เส้นทางที่ไม่มีวันหวนกลับ

กลิ่นอายของคราบเลือดจางๆ และสนิมเหล็กคละคลุ้งอยู่ในความมืดมิดของห้องใต้ดินอัสดง แสงคบเพลิงวับแวมสาดส่องกระทบโครงสร้างอิฐมอญเก่าแก่ที่ชื้นแฉะ หยดน้ำฝนภายนอกร่วงหล่นกระทบหลังคาหิน ส่งเสียงดังน่ารำคาญราวกับนาฬิกาทรายที่กำลังนับถอยหลังชีวิตของพวกเราทีละนิด "เรย์... นายยังไหวไหม" เสียงกระซิบสั่นเครือของเซเลสเทียลอดผ่านความเงียบงัน ดวงตาสีไพลินคู่สวยที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและถือดี บัดนี้ฉายชัดแต่ความหวาดหวั่นและคราบเขม่าดิน เธอพยายามใช้แขนเสื้อข้างหนึ่งซับเลือดที่ไหลซึมบริเวณขมับของเรย์อย่างเก้ๆ กังๆ มือเรียวบางสั่นเทาจนแทบประคองเวทมนตร์ปฐมพยาบาลขั้นพื้นฐานไม่ได้ เรย์หัวเราะในลำคอ เสียงแหบพร่าแต่แฝงด้วยความเย้ยหยันตามแบบฉบับ เขากวาดสายตามองผ่านซากปรักหักพังของเสาหินเวทมนตร์ที่พังทลายลงมาปิดกั้นทางออก เบื้องหน้าของพวกเขาคือกลุ่มอัศวินเงาแห่งสภาสูงสวมหน้ากากเหล็กไร้หน้า กว่าสิบชีวิตที่แผ่ออร่าเวทมนตร์ธาตุมืดระดับสูงกดดันจนอากาศรอบตัวแทบจะกลายเป็นของแข็ง หากเขาเลือกที่จะซ่อนตัวต่อไปตามแผนเดิม... เซเลสเทียจะต้องตายในเงื้อมมือของพวกมันอย่างไม่ต้องสงสัย ความลับเรื่องสกิลระบบบั๊กที่เขาอุตส่าห์อดทนปิดบังมาตลอดหนึ่งปีเต็มในฐานะ "นักเรียนทุนผู้ไร้ค่า" ก็คงไม่มีความหมายอะไรอีกแล้ว "คุณหนู... บอกผมทีสิคะ ว่าถ้าวันหนึ่งคุณได้เห็นธาตุแท้ของฉันจริงๆ คุณจะยังเกลียดฉันอยู่หรือเปล่า" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแววตาที่เงยขึ้นสบตากลับคมกริบราวกับใบมีดที่ซ่อนอยู่ในฝัก เซเลสเทียชะงัก ลมหายใจของเธอสะดุดกึกลงไปวูบหนึ่ง ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างตีรวนขึ้นมาในอกเมื่อได้ยินสรรพนามและน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "เรย์... นายพูดเรื่องอะไรน่ะ สถานการณ์แบบนี้—" **ตึง!** แรงกดดันมหาศาลระเบิดออกจากการก้าวเท้าเพียงครั้งเดียวของหัวหน้าหน่วยอัศวินเงา ดาบเคลือบไอเวทสีดำสนิทถูกชี้ตรงมาที่ร่างของพวกเขาทั้งสองคน "หมดเวลาเล่นสนุกแล้ว เจ้าเด็กทุนชั้นต่ำกับคุณหนูตกอับ ส่งศิลาแห่งพันธสัญญามาเสียโดยดี ไม่เช่นนั้น ข้าจะตัดหัวพวกเจ้าทีละชิ้น" เสียงแหบแห้งราวกระดาษทรายเสียดสีกันดังขึ้นจากใต้หน้ากากเหล็ก เรย์ถอนหายใจยาวเหยียด เขาค่อยๆ พยุงร่างของตนเองให้ลุกขึ้นยืนช้าๆ บาดแผลฉกรรจ์ที่หน้าผากและลำตัวซึ่งควรจะทำให้เขาหมดสติ กลับถูกสมานเข้าหากันด้วยละอองแสงสีม่วงแปลกประหลาดที่ไหลเวียนอยู่ใต้ผิวหนัง ไม่มีความหวาดกลัวเหลืออยู่ในแววตาคู่นั้นอีกแล้ว มีเพียงประกายแสงสีฟ้าสว่างวาบของหน้าต่างระบบที่เด้งขึ้นมาขวางกั้นสายตาของเขาเพียงลำพัง [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบสถานการณ์วิกฤตถึงชีวิต (Life-Threatening Crisis)] [เงื่อนไขพิเศษปลดล็อก: ยกเลิกการจำกัดการแสดงผลสถานะ "บั๊กถาวร" (Permanent Glitch Suppression)] [ยืนยันการเปิดเผยตัวตนที่แท้จริง: ผู้ดูแลระบบลับ (Secret Administrator) - เรย์นาร์ด ฟอน แอสทราเวีย] [คำเตือน: พลังงานเวทมนตร์จะทะลักเกินขีดจำกัด 500% กรุณาเตรียมรับแรงกระแทก] เซเลสเทียเบิกตากว้างอย่างลืมตัว เมื่อจู่ๆ ร่างของเรย์ที่ควรจะบอบบางและไร้เรี่ยวแรง กลับแผ่ไอพลังเวทมหาศาลชนิดที่เธอไม่เคยสัมผัสจากจอมเวทระดับสูงคนไหนในสถาบันมาก่อน ลมพายุหมุนวนรอบตัวเด็กหนุ่มจนเส้นผมสีน้ำตาลยุ่งเหยิงปลิวไสว ดวงตาสีดำสนิทแปรเปลี่ยนเป็นสีทองอร่ามเรืองรองราวกับอัญมณีต้องสาป "คุณหนูคะ... ถอยไปข้างหลังหน่อยนะคะ" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอย่างประหลาด ทว่าดังก้องกังวานจนสะเทือนไปถึงโสตประสาทของทุกคนในห้องใต้ดิน "เพราะหลังจากนี้... ฉันจะแสดงให้ดูเอง ว่าคำว่า 'บั๊กของโลกใบนี้' มันหน้าตาเป็นอย่างไร" อัศวินเงาผู้เป็นหัวหน้าชะงักงันโดยสัญชาตญาณ มันสัมผัสได้ถึงความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามาเกาะกุมขั้วหัวใจ พลังเวทที่กดทับลงมาทำให้เข่าทั้งสองข้างสั่นเทาจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น เรย์ยกมือขึ้นช้าๆ นิ้วเรียวยาววาดผ่านอากาศว่างเปล่า หน้าต่างระบบสีฟ้าจำนวนนับร้อยบานปรากฏขึ้นเรียงรายรอบตัวราวกับดวงดาวในกาแล็กซี่ ก่อนที่เสียงแจ้งเตือนระรัวจากระบบจะดังขึ้นในหัวของเขาอย่างต่อเนื่อง [ระบบกำลังประมวลผลคำสั่ง: รีเซ็ตความจริง (Reality Reset)] [เป้าหมาย: กำจัดสิ่งแปลกปลอมทั้งหมดในรัศมี 100 เมตร] [ดำเนินการ... 3... 2... 1...] แอสทริดธาตุมนต์ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!