนต์