คะแนนแรงค์ A ที่สั่นสะเทือนทั้งโรงเรียน

"เจอตัวแล้ว... เจ้าบั๊กตัวน้อย" เสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังขึ้นข้างใบหูนั้นไม่ได้มาจากมนุษย์ แต่เป็นเสียงสังเคราะห์เย็นเยียบจากหน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าครามที่ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศเหนือลานประลองเวท เรย์กะพริบตาช้าๆ ปรับโฟกัสสายตามองกลุ่มควันสีม่วงเข้มที่กำลังพวยพุ่งขึ้นมาจากแท่นหินวัดพลังเวทเบื้องหน้า แรงสั่นสะเทือนจากคอร์มานาภายในเครื่องมือวัดระดับตำนานกำลังกรีดร้องเสียงแหลมสูงจนแก้วหูแทบแตก รอบบริเวณลานประลองเวลานี้ เงียบกริบเสียจนได้ยินกระทั่งเสียงลมหายใจของเหล่าคุณหนูและคุณชายตระกูลขุนนางนับร้อยชีวิตที่อ้าปากค้าง ดวงตาทุกคู่เบิกwideด้วยความตื่นตะลึงระคนหวาดผวา เซเลสเทียที่ยืนกอดอกอยู่ตรงระเบียงชมวิวชั้นสองถึงกับมือสั่น เท้าเรียวใต้รองเท้าหนังชั้นดีก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว ปากบางอ้าค้างเล็กน้อย เธอกำแพนมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับเนื้อฝ่ามือ ความภาคภูมิใจในฐานะทายาทสายตรงของตระกูลดยุกผู้ครองสถิติสูงสุดตลอดกาลกำลังพังทลายลงต่อหน้าต่อตาในเวลาไม่ถึงเสี้ยววินาที ตัวเลขสีทองอร่ามที่ปรากฏบนจอผลลัพธ์ไม่ได้หยุดอยู่ที่หลักพัน หรือแม้แต่หลักหมื่น... มันทะยานผ่านขีดจำกัดของหินเวทมนตร์ระดับ S ไปไกลลิบลิ่ว จนกระทั่งระบบรูนโบราณสั่นกระพริบเป็นสีแดงก่ำ *99,999 หน่วย* นี่มันไม่ใช่คะแนนของมนุษย์ผู้ใช้เวทฝึกหัดปีหนึ่ง นี่คือตัวเลขการทำลายล้างที่กองทัพอัศวินหลวงทั้งกองพลยังต้องใช้เวลาแรมเดือนในการสะสมพลังโจมตีขนาดนี้! "เป็นไปไม่ได้..." อาจารย์ผู้คุมสอบถึงกับทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้น สีหน้าซีดเผือกราวกับคนใกล้ตาย สมุดบันทึกเวทมนตร์ในมือหล่นร่วงลงกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น "เด็กทุนคนนั้น... คนที่ได้เกรดบ๊วยมาตลอดเทอม... ใช้คาถาอะไรกันแน่?" เรย์ถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างนึกเสียดาย เขายกมือขึ้นปัดฝุ่นที่หัวไหล่เสื้อคลุมนักเรียนเก่าๆ ของตนเองด้วยท่าทีเกียจคร้านราวกับไม่ได้เพิ่งทำลายสถิติอายุร้อยปีของสถาบันเวทมนตร์หลวง เปลือกตาปรือลงครึ่งหนึ่งซ่อนแววตารู้ทันและคมกริบราวกับใบมีดที่ซองเก็บ อันที่จริง เขาก็ไม่ได้ตั้งใจจะเล่นใหญ่ขนาดนี้หรอกนะคะ... แต่ไอ้เจ้าระบบสุ่มบัคเวทมนตร์เจ้ากรรม ดันอุตริสุ่มแจกสกิล *[คำสาปปัดเป่าความซวยขั้นวิกฤต]* ผสานกับ *[สะท้อนพลังโจมตีร้อยเท่า]* ในวินาทีที่แท่นหินเวทพยายามจะดูดกลืนมานาของเขาเพื่อทดสอบ ผลลัพธ์ก็เลยกลายเป็นว่า เจ้าแท่นหินบ้านั่นรับมานาของเขาไม่ไหวจนเกิดอาการโอเวอร์โหลดแล้วระเบิดพลังย้อนกลับใส่ตัวเองแบบชุดใหญ่ไฟกระพริบเสียอย่างนั้น "อุ๊บ..." ใครบางคนในกลุ่มผู้ชมกลืนน้ำลายลงคอเสียงดังเอื๊อก "เขา... เขาแกล้งทำเป็นอ่อนแอมาตลอดเพื่อให้พวกเราตายใจงั้นเหรอ?" เสียงกระซิบกระ자ดเริ่มดังระงมขึ้นทีละน้อย ก่อนจะขยายวงกว้างกลายเป็นเสียงวิพากษ์วิจารณ์ที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวง สายตาทุกคู่ที่มองมายังเด็กหนุ่มผมดำขลับเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง จากเดิมที่เคยมีแต่ความดูถูกเหยียดหยาม บัดนี้กลับกลายเป็นความหวาดกลัว ยำเกรง และไม่อาจคาดเดา เซเลสเทียกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความรู้สึกพ่ายแพ้ตีรวนขึ้นมาจุกอก เธอเป็นถึงอัจฉริยะอันดับหนึ่ง เป็นผู้กุมความคาดหวังทั้งหมดของตระกูล แล้วผู้ชายที่แต่งกายด้วยชุดนักเรียนราคาถูกคนนี้เป็นใครกันแน่? ทำไมเขาถึงสามารถเหยียบย่ำศักดิ์ศรีที่เธอทุ่มเทแลกมาด้วยหยาดเหงื่อและน้ำตาได้ภายในพริบตาเดียว? "เรย์... นายนี่มัน..." เซเลสเทียพึมพำกับตัวเอง เสียงสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความคับแค้นใจปนความอยากรู้อยากเห็นที่ถูกจุดประกายขึ้นในอก ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดจนแทบจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ นั้นเอง พื้นดินเบื้องล่างแท่นวัดพลังเวทก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รอยแยกสีดำสนิทราวกับรอยแผลเป็นบนผืนผ้าใบปรากฏขึ้นใจกลางสนาม รอยร้าวเหล่านั้นแผ่ขยายออกเป็นวงกว้างด้วยความเร็วสูง พร้อมกับไอน้ำสีดำทมิฬที่พวยพุ่งกลิ่นอายความตายอันน่าสะพรึงกลัว เหล่าอาจารย์ต่างหน้าถอดสี รีบประสานอินทร์ร่ายเวทป้องกันเขตอาคมทันที "ถอยไป! นั่นไม่ใช่ความผิดพลาดของหินเวท!" อาจารย์ใหญ่ตะโกนก้องผ่านเวทขยายเสียง สีหน้าเคร่งเครียดถึงขีดสุด "มีบางสิ่ง... บางอย่างกำลังแหวกมิติเข้ามาจากรอยต่อของความมืด!" เรย์หรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากหายวับไป ถูกแทนที่ด้วยความระแวดระวังเต็มขั้น หน้าต่างระบบสีฟ้าครามตรงหน้าเขาไม่ได้แสดงผลคะแนนแรงค์ A อีกต่อไปแล้ว แต่มันกำลังเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานกระพริบเตือนรัวเร็ว พร้อมกับข้อความขนาดใหญ่ที่เด้งขึ้นมาขวางกั้นสายตา *[แจ้งเตือนฉุกเฉินจากระบบ!]* *[ตรวจพบการแทรกแซงจาก "ผู้ดูแลระบบเงา" ระดับจักรวาล]* *[เงื่อนไขลับถูกปลดล็อก: ประตูแห่งพันธนาการบทที่ 1 กำลังจะเปิดออก]* *[เป้าหมาย: สิ่งมีชีวิตนอกรีตที่อยู่เหนือบันทึกของสถาบันกำลังก้าวเข้าสู่สนามประลอง...]* เงาสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิท ปรากฏกายขึ้นอย่างเชื่องช้าท่ามกลางกลุ่มควันมรณะ ร่างนั้นก้าวเท้าเหยียบลงบนพื้นหินอ่อนที่แตกละเอียด เสียงรองเท้ากระทบพื้นดัง *ก๊อก... ก๊อก...* ราวกับนาฬิกาทรายที่กำลังนับถอยหลังสู่จุดจบ ร่างในเงาดำเงยหน้าขึ้นเผยให้เห็นดวงตาสสีทองคู่คมกริบที่จ้องตรงมายังเรย์ ราวกับมองทะลุผ่านความลับทั้งหมดที่เขากลบ "ในที่สุด... ก็เจอตัวเสียทีนะ น้องชายตัวแสบของฉัน" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้นะคะ และเตรียมตัวรับแรงกระแทกในตอนต่อไปกันได้เลยค่ะ!