เมื่อคนใจร้ายเริ่มกลายเป็นคนดี

“อย่าขยับ... ถ้าไม่อยากตาย” เรย์กระซิบเสียงต่ำพลางคว้าข้อมือเรียวบางของเซเลสเทียกระชากเข้ามาใกล้ตัวจนแผ่นหลังของเธอปะทะกับอกแกร่ง กลิ่นอายจางๆ ของเวทมนตร์ธาตุแสงที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวคุณหนูผู้สูงศักดิ์ผสมกับกลิ่นไอหมอกประหลาดที่ลอยวนเวียนอยู่หน้าห้องเรียนที่ว่างเปล่า เซเลสเทียตัวแข็งทื่อ ดวงตาสีอเมทิสต์เบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เธอไม่ได้ขัดขืนอย่างที่เคยทำ ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อไอหมอกปริศนาที่กำลังก่อตัวเป็นรูปร่างหลังบานประตูไม้โอ๊ค แต่มันคือความรู้สึกแปลกประหลาดที่แล่นผ่านหัวใจ เมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นและจังหวะการเต้นของหัวใจที่มั่นคงของชายหนุ่มที่เธอเคยดูแคลนว่า 'ไร้น้ำยา' “ไม่มีลมหายใจ... ไม่มีกระแสมานา... นั่นมันไม่ใช่คน” เรย์ย้ำอีกครั้ง แสงสีฟ้าจางๆ จากระบบที่มองเห็นได้เพียงเขาคนเดียวปรากฏขึ้นเหนือฝ่ามือ เขาไม่ได้ใช้เวทมนตร์ทั่วไป แต่เขากำลังใช้ 'บั๊ก' ของระบบเพื่อดึงเอาข้อมูลจำลองของสภาพแวดล้อมออกมา *ติ๊ง! แจ้งเตือนจากระบบ: ตรวจพบตัวตนระดับอันตราย ‘วิญญาณอาฆาตแห่งความทรงจำที่สาบสูญ’ สกิลลบตัวตนของมันทำให้เครื่องมือตรวจจับปกติไร้ผล* “ถ้าไม่ใช่คน แล้วมันคืออะไร...” เซเลสเทียเค้นเสียงถาม มือที่ถือคทาเวทมนตร์สั่นระริก เธอกำลังเผชิญหน้ากับบางสิ่งที่ตำราเรียนไม่เคยบันทึกไว้ “มันคือสิ่งที่รอจะสูบกลืนความมั่นใจของคนที่กำลังหลงทาง” เรย์ดึงเธอหลบไปด้านข้างอย่างรวดเร็วในจังหวะที่ประตูบานนั้นถูกกระแทกจนพังครืนออกมา เสียงไม้หักดังสนั่น แต่สิ่งที่ก้าวออกมากลับเป็นร่างโคลนจางๆ ที่มีใบหน้าคล้ายกับเซเลสเทียราวกับแกะ แต่มันกลับบิดเบี้ยวและเต็มไปด้วยรอยร้าวของความเศร้าโศก เซเลสเทียชะงักงัน ร่างโคลนนั้นเอ่ยประโยคที่จี้ใจดำของเธอออกมาซ้ำๆ “ความคาดหวังที่แบกรับ... เมื่อไหร่เจ้าจะทำได้ดีพอสักที? เมื่อไหร่ตระกูลจะภูมิใจในตัวเจ้า?” หยดน้ำตาใสๆ ร่วงหล่นจากดวงตาของเซเลสเทียโดยไม่รู้ตัว ปมในใจที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความเย่อหยิ่งถูกกระชากออกมาประจานต่อหน้าศัตรู “ปิดหูซะ!” เรย์ตวาด เขาไม่ได้ตวาดเพื่อดุ แต่เขาทำเพื่อดึงสติ เธอเห็นเขาชักมีดพกธรรมดาออกมา แต่ทว่า... พริบตาที่ปลายมีดสัมผัสกับอากาศ มันกลับเปลี่ยนเป็นดาบแสงสีเงินยวงที่ส่องสว่างจนน่าแสบตา นี่คือบั๊กที่เขาสร้างขึ้น—การแทรกแซงโครงสร้างเวทมนตร์ด้วยไอเท็มสามัญ เรย์พุ่งตัวผ่านหน้าเธอไปราวกับเงา แสงจากดาบในมือตัดผ่านร่างจำลองที่สร้างจากไอหมอกนั้นจนขาดสะบั้น ไม่มีการใช้ร่ายเวท ไม่มีการร่ายรำที่งดงาม แต่มันคือความเฉียบคมและแม่นยำที่ทำลายจุดตายของเวทมนตร์มืดได้อย่างน่าเหลือเชื่อ เมื่อร่างนั้นสลายกลายเป็นละอองสีเทา ความเงียบงันก็กลับมาเยือนโถงทางเดินอีกครั้ง เซเลสเทียทรุดเข่าลงกับพื้น หอบหายใจถี่ด้วยความเหนื่อยล้าทางจิตใจ “ทำไม...” เสียงเธอแผ่วเบา “ทำไมต้องช่วยฉัน ทั้งที่ฉันทำกับเธอไว้เยอะขนาดนั้น” เรย์เก็บดาบแสงที่กลายเป็นมีดพกธรรมดาเข้าฝัก เขาหันกลับมามองเธอ สายตาที่เคยดูเฉยเมยบัดนี้กลับมีความอ่อนโยนแฝงอยู่เบื้องลึก “เพราะในโลกที่เต็มไปด้วยความคาดหวังจอมปลอม... การได้เห็นคนที่พยายามจะยืนหยัดด้วยตัวเองอย่างเธอมันน่าประทับใจมากกว่าที่คุณคิดนะ” เซเลสเทียเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า ภาพลักษณ์ของนักเรียนทุนที่เธอมองว่าต่ำต้อยพังทลายลงไปพร้อมกับเศษประตูบานนั้น หัวใจที่เคยปิดตายเริ่มสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ นี่ไม่ใช่ความรักในแบบนิยายน้ำเน่า แต่มันคือการยอมรับในตัวตนที่แท้จริงของกันและกัน ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังจะคลี่คลาย ระบบที่เงียบหายไปของเรย์กลับส่งเสียงแจ้งเตือนที่รุนแรงและสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งพื้นที่จนเซเลสเทียต้องยกมือขึ้นกุมขมับ *ประกาศจากระบบ: แจ้งเตือนระดับหายนะ! ตรวจพบการแทรกแซงจาก 'ผู้เล่นอีกคน' ในรัศมี 50 เมตร... อัตราการรอดชีวิตของเป้าหมายหลักลดลงเหลือ 0.01%* เรย์เบิกตากว้างเมื่อเงาสีดำสายหนึ่งตวัดผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้องเรียน มันไม่ใช่ไอหมอก แต่มันคือใบมีดจริงที่เคลือบด้วยพิษร้ายแรง พร้อมกับเสียงกระซิบที่เย็นเยียบดังมาจากเงามืดด้านหลังของเซเลสเทีย “ในที่สุด... ข้าก็เจอแกเสียที ‘บั๊ก’ ที่สมบูรณ์แบบที่สุดในโรงเรียนนี้” ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับ 'แอสทริดธาตุมนต์' เสมอมาค่ะ