ขีดจำกัดที่ถูกทำลาย

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นไหม้ของอิมพีเรียลคอร์รัปชัน ไอความร้อนจากเปลวเพลิงสีครามแผดเผาจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยวเป็นคลื่น เรย์หอบหายใจหนักหน่วง ร่างกายผอมบางชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อและรอยแผลจากการปะทะกับผู้พิทักษ์ศิลาโบราณขั้นสมบูรณ์แบบตรงหน้า ในมือซ้ายของเขายังคงกุมศิลาผนึกเวทย์ที่สั่นสะเทือนรุนแรงจนผิวหนังเริ่มปริแตก "เรย์! นายบ้าไปแล้วหรือไง! ถอยออกมาเดี๋ยวนี้นะ!" เสียงตะโกนของเซเลสเทียดังแทรกเสียงคำรามก้องของบอสประจำชั้นใต้ดิน เธอพยายามร่ายบทเวทย์คุ้มGกันระดับสูงเพื่อปกป้องแผ่นหลังของเขา แม้สภาพของเธอเองจะไม่ต่างกันนัก—ชุดเครื่องแบบนักเรียนชนชั้นสูงเปรอะเปื้อนฝุ่นควัน ใบหน้าหวานฉายแววตื่นตระหนกอย่างที่เรย์ไม่เคยเห็นมาก่อน ดวงตาสั่นระริกด้วยความหวาดกลัวไม่ใช่เพื่อตัวเธอเอง แต่เป็นเพราะเธอกำลังมองเห็นขีดจำกัดของเด็กหนุ่มที่กำลังขาดสะบั้นลงทีละน้อย เรย์ไม่ได้หันกลับไปมอง เขาเพียงแค่ยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันโชคชะตาและระบบเวทมนตร์งี่เง่าที่เขาต้องแบกรับมาตลอด "ถ้าฉันถอย... เราทุกคนก็ไม่เหลือแม้แต่เศษกระดูกสิครับ คุณหนูเซเลสเทีย" น้ำเสียงของเรย์ราบเรียบ แต่แฝงความเด็ดเดี่ยวจนเซเลสเทียถึงกับชะงัก เธอกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความรู้สึกเจ็บแปลบในอกแล่นริ้วขึ้นมา ความคาดหวังของตระกูล ความกดดันจากสังคมเวทมนตร์ และภาพลักษณ์คุณหนูผู้สูงส่ง ทุกอย่างพังทลายลงเหลือเพียงความจริงตรงหน้า—เด็กหนุ่มทุนผู้ถูกมองว่าเป็นแค่ตัวถ่วง กำลังเอาชีวิตของเขายืนขวางกาลมมรณะเพื่อปกป้องเธอ ในห้วงความคิดของเรย์ ระบบอินเทอร์เฟซสีฟ้าเข้มกำลังกะพริบถี่รัวด้วยแสงสีแดงฉาน [คำเตือนระบบ: ตรวจพบสถานะวิกฤตขั้นรุนแรง] [อัตราการเต้นของหัวใจเกินขีดจำกัด, พลังมานารั่วไหล 87%] [สภาวะร่างกายปัจจุบัน: ไม่สามารถรองรับเวทย์บทต่อไปได้] [คำแนะนำ: ถอนกำลังและยอมแพ้] "ยอมแพ้งั้นเหรอ..." เรย์พึมพำกับตัวเองเบาๆ ดวงตาคมกริบจับจ้องไปยังยักษ์ศิลาสูงสิบเมตรที่กำลังเงื่อง่ามดาบมหึมาเตรียมฟาดลงมา "ระบบบ้าๆ แบบนี้... ถ้าไม่ยอมแหกกฎซะบ้าง ชีวิตนี้คงไม่มีวันได้เห็นจุดสิ้นสุดของมันสินะ" นิ้วเรียวยาวกดลงไปที่ไอคอนสีดำสนิทที่ซ่อนอยู่ลึกที่สุดในเมนูบั๊ก—ไอคอนที่เขาไม่เคยกล้าแตะต้องเลยสักครั้งตั้งแต่เข้ามาในโลกใบนี้ [ยืนยันการใช้คำสั่ง: โหมดระเบิดพลังวิญญาณ (Overclock Spirit Break)?] [คำเตือนเด็ดขาด: การกระทำนี้จะทำการดึงพลังชีวิตและวิญญาณมาเปลี่ยนเป็นมานาไร้ขีดจำกัด เป็นเวลา 180 วินาที ผลลัพธ์หลังสิ้นสุดระยะเวลาคือ 'ความตาย' ไร้ข้อยกเว้น] เรย์สูดหายใจเข้าลึกเป็นครั้งสุดท้าย ภาพความทรงจำตั้งแต่ก้าวแรกที่ลืมตาขึ้นมาในโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้ไหลย้อนเข้ามาในหัว—รอยยิ้มเย่อหยิ่งของเซเลสเทียในวันแรก ความกดดันจากอาจารย์ผู้คุมสอบ และความลับของตระกูลขุนนางที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังสถาบัน ทุกอย่างมันคุ้มค่าที่จะแลก เขากดปุ่ม 'ยืนยัน' *ติ๊ด—* เสียงแจ้งเตือนของระบบตัดขาดลงอย่างไร้เยื่อใย ทันใดนั้นเอง โลกทั้งใบก็ราวกับถูกกดปุ่มหยุดเวลา เสียงคำรามของบอสศิลากลายเป็นเสียงหึ่งต่ำๆ ในโสตประสาท ความเหนื่อยล้าทั้งหมดหายวับไปกับตา แทนที่ด้วยกระแสพลังงานสีดำทมิฬและละอองแสงสีทองที่ระเบิดทะลักออกจากร่างของเรย์จนพื้นศิลาเบื้องล่างแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ แรงกดดันระดับมหาศาลแผ่ขยายออกไปทั่วห้องโถงใต้ดินจนเซเลสเทียต้องทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้น เธอเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง "นะ... นี่มันพลังอะไรกัน... เรย์?!" เซเลสเทียครางชื่อเขาออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ร่างกายของเธอสั่นเทาด้วยแรงกดดันมหาศาลที่ทรงพลังจนน่ากลัว ผิวหนังของเรย์เริ่มมีรอยแตกร้าวเรืองแสงสีแดงก่ำราวกับกระจกที่กำลังจะแตกสลาย แต่ทว่าออร่ารอบตัวเขากลับทรงพลังดั่งเทพเจ้าแห่งความตายที่ตื่นจากการหลับใหล เรย์หันกลับมามองเธอเพียงเสี้ยววินาที ดวงตาข้างหนึ่งเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทไร้แววตา แต่อีกข้างกลับเปล่งประกายด้วยอักษรเวทย์โบราณนับพันตัวที่หมุนวน เขาส่งยิ้มบางๆ ให้เธอ—รอยยิ้มที่อบอุ่นและอ่อนโยนที่สุดท่ามกลางบรรยากาศที่แสนโหดร้ายนี้ "จับตาดูให้ดีนะครับคุณหนู... ว่าบั๊กที่แท้จริงเขาปลดล็อกกันยังไง" สิ้นคำพูดนั้น ร่างของเรย์ก็หายวับไปจากจุดเดิมราวกับภูตผี ทิ้งไว้เพียงรอยแยกของมิติที่กรีดร้องด้วยความเกรี้ยวกราด แต่ทว่า... ในวินาทีที่เรย์พุ่งทะยานเข้าประจันหน้ากับบอสศิลายักษ์ด้วยมือเปล่า เงาดำลึกลับที่ซ่อนอยู่หลังเสาหินโบราณไกลออกไปกลับยกย่องมุมปากขึ้นอย่างน่าขนลุก ดวงตาสีอำพันคู่นั้นจ้องมองเรย์ด้วยความกระหายใคร่รู้ พร้อมกับเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังขึ้นในความมืด— "เหอะ... คิดว่าจะเสียสละเพื่อช่วยเด็กคนนั้นคนเดียวงั้นเหรอ เรย์... นายมันก็แค่หมากตัวหนึ่งที่ติดกับดักของ 'ระบบแม่' เข้าให้แล้วต่างหากล่ะ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!