การเผชิญหน้ากับอาจารย์จอมปลอม

"ทะ... ท่านพ่อ..." เสียงของเซเลสเทียสั่นพร่าจนแทบขาดห้วง ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ร่างบางของเธอนิ่งง้ำราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เมื่อเบื้องหน้าของพวกเขาคือศาสตราจารย์มาร์คัส อาจารย์ประจำวิชาเวทมนตร์โบราณผู้เป็นที่เคารพรักของทุกคน แต่ทว่า... รอยยิ้มที่บิดเบี้ยวและประกายตาสีแดงฉานที่สะท้อนอยู่ภายใต้เงาฮู้ดนั้น กลับไม่ใช่ชายผู้ใจดีคนเดิมอีกต่อไป บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นอายความตายลอยคละคลุ้งผสมผสานกับละอองเวทมนตร์สีดำสนิทที่แผ่ออกมาจากร่างของอาจารย์ผู้ทรยศ เรย์ขยับตัวเข้ามาบังร่างที่กำลังสั่นเทาของคุณหนูลูกผู้ดีไว้ครึ่งหนึ่ง ดวงตาคู่คมกริบไม่ได้แสดงความหวาดกลัวอย่างที่ควรจะเป็น ตรงกันข้าม สมองอันปราดเปรื่องของเขากำลังคำนวณความน่าจะเป็นของสถานการณ์อย่างรวดเร็ว "ไม่คิดเลยว่าเด็กทุนอย่างเธอจะตาไวขนาดนี้... เรย์" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏบนมุมปากของมาร์คัส "น่าเสียดายจริงๆ ที่ความรู้อันน้อยนิดของเธอมันดันมารู้ในสิ่งที่ 'ไม่ควร' รู้เข้าซะแล้ว" เซเลสเทียสูดลมหายใจเข้าปอดลึก พยายามฝืนบังคับขาที่สั่นเทาของตัวเองให้ยืนหยัดขึ้นมาได้ "ท่านพ่อ... ทำไมกัน ทำไมท่านถึงเลือกทรยศสถาบัน... ทำไมถึงทำเรื่องแบบนี้!" มาร์คัสหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่เย็นเยียบเสียดแทงเข้าไปถึงขั้วหัวใจ "ทรยศงั้นเหรอ? เซเลสเทียลูกรัก... พ่อแค่กำลังทำในสิ่งที่ถูกต้องเพื่อโลกใบนี้ต่างหาก ศาลาน้ำแข็งแห่งนี้มันเน่าเฟะมานานแล้ว และพลังที่ตระกูลของเราตามหา... มันกำลังจะตื่นขึ้นในไม่ช้า" ทันทีที่สิ้นคำพูด มาร์คัสก็กวาดมือออกไปเบื้องหน้า วงเวทสีดำขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ พลังกดดันระดับจอมเวทขั้นสูงแผ่ขยายออกมาราวกับภูเขาขนาดย่อมกดทับลงบนบ่าของทั้งสองคน แรงโน้มถ่วงรอบตัวเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณจนพื้นหินใต้ฝ่าเท้าเริ่มแตกร้าวเป็นรอยแยก *ติ๊ง!* [ระบบตรวจพบการคุกคามระดับสูงจากเป้าหมาย: ศาสตราจารย์มาร์คัส (สถานะ: ถูกครอบงำด้วยจิตวิญญาณแห่งความมืดขั้นสมบูรณ์)] [เปิดใช้งานระบบบั๊กฉุกเฉิน: 'การสะท้อนย้อนกลับเชิงตรรกะ' (Logic Reversal Bug)] [คำเตือน: วิธีการต่อสู้แบบปกติจะส่งผลให้อัตราการรอดชีวิต 0%] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวของเรย์ มุมปากของเด็กหนุ่มยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและเล่ห์กลอันแพรวพราว ในยามที่คนอื่นมองว่านี่คือทางตัน แต่สำหรับเรย์... ที่นี่คือสนามเด็กเล่นที่เต็มไปด้วยช่องโหว่ "อาจารย์ครับ..." เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียաբเฉย ทำลายความตึงเครียดลงชั่วขณะ "ผมสงสัยมานานแล้วว่า อาจารย์ใช้เวทมนตร์บทไหนซ่อนกลิ่นอายความเน่าเฟะของตัวเองเวลาสอนหนังสือ... หรือว่าใช้ 'คาถากลบเกลื่อนกลิ่นกายของสุนัขรับใช้' กันแน่ครับ?" มาร์คัสชะงักไปชั่วขณะ คิ้วหนากระตุกขึ้นด้วยความโกรธเกรี้ยว "เจ้าเด็กสามหาว! เจ้าคิดว่าคำพูดตลกคาเฟ่พวกนี้จะช่วยให้รอดพ้นจากความตายได้งั้นรึ!" "เปล่าเลยครับ ผมไม่ได้คิดว่าจะรอด... แต่ผมคิดว่า 'อาจารย์' ต่างหากที่จะรอดออกไปจากตรงนี้ไม่ได้" เรย์สะบัดมือขวาอย่างรวดเร็ว การเคลื่อนไหวที่ดูธรรมดาแต่กลับแฝงไปด้วยจังหวะเวลาที่สมบูรณ์แบบ เม็ดหินเวทมนตร์ขนาดเล็กที่เขาแอบเก็บตกมาจากห้องเรียนเมื่อวานถูกดีดออกไปสี่ทิศทาง พุ่งชนเข้ากับจุดอับสายตาของวงเวทสีดำที่มาร์คัสเพิ่งกางขึ้น นี่ไม่ใช่การโจมตีเพื่อสร้างความเสียหาย... แต่มันคือการ 'แทรกแซงรหัสโครงสร้างเวทมนตร์' *เปรี้ยง!* เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว วงเวทสีดำที่ควรจะบดขยี้พวกเขากลับเกิดอาการกระตุกอย่างรุนแรง เส้นสายพลังงานเวทมนตร์สะท้อนกลับเข้าหาร่างของผู้ใช้ราวกับกระจกที่ถูกทุบแตก มาร์คัสเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อพบว่าคาถาที่ตนร่ายด้วยพลังทั้งหมด กำลังย้อนกลับมาโจมตีตัวเอง! "บ้าน่า! เป็นไปได้ยังไง! เวทมนตร์ของข้าถูกบิดเบือนได้อย่างไรกัน!" มาร์คัสคำรามลั่น พยายามใช้มือปัดป้องพลังงานที่สะท้อนกลับ แต่ความเร็วและมุมองศาที่เรย์คำนวณไว้นั้นไร้ที่ติ แรงกระแทกส่งผลให้ร่างของอาจารย์ผู้ทรยศต้องถอยหลังไปหลายก้าว ลมหายใจเริ่มติดขัด เซเลสเทียที่ยืนมองอยู่ข้างๆ อ้าปากค้างด้วยความตะลึงพรเพริด ดวงตากลมโตมองแผ่นหลังของเรย์สลับกับร่างของอาจารย์มาร์คัสอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา นี่น่ะเหรอ... เด็กทุนที่ใครๆ ก็บอกว่าอ่อนแอและไร้ความสามารถ? การคำนวณการไหลเวียนของมานาในระดับเสี้ยววินาทีเมื่อครู่ แม้แต่ศาสตราจารย์อาวุโสในหอคอยเวทมนตร์ก็ยังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ! "เรย์... นาย... ทำอะไรลงไป?" เซเลสเทียกระซิบถาม เสียงของเธอยังคงสั่น แต่มีความหวาดกลัวลดลงและถูกแทนที่ด้วยความประหลาดใจอย่างล้นพ้น "ผมก็แค่อธิบายให้ระบบมันเข้าใจใหม่ว่า... ใครกันแน่ที่เป็นเจ้าของห้องนี้" เรย์ตอบสั้นๆ โดยไม่ละสายจากเป้าหมาย มือซ้ายของเขาล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อคลุม พร้อมหยิบไอเทมชิ้นสุดท้ายที่ระบบเพิ่งสุ่มแจกออกมา บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนแปลงไปอีกครั้ง ความมืดมิดที่มาร์คัสสร้างขึ้นถูกกลืนกินด้วยแสงสีฟ้าครามจางๆ ที่ค่อยๆ แผ่ขยายออกเป็นอาณาเขต เรย์ก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง มาร์คัสกัดฟันกรอด เลือดสีดำไหลซึมออกจากมุมปากของเขา ดวงตาสีแดงฉานจ้องมองเด็กหนุ่มด้วยความอาฆาตมาดร้าย "แก... แกไม่ใช่แค่นักเรียนทุนธรรมดา... แกเป็นใครกันแน่!" "ผมก็เป็นแค่เด็กหนุ่มที่เกลียดการทำงานล่วงเวลาและการโดนขัดขวางเวลาพักผ่อนก็เท่านั้นแหละครับ" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่แววตากลับคมกริบราวนใบมีด "และตอนนี้... หมดเวลาเล่นสนุกของอาจารย์แล้วล่ะครับ" เรย์ยกมือขึ้นชี้ไปที่ร่างของมาร์คัส พร้อมๆ กับที่ระบบส่งเสียงแจ้งเตือนครั้งใหญ่ดังขึ้นในโสตประสาทของเขา— *ติ๊ง!* [คำเตือนระบบ: ตรวจพบ 'แก่นแท้ความมืดระดับ S' ซ่อนอยู่ในร่างของเป้าหมาย] [ระบบกำลังทำการ... *ดาวน์โหลดข้อมูลลับ*... เสร็จสิ้น 99%] [เงื่อนไขพิเศษปลดล็อก: บุคคลปริศนาผู้กุมกุญแจดอกสุดท้ายของหอคอยเวทมนตร์ กำลังก้าวเท้าเข้ามายังพื้นที่ประลอง...] ประตูกลขนาดใหญ่ที่ปิดตายมานานนับร้อยปีด้านหลังห้องโถงค่อยๆ ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเลื่อนเปิดออกช้าๆ ท่ามกลางสายตาที่ตกตะลึงของทั้งสามคน เงาร่างหนึ่งก้าวเดินออกมาจากความมืดมิด พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ที่ดังก้องกังวานไปทั่วห้อง "แปะ... แปะ... แปะ..." "ทำได้ไม่เลวเลยนี่ เจ้าหนู... ไม่คิดเลยว่าทายาทของตรรกะที่สูญหาย จะมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่" แอสทริดธาตุมนต์ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!