ความจริงเกี่ยวกับตระกูลเวทมนตร์

คราบน้ำตาบนแก1นวลของเซเลสเทียไม่ได้แห้งเหือดไปเสียทีเดียว มันยังคงทิ้งร่องรอยความเปียกชื้นเอาไว้ใต้แสงสลัวของตะเกียงเวทมนตร์ภายในห้องพักส่วนตัว กลีบปากสีพีชของเธอเม้มเข้าหากันแน่นจนแทบไร้สีเลือด เสียงสะอื้นที่พยายามกลั้นไว้ตลอดหลายสัปดาห์หลุดลอดออกมาเบาหวิว ราวกับแก้วเจียระไนชั้นดีที่ร้าวรานจนถึงขีดสุด ขณะที่เอกสารปึกหนาในมือของเรย์กำลังสั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะแรงอารมณ์ที่คุกกรุ่นอยู่ภายในอก "นี่สินะ... สิ่งที่ตระกูลวาลคีเรียซ่อนเอาไว้เบื้องหลังความยิ่งใหญ่" เรย์เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเขาไม่ได้ราบเรียบเหมือนทุกครั้ง แต่มันเจือไปด้วยความเยียบเย็นที่น่าขนลุก ดวงตาคู่คมจดจ้องมองตัวอักษรเวทมนตร์ที่ถูกผนึกด้วยเลือดบนกระดาษโบราณ มันคือบันทึกการทดลองสายเลือดต้องห้าม การหลอมรวมมานาข้ามสายพันธุ์ที่กระทำต่อเด็กในตระกูล เพื่อคัดสรรผู้ที่สมบูรณ์แบบที่สุดขึ้นเป็นประมุขคนต่อไป และเซเลสเทีย... ก็เป็นหนึ่งในเครื่องมือชิ้นสำคัญที่ถูกกำหนดให้ถูกทิ้งขว้างเมื่อหมดประโยชน์ "นายไม่ต้องมาทำเป็นเวทนาฉันหรอกนะเรย์" เซเลสเทียเงยหน้าขึ้น ดวงตาสองข้างแดงก่ำ น้ำตาเอ่อคลอเบ้าแต่เธอพยายามกะพริบไล่ความอ่อนแอออกไปอย่างดื้อรั้น ศักดิ์ศรีของคุณหนูตระกูลใหญ่ค้ำคอเธอจนแทบหายใจไม่ออก "รู้แล้วก็เป็นไงล่ะ? ตระกูลนั้นยิ่งใหญ่เกินกว่าที่สามัญชนอย่างนายหรือเด็กทุนที่วันๆ เอาแต่พึ่งพาระบบประหลาดจะจินตนาการได้ พวกเขาคือกฎเกณฑ์ของสภาเวทมนตร์ คือผู้กุมชะตากรรมของอาณาจักรนี้!" "แล้วไงล่ะครับ?" เรย์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเขานุ่มนวลแต่เด็ดขาดจนเซเลสเทียต้องชะงัก เขาค่อยๆ วางเอกสารลงบนโต๊ะไม้ ก้าวเข้าไปใกล้หญิงสาวทีละก้าวอย่างระมัดระวัง ราวกับกำลังเข้าใกล้สัตว์ตัวน้อยที่บาดเจ็บและพร้อมจะแว้งกัดได้ตลอดเวลา "กฎเกณฑ์เหรอ? ถ้ากฎมันบอกว่าชีวิตของเธอเป็นแค่เครื่องสังเวยเพื่อความรุ่งเรืองของพวกแก่หัวหงอกเหล่านั้น... ผมนี่แหละ จะเป็นคนฉีกมันเป็นชิ้นๆ ให้ดูเอง" หัวใจของเซเลสเทียกระตุกวูบ ความอบอุ่นสายหนึ่งแผ่ซ่านเข้ามาในอกท่ามกลางความหนาวเหน็บที่เธอแบกรับมาทั้งชีวิต แต่เธอก็ยังดึงดันที่จะซ่อนความหวั่นไหวไว้เบื้องหลังใบหน้าเชิดรั้น "นายพูดง่ายนี่! นายไม่รู้หรอกว่าพวกเขา... พ่อของฉัน... น่ากลัวแค่ไหน เขาสามารถบดขยี้ตัวตนของฉันให้หายไปจากประวัติศาสตร์ได้ด้วยการดีดนิ้วครั้งเดียว!" "ผมรู้ดีเซเลสเทีย..." เรย์หยุดยืนตรงหน้าเธอ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงแค่ก้าวเดียว เขายื่นมือออกไป ปลายนิ้วเรียวยาวแตะเบาๆ ที่กลุ่มผมสีเงินย้วยของเธออย่างทะนุถนอม สัมผัสที่อ่อนโยนนี้ทำให้เซเลสเทียถึงกับตัวแข็งทื่อ สมองอื้ออึงจนคิดคำพูดโต้เถียงไม่ออก "เพราะผมเองก็เกลียดพวกที่ชอบเล่นกับชะตากรรมของคนอื่นที่สุดเหมือนกัน" [ติ๊ง! ตรวจพบความตั้งใจจริงของโฮสต์ในการแทรกแซงปมประวัติศาสตร์ตระกูล "วาลคีเรีย"] [ระบบกำลังคำนวณความเสี่ยง... คำเตือน: ระดับความยากในการทำลายโครงสร้างตระกูลระดับตำนานคือ SSS] [เปิดใช้งานเงื่อนไขพิเศษ: "เส้นทางล้างบางตระกูลเวทมนตร์" - โฮสต์จะได้รับสิทธิ์สุ่มบัคระดับอัลติเมท 3 ครั้งติดต่อกัน หากภารกิจสำเร็จ] เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นในหัวของเรย์ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาสนใจในตอนนี้ สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของหญิงสาวตรงหน้า แววตาของเซเลสเทียที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและถือดี บัดนี้สั่นไหวอย่างรุนแรง เธอกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยออกมาด้วยเสียงสั่นเครือ "ถ้านาย... ถ้านายช่วยฉันจริงๆ นายต้องสัญญาว่าเราจะไม่ตาย... เราต้องเหยียบหัวพวกมันให้จมดิน" เรย์ยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้เซเลสเทียรู้สึกทั้งอันตรายและอุ่นใจในเวลาเดียวกัน เขาขยับเข้าไปกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมั่นใจเกินร้อย "เรื่องนั้นแน่นอนอยู่แล้วครับคุณหนู... เตรียมตัวไปถอนรากถอนโคนตระกูลวาลคีเรียกันเถอะ" บรรยากาศภายในห้องเงียบงันลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจของทั้งคู่ที่สอดประสานกัน ทว่าก่อนที่พวกเขาจะได้วางแผนขั้นตอนต่อไป ประตูห้องพักเวทมนตร์ที่ควรจะถูกลงอาคมป้องกันไว้ถึงสามชั้น กลับส่งเสียง "คลิก" เบาๆ ออกมา พร้อมกับม่านพลังสีดำสนิทที่แผ่ซ่านเข้ามาทางรอยแตกของบานประตู เงาร่างหนึ่งก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาอย่างไร้ซุ่มเสียง ไอความเย็นยะเยือกแผ่กระจายปกคลุมไปทั่วห้องจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว เรย์ดึงเซเลสเทียมาหลบอยู่ด้านหลังทันที พร้อมกับเรียกเคียวเวทมนตร์สีดำสนิทออกมาถือไว้ในมือ ใบหน้าของเขาตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเมื่อสัมผัสได้ถึงพลังอันมหาศาลที่กดทับลงมา "ไม่คิดเลยว่า... เด็กทุนที่ทำตัวน่ารำคาญในโรงเรียน จะแอบซ่อนความลับชิ้นโตเอาไว้ขนาดนี้" เสียงทุ้มต่ำราวกับมาจากขุมนรกดังขึ้น พร้อมกับร่างของชายวัยกลางคนในชุดคลุมสีทองปักลายตราประทับตระกูลวาลคีเรียที่ก้าวพ้นความมืดออกมา ดวงตาสีฟ้าคมกริบจ้องมองมาที่เรย์และเซเลสเทียด้วยแววตาสمเพชเวทนา เซเลสเทียหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด ร่างกายของเธอสั่นสะท้านขึ้นมาทันทีที่เห็นใบหน้านั้น "ทะ... ท่านพ่อ..." —โปรดติดตามตอนต่อไป— ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้เรย์กับคุณหนูตัวร้ายมาจนถึงตอนนี้นะคะ! - แอสทริดธาตุมนต์