จุดเริ่มต้นของจุดจบ

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและมิติที่ฉีกขาดคละคลุ้งอยู่ในโพรงจมูกจนน่าสะอิดสะเอียน ความกดอากาศรอบตัวลดต่ำลงอย่างฉับพลันราวกับท้องฟ้าเบื้องบนกำลังถูกบางสิ่งบางอย่างที่มีมวลมหาศาลกดทับลงมา "อย่ามองขึ้นไป!" เสียงหอบหายใจของเซเลสเทียลอดไรฟันออกมาด้วยความสั่นเทา มือเรียวบางที่เคยถือคทาเวทมนตร์ด้วยความสง่างามยามนี้กลับกำชายเสื้อของเรย์ไว้แน่นจนข้อต่องอขาวซีด คุณหนูผู้เย่อหยิ่งและไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครในตระกูลเวทมนตร์สูงศักดิ์ ตอนนี้ดวงตากลมโตคู่นั้นกลับสะท้อนภาพความหวาดกลัวขั้นสุด สีหน้าของเธอซีดเผือดไร้สีเลือด เรย์ไม่ได้ตอบรับทันที ดวงตาภายใต้กรอบแว่นที่มักจะฉายแววเรียบเฉยและซ่อนความเจ้าเล่ห์เอาไว้ ยามนี้กลับหรี่แคบลงอย่างใช้ความคิด สมองของเขาประมวลผลข้อมูลที่หลั่งไหลเข้ามาในหัวด้วยความเร็วสูงยิ่งกว่าครั้งไหนๆ [คำเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบตัวตนระดับภัยพิบัติ (Disaster-Class Entity) หลุดพ้นจากการผนึกเนื่องจากปฏิกิริยาของพันธสัญญา] [ภารกิจบังคับระดับ SSS: "ผู้กลืนกินมิติ" ตื่นจากการหลับใหล] [เงื่อนไขการรอดชีวิต: กำจัดหรือผนึกมันอีกครั้งภายใน 10 นาที มิฉะนั้นโลกใบนี้จะถูกรีเซ็ต!] ตัวอักษรสีแดงฉานกระพริบเตือนรัวเร็วจนแสบตา ท้องฟ้าเหนือสถาบันเวทมนตร์อัสลันที่เคยเป็นสีครามสดใส บัดนี้กลับถูกย้อมด้วยสีม่วงอมดำสนิท รอยแยกขนาดมหึมาปรากฏขึ้นกลางอากาศราวกับรอยแผลเป็นบนผืนผ้าใบที่ฉีกขาด และจากรอยแยกนั้นเอง—เงาดำทมิฬรูปร่างบิดเบี้ยวไร้รูปทรงก็ค่อยๆ คลานพ้นออกมา แรงโน้มถ่วงรอบตัวแปรปรวนจนเศษหินและต้นไม้เริ่มลอยเค្វ้งขึ้นไปบนฟ้า "เรย์... เราจะทำยังไงดี บาตรป้องกันของโรงเรียนกำลังจะพังแล้วนะ" เสียงของเซเลสเทียสั่นเครือ แม้เธอจะพยายามฝืนแสดงความเข้มแข็งออกมาแค่ไหน แต่แรงสั่นที่ส่งผ่านมาทางปลายนิ้วก็ฟ้องชัดเจนว่าเธอกำลังหวาดกลัวเพียงใด นี่ไม่ใช่บททดสอบในห้องเรียน ไม่ใช่เกมกลั่นแกล้งของคุณหนูเอาแต่ใจ และไม่ใช่ความผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ ที่ระบบบั๊กของเขาจะแก้ไขได้ด้วยการสุ่มสกิลระดับต่ำ แต่10 นาทีนี้ คือเส้นแบ่งระหว่างการมีอยู่กับความว่างเปล่า "ใจเย็นๆ ก่อนเซเลสเทีย..." เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่พยายามรักษาความนิ่งเอาไว้ให้ได้มากที่สุด แม้ในใจจะตระหนักดีว่าสถานการณ์นี้เกินกว่าคำว่า 'วิกฤต' ไปไกลโขแล้ว เขายกมือขึ้นแตะกรอบแว่นเบาๆ เป็นนิสัยยามที่ต้องตัดสินใจเรื่องความเป็นความตาย "เธอก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าฉันเก่งเรื่องการหาช่องโหว่... แม้แต่เรื่องโลกแตก มันก็ต้องมีช่องว่างให้รอดเหมือนกัน" รอยยิ้มบางเบาและมุมปากที่ยกขึ้นอย่างมั่นใจของเรย์ ในสถานการณ์เช่นนี้กลับทำให้เซเลสเทียรู้สึกสงบลงได้อย่างน่าประหลาด แม้เธอจะอยากเอ็ดเขาว่านี่ไม่ใช่เวลามาพูดเล่น แต่ลึกๆ แล้ว ความเชื่อมั่นที่สะئอนอยู่ในแววตาคู่นั้นคือสิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวเธอไว้ในตอนนี้ *เปรี้ยง!* เสียงคำรามกึกก้องราวกับฟ้าผ่าสะเทือนไปทั่วทั้งทวีป เงาดำทมิฬบนท้องฟ้าแผ่ขยายปีกมหึมาที่ประกอบด้วยเศษซากดวงดาวและห้วงมิติที่ตายแล้ว มันคือ 'ผู้กลืนกินมิติ' สิ่งมีชีวิตที่อยู่นอกเหนือความเข้าใจของเวทมนตร์ใดๆ ในยุคปัจจุบัน แค่แรงกดดันจากรัศมีของมัน ก็ทำให้เหล่านักเรียนและอาจารย์ในโรงเรียนเวทมนตร์ต่างทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น หมดสติไปทีละคนด้วยความหวาดกลัว เรย์กวาดสายตามองไปรอบๆ สภาพความโกลาหลเบื้องล่างสะท้อนอยู่ในแว่นตาของเขา บาตรเวทมนตร์ป้องกันเขตของโรงเรียนแตกร้าวราวกับกระจกเปราะบาง และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง หน้าต่างระบบสีทองก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าเขาโดยไม่ต้องเอ่ยปากเรียก [ตรวจพบความตั้งใจในการต่อต้านระดับสูงสุด] [ปลดล็อกเงื่อนไขพิเศษ: ใช้ประโยชน์จาก "ช่องโหว่แห่งพันธสัญญา" ที่เชื่อมต่อระหว่างผู้ใช้ระบบและเซเลสเทีย] [คำเตือน: การกระทำดังกล่าวอาจทำให้พลังเวทของท่านย้อนกลับมาทำลายร่างกายชั่วคราว ยืนยันการใช้งานหรือไม่?] เรย์ไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว เขากดปุ่มยืนยันในใจทันที "เซเลสเทีย จับมือฉันไว้" เรย์หันไปพูดกับหญิงสาวข้างกาย น้ำเสียงของเขาจริงจังจนเธอเผลอกลั้นหายใจ "หา? จะบ้าเหรอ ในสถานการณ์แบบนี้น่ะนะ—" "เชื่อฉันสิ" เรย์คว้ามือเรียวของเธอมาประสานไว้แน่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาถ่ายทอดผ่านผิวสัมผัส ท่ามกลางบรรยากาศที่หนתเหน็บราวน้ำแข็ง "เราจะต้องรอดไปด้วยกัน... ในฐานะคู่หูที่สร้าง 'บั๊ก' นี้ขึ้นมายังไงล่ะ" ทันใดนั้น แสงสว่างจ้าสีฟ้าครามก็ระเบิดออกมาจากตัวของทั้งสองคน พลังเวทมหาศาลที่ถูกบีอัดจนเกินขีดจำกัดพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า พัดพาเอาแรงกดดันของอสูรระดับภัยพิบัติให้ถอยร่นไปชั่วขณะ เรย์รู้สึกเหมือนเส้นเลือดทั่วร่างกำลังจะฉีกขาด ความเจ็บปวดจากการฝืนใช้พลังที่เกินตัวแผ่ซ่านไปทั่วกระดูก แต่เขากลับกัดฟันกรอด ไม่ยอมปล่อยมือจากเซเลสเทีย เซเลสเทียเบิกตากว้างเมื่อรับรู้ถึงกระแสมานาที่ไหลเวียนเชื่อมต่อระหว่างเธอกับเรย์ ความรู้สึกอึดอัดหวาดกลัวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยพลังงานแปลกประหลาดที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความท้าทาย ดวงตาของเธอฉายแววเด็ดเดี่ยวขึ้นมาอีกครั้ง "ถ้าคุณกล้าเล่นของใหญ่ขนาดนี้... ฉันก็ไม่ยอมน้อยหน้าเหมือนกัน!" คุณหนูตระกูลสูงศักดิ์เชิดหน้าขึ้น รอยยิ้มเย่อหยิ่งแต่ทรงเสน่ห์ปรากฏขึ้นบนเรียวปาก ท่ามกลางวิกฤตที่โลกกำลังจะล่มสลาย เบื้องบนท้องฟ้า ผู้กลืนกินมิติคำรามลั่นเมื่อมันสัมผัสได้ถึงการท้าทายจากมดปลวกตัวจิ๋ว ร่างมหึมาเริ่มขยับเข้าใกล้พื้นดินมากขึ้นเรื่อยๆ ทุกย่างก้าวของมันทำให้มิติรอบข้างแตกสลาย เหลือเวลาอีกเพียงไม่กี่นาทีเท่านั้นก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินแก้... แต่ทว่า ในวินาทีที่ความมืดมิดกำลังจะกลืนกินทุกสิ่ง เสียงฝีเท้าปริศนาก็ดังขึ้นเบื้องหลังพวกเขา—เสียงฝีเท้าที่หนักแน่น เยือกเย็น และมาพร้อมกับกลิ่นอายอันตรายที่แม้แต่ผู้กลืนกินมิติยังต้องชะงัก "เด็กๆ เล่นอะไรกันอยู่เหรอคะ... ดูท่าทางจะสนุกกันใหญ่เลยนะ" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้เรย์กับเซเลสเทียมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ