อัพเกรดระบบสู่ขั้นสูง

“เจ้ากำลังจะบอกว่า... ตัวเลขค่าสถานะที่ฉันทุ่มเทฝึกฝนมาตลอดสามปี มันไม่มีความหมายอะไรเลยงั้นเหรอ เรย์?” เสียงของเซเลสเทียสั่นพร่า ดวงตาสีอเมทิสต์ของเธอวาวโรจน์ด้วยความโกรธปนน้อยใจ มือเรียวบางที่กำคทาประจำตระกูลแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาวซีด เธอไม่ได้มองหน้าเขา แต่มองไปที่หน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าอ่อนที่ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ—หน้าต่างระบบที่เห็นได้เพียงแค่เรย์คนเดียว เรย์ถอนหายใจยาวพลางวางหนังสือเวทมนตร์โบราณลงบนโต๊ะไม้โอ๊ค เขาสบตากับหญิงสาวด้วยแววตาที่เรียบเฉย ทว่าลึกซึ้งเกินกว่าเด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ดปีควรจะมี “เซเลสเทีย ความพยายามของคุณไม่ได้ไร้ค่า แต่มันกำลังถูกกรอบของโลกใบนี้ขีดเส้นไว้ต่างหาก” เขากล่าวเสียงเรียบ “ระบบไม่ได้กำลังเยาะเย้ยคุณ แต่มันกำลังจะพังทลายกำแพงที่พวกผู้ใหญ่ตระกูลคุณสร้างขึ้นมาต่างหากล่ะ” บรรยากาศในห้องสมุดลับใต้หอคอยเวทมนตร์เงียบงันลงทันที เสียงหัวใจที่เต้นรัวของเซเลสเทียแทบจะกลบเสียงเข็มนาฬิกาเวทมนตร์ที่เดินอย่างเชื่องช้า ในวินาทีนั้นเอง อักขระสีทองอร่ามก็เริ่มสั่นไหวและแตกกระจายออกจากหน้าต่างระบบเดิม เปลี่ยนรูปลักษณ์ไปเป็นสีดำสนิทที่ดูอันตรายและทรงพลังยิ่งกว่าเดิม [คำเตือน: ตรวจพบสภาวะ 'ไร้ขีดจำกัด' ของผู้ใช้งาน] [กำลังดำเนินการ: อัพเกรดระบบสู่ขั้นสูง... บูรณาการพลังงานต้นกำเนิด 0.01%] [สถานะ: ปลดล็อก 'ดวงตาหยั่งรู้บัค' (Bug Sight) และ 'การบิดเบือนกฎ' (Rule Distortion)] ความเจ็บปวดแล่นแปลบเข้าสู่สมองของเรย์ราวกับมีเข็มพันเล่มทิ่มแทง เขาทรุดเข่าลงกับพื้น มือข้างหนึ่งกุมขมับแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เซเลสเทียรีบถลาเข้ามาประคองเขาทันที ความเย่อหยิ่งทิฐิที่มีมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความตื่นตระหนกที่ฉายชัดบนใบหน้างาม “เรย์! นายเป็นอะไรไป? หยุดเดี๋ยวนี้! ฉันไม่ต้องการพลังที่ต้องแลกด้วยชีวิตของนาย!” เธอตะโกน น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด เรย์เงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาเปลี่ยนไปแล้ว จากสีน้ำตาลปกติกลายเป็นสีเงินยวงที่ดูราวกับกระจกสะท้อนกาลเวลา ในสายตาของเขาตอนนี้ โลกไม่ได้ประกอบด้วยวัตถุและเวทมนตร์อีกต่อไป แต่เขาเห็น ‘เส้นใย’ ของโครงสร้างมิติที่ยึดโยงทุกอย่างเอาไว้ มันคือบั๊ก... ช่องโหว่ของจักรวาลที่ไม่มีใครเคยสังเกตเห็นมาก่อน เขาเห็นเส้นใยสีแดงฉานที่พันธนาการหัวใจของเซเลสเทียเอาไว้—คำสาปพันธุกรรมจากตระกูลที่เขาสามารถ ‘ดีดนิ้ว’ เพื่อลบมันทิ้งได้ทันที “ไม่เป็นไร...” เรย์กระซิบ เสียงของเขาแหบพร่าแต่แฝงไปด้วยอำนาจที่ทำให้มวลอากาศรอบข้างหนักอึ้ง “เซเลสเทีย ดูนี่สิ... โลกใบนี้มันโกหกเรามาตลอด” เขายกมือขึ้นสัมผัสอากาศว่างเปล่า นิ้วชี้ของเขาแตะไปที่เส้นใยสีแดงนั้นเบาๆ ทันใดนั้น ความกดอากาศภายในห้องก็พุ่งสูงขึ้นจนตำราบนชั้นวางสั่นสะเทือน เซเลสเทียรู้สึกได้ถึงความร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเรย์ พลังงานเวทมนตร์ที่บริสุทธิ์และดิบเถื่อนกำลังไหลผ่านตัวเขา ราวกับว่าเขากำลังทำหน้าที่เป็นสื่อกลางระหว่างโลกเบื้องบนกับพลังอำนาจที่ไม่มีใครเข้าถึง *เปรี๊ยะ!* เสียงคล้ายแก้วแตกดังขึ้นในโสตประสาท เส้นใยสีแดงที่พันธนาการเซเลสเทียขาดสะบั้นลง หญิงสาวเบิกตากว้าง ความรู้สึกอึดอัดที่เกาะกินหัวใจมาตลอดหลายปีหายไปราวกับปลิดทิ้ง เธอรู้สึกเบาหวิวราวกับลอยอยู่ในอากาศ “นี่นาย... นายทำอะไรลงไป?” เธอถามเสียงสั่น ร่างกายของเธอเริ่มเรืองแสงสีทองจางๆ นี่คือพลังที่แท้จริงของเธอที่ถูกกักขังไว้โดยเงื่อนไขของตระกูลที่เรย์เพิ่งจะ 'บั๊ก' ให้มันทำงานผิดพลาดจนปลดล็อกออกมา “อัพเกรดระบบไม่ใช่แค่เรื่องของผมคนเดียว แต่มันคือการทำให้คุณ 'เป็นอิสระ' อย่างไรล่ะ” เรย์ยิ้มบางๆ แม้ใบหน้าจะซีดเผือด “แต่นี่แค่จุดเริ่มต้นนะเซเลสเทีย เพราะเมื่อกี้... ระบบเพิ่งตรวจพบอะไรบางอย่างที่น่าสนใจกว่าเดิม” ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบหายไปพักใหญ่ก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่เสียงสีฟ้าใส แต่เป็นเสียงต่ำลึกที่ก้องกังวานไปทั่วจิตใต้สำนึกของเรย์ [ตรวจพบการบุกรุกจาก 'ตัวตนที่สาม': ผู้ดูแลระบบ (Admin) กำลังมุ่งหน้ามายังพื้นที่ปัจจุบัน] [ภารกิจระดับ SSS: รักษาสมดุลของบั๊กก่อนที่โลกนี้จะถูกรีเซ็ตใหม่] [เวลาที่เหลืออยู่: 10 นาที] ประตูห้องสมุดไม้โอ๊คขนาดมหึมาที่ปิดสนิทมาโดยตลอดถูกผลักออกอย่างรุนแรงจากด้านนอก ไม่ใช่ลมพัด แต่เป็นแรงกดดันมหาศาลที่ทำให้บานประตูเหล็กดัดถึงกับบิดเบี้ยว ร่างของบุคคลในชุดคลุมสีขาวสนิทไร้ใบหน้าก้าวเข้ามา แต่สิ่งที่ทำให้เรย์และเซเลสเทียต้องหยุดหายใจ คือกลิ่นอายที่คุ้นเคยอย่างประหลาด บุคคลนั้นไม่ได้เดินเข้ามา... แต่ดูเหมือนกำลัง 'ตัดผ่าน' มิติเข้ามาทีละก้าว พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูเหมือนเสียงของเรย์ในอีกสิบปีข้างหน้า “ยินดีด้วยเรย์ นายก้าวข้ามขีดจำกัดไปหนึ่งก้าวแล้ว” ผู้มาเยือนหยุดยืนห่างออกไปเพียงห้าก้าว “แต่เสียใจด้วยนะ... เพราะการที่นายเลือกจะปลดล็อกผู้หญิงคนนี้ มันทำให้กฎของโลกนี้พังพินาศ และหน้าที่ของฉัน... คือการลบ 'บั๊ก' ทุกตัวที่หลงเหลืออยู่ในระบบนี้ทิ้งซะ” เซเลสเทียก้าวมาบังหน้าเรย์ไว้ทันที คทาของเธอปรากฏขึ้นในมือพร้อมกับวงแหวนเวทมนตร์ระดับตำนานที่ทอแสงสว่างจ้าที่สุดเท่าที่เธอเคยร่ายมา แต่มือที่สั่นเทาของเธอกลับไม่สามารถรวบรวมสมาธิได้เลยเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ใต้ชุดคลุมสีขาวนั้น... มันไม่ใช่ใบหน้า แต่เป็นชุดตัวอักษรคำสั่งที่เรียงตัวกันอย่างบ้าคลั่ง เรย์ดึงตัวเซเลสเทียมาไว้ข้างหลัง แววตาสีเงินของเขาสะท้อนภาพของตัวตนปริศนา เขาไม่ได้กลัว... ในทางกลับกัน เขากลับเหยียดยิ้มที่มุมปากอย่างท้าทาย “ลบผมงั้นเหรอ?” เรย์แค่นหัวเราะ ก่อนจะกดคำสั่งสุดท้ายลงบนหน้าต่างระบบที่เพิ่งอัพเกรด “ลองเช็กดูอีกทีสิ... ว่าใครกันแน่ที่เป็นผู้ดูแลระบบในตอนนี้” ฉับพลันนั้นเอง กฎเกณฑ์รอบข้างห้องสมุดก็เริ่มบิดเบี้ยว ตัวอักษรสีดำที่เคยลอยอยู่ในอากาศเริ่มพลิกผันและหมุนวนดั่งพายุทอร์นาโดรอบตัวเรย์ และก่อนที่ผู้บุกรุกจะทันได้ขยับตัว เรย์ก็หายตัวไปจากสายตาของทุกคน! ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและเงาของบุคคลลึกลับที่ค่อยๆ แตกสลายกลายเป็นละอองแสงสีฟ้า... เรย์ไม่ได้หนีไปไหน แต่นี่คือจุดเริ่มต้นของการเข้าควบคุม 'ซอร์สโค้ด' ของโลกใบนี้อย่างเต็มตัว ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้เรย์กับคุณหนูตัวร้ายมาจนถึงตอนนี้นะคะ! - แอสทริดธาตุมนต์