ความลับในห้องสมุดต้องห้าม

"เงียบเสียงหน่อยค่ะ เซเลสเทีย ถ้าคุณยังเดินลงส้นเท้าเสียงดังขนาดนั้น เกรงว่าพวกเราคงไม่ได้เดินออกจากห้องโถงใหญ่ แต่คงจะได้ไปนอนคุยกับรากมะม่วงใต้หอคอยเวทย์แทนนะคะ" เรย์เอ่ยกระซิบ เสียงของเขาแผ่วเบาจนแทบกลืนหายไปกับความมืดมิดของระเบียงชั้นสี่ เงาร่างของเขาทาบทับไปกับผนังหินเก่าแก่ที่เย็นเฉียบ มือเรียวข้างหนึ่งยกขึ้นแตะกรอบแว่นหนาเตอะที่เลื่อนหลุดลงมาเล็กน้อย ดวงตาหลังเลนส์หัตถ์เวทย์ไม่ได้ฉายแววหวาดกลัวอย่างที่คนอื่นมักเข้าใจ ตรงกันข้าม มันกำลังกวาดมองตรวจจับกระแสมานาที่ไหลวนอยู่ในอากาศด้วยความคมกริบราวกับเหยี่ยว เซเลสเทียกัดริมฝีปากแน่น เปลือกตาคู่สวยกะพริบถี่เพื่อปรับสายตาให้คุ้นชินกับความมืด ชุดยูนิคอร์นนักเรียนแถบทองของเธอถูกคลุมทับด้วยผ้าคลุมล่องหนราคาแพงระยับ แต่มันก็ไม่อาจปิดบังความหงุดหงิดที่ฉายชัดอยู่บนดวงหน้าเรียวเล็กได้เลย คุณหนูตระกูลสูงศักดิ์อย่างเธอไม่เคยต้องมาทำตัวลับๆ ล่อๆ ย่องเบาเหมือนโจรยามวิกาลแบบนี้มาก่อนในชีวิต "ฉันไม่ได้ตั้งใจเสียหน่อยนี่คะ! ก็พื้นหินบ้าๆ นี่มันเย็นจนเท้าฉันชาไปหมดแล้ว..." เธอสวนกลับด้วยเสียงกระซิบที่ลอดไรฟัน ยื่นมือเรียวมาคว้าชายเสื้อคลุมของเรย์ไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว ความหวาดกลัวต่อบรรยากาศชวนขนหัวลุกของหอสมุดต้องห้ามยามค่ำคืนเริ่มกัดกินหัวใจที่เคยเย่อหยิ่งของเธอทีละน้อย "แล้วก็นะ... นายแน่ใจเหรอว่ารอยแยกลงอาคมตรงนั้นจะไม่มีใครตรวจจับได้? ถ้าอาจารย์ฝ่ายปกครองจับได้ว่าเราแอบงัดเข้ามาในเขตหอสมุดชั้นใน ฉันคงโดนคุณพ่อกักบริเวณไปจนจบปีการศึกษาแน่ๆ" "ถ้ากลัวนัก ทำไมไม่รออยู่ข้างนอกล่ะคะ" เรย์หยุดฝีเท้ากะทันหัน จนเซเลสเทียที่เดินตามหลังมาเกือบชนแผ่นหลังของเขา ร่างบางชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตตวัดมองค้อนคนตรงหน้า "แต่ก็นะ... ถ้าคุณยอมกลับไปตอนนี้ ใครล่ะคะที่จะคอยไขปริศนารหัสผ่านของสภาสูงที่ฉันเพิ่งเจาะระบบเข้าไปได้เมื่อครู่" ปลายนิ้วเรียวของเรย์แตะลงบนอากาศว่างเปล่า แสงสีฟ้าจางๆ สั่นไหวขึ้นวูบหนึ่ง ก่อนจะเผยให้เห็นหน้าจอโปร่งใสขนาดเล็กที่มีเพียงเขาเท่านั้นที่มองเห็น **[ ตรวจพบระบบป้องกันเวทย์ระดับสูง: อาคมเงาโลหิต (Blood Shadow barrier) ]** **[ คำเตือน: ระบบนี้ถูกลงทะเบียนไว้ภายใต้ชื่อรหัสของ 'สภาอาวุโส' ]** **[ กำลังประมวลผลบั๊กช่องโหว่... 10%... 50%... 100% สำเร็จ ]** **[ สถานะ: ทำลายการป้องกันโดยไร้เสียง โทรจิตระบบเปิดใช้งาน ]** ประตูไม้แกะสลักลวดลายโบราณขนาดมหึมาตรงหน้าค่อยๆ แง้มเปิดออกอย่างเชื่องช้า ไม่มีแม้แต่เสียงเอี๊ยดอาร์ดของบานพับ กลิ่นอายของกระดาษโบราณ ฝุ่นละอองสะสมนับร้อยปี และกลิ่นจางๆ ของโลหิตที่แห้งกรังโชยปะทะเข้าจมูกทันทีที่ประตูเปิดออก เซเลสเทียถึงกับสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง ที่นี่... คือเขตหอสมุดต้องห้ามชั้นที่เจ็ด สถานที่ที่แม้แต่ผู้อำนวยการสถาบันก็ยังต้องมีกุญแจเวทย์เฉพาะในการเปิดเข้าใช้งาน "เข้ามาสะสิคะ อย่ามัวแต่ยืนตะลึงเลย ประตูนี้เปิดได้แค่สามนาทีเท่านั้น" เรย์ก้าวเท้าล่วงหน้าเข้าไปในความมืดมิด แสงจากคบเพลิงเวทย์มนตร์ในมือถูกจุดขึ้นด้วยปลายนิ้ว เผยให้เห็นชั้นหนังสือสูงตระหง่านที่ทอดยาวไปจนสุดสายตา เซเลสเทียกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอก้าวตามเข้าไปอย่างระมัดระวัง บรรยากาศภายในนี้แตกต่างจากหอสมุดทั่วไปอย่างสิ้นเชิง มันเงียบสงบจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นโครมคราม ทว่าในความเงียบนั้น กลับมีความรู้สึกเหมือนมีสายตานับร้อยคู่กำลังจ้องมองพวกเขามาจากความมืดมิดระหว่างชั้นหนังสือ "นายบอกว่าเจอเบาะแสของพวกมันในนี้ใช่ไหมคะ เรย์?" เซเลสเทียกระซิบถาม ดวงตาสอดส่องมองไปรอบกายด้วยความระแวง มือข้างหนึ่งกำไม้กายสิทธิ์ประจำตัวแน่นจนข้อต่อสีขาวโพลน "คนที่แทรกซึมอยู่ในสภา... คนที่ส่งจดหมายเตือนขู่ฆ่าฉันเมื่อสัปดาห์ก่อน" "ไม่ใช่แค่คนส่งจดหมายหรอกค่ะ" เรย์หยุดเดินหน้าโต๊ะทำงานไม้โบราณตัวใหญ่ที่ตั้งอยู่ใจกลางห้อง บนโต๊ะมีกองเอกสารกระจัดกระจายอยู่เต็มไปหมด ร่างโปร่งย่อตัวลง หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมาพิจารณา แสงจากคบเพลิงสะท้อนแว่นตาของเขาเป็นประกายวาววับ "แต่เป็นคนที่อยู่เบื้องหลังการหายตัวไปของนักเรียนทุนปีที่แล้วด้วย... และดูเหมือนว่า เขาจะทิ้ง 'ของขวัญ' ไว้ให้เราต้อนรับการมาเยือนเสียด้วยสนะคะ" เรย์ผายมือให้เซเลสเทียดูเอกสารในมือ บนแผ่นกระดาษนั้นปรากฏตราสัญลักษณ์รูป 'งูพันคบเพลิงสีดำ' ซึ่งเป็นตราประจำตระกูลของหนึ่งในขุนนางระดับสูงที่เป็นสมาชิกสภาผู้ทรงเกียรติของโรงเรียน—ตระกูลเดียวกับอาจารย์ผู้สอนวิชาเวทย์ป้องกันตัวที่เพิ่งมอบหมายให้เธอรับผิดชอบโปรเจกต์ใหญ่เมื่อวานนี้ เซเลสเทียเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มือเรียว ยกขึ้นปิดปากตัวเองทันที ความจริงที่กระจ่างชัดตรงหน้าทำให้เลือดในกายของเธอเย็นเฉียบ คนที่เธอเคารพ คนที่คอยตบไหล่ให้กำลังใจเธอในสภา... คือหนอนที่กัดกินสถาบันแห่งนี้มาจากข้างใน "นี่มัน... เป็นไปได้ยังไง..." เสียงของเธოსั่นเครือ ความรู้สึกผิดหวังและโกรธเกรี้ยวตีรวนขึ้นมาในอก "ท่านลอร์ดวาล렌... เขาเป็นถึงหัวหน้าคณะกรรมการวินัย!" "อำนาจและผลประโยชน์มักทำให้คนเราทำได้ทุกอย่างค่ะ ไม่เว้นแม้แต่การขายวิญญาณให้ความมืด" เรย์วางเอกสารลงที่เดิมอย่างใจเย็น ดวงตาหัตถ์เวทย์หรี่ลงเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างในอากาศ "ดูเหมือนว่า... พวกเราจะไม่ได้มากันแค่สองคนแล้วล่ะนะคะ" บรรยากาศรอบตัวพลันเปลี่ยนเป็นหนทึบและอึดอัดทันที อุณหภูมิภายในห้องสมุดลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ค่อยๆ ดังขึ้นจากความมืดมิดบริเวณทางเดินด้านหลังชั้นหนังสือ ไม่ใช่เสียงของเด็กนักเรียนหรืออาจารย์ทั่วไป แต่มันคือเสียงก้าวเดินของสิ่งมีชีวิตที่ถูกดัดแปลงพันธุกรรมด้วยเวทมนตร์ต้องห้าม ตึง... ตึง... ตึง... เงาร่างมหึมาปรากฏขึ้นภายใต้แสงสลัว ดวงตาสสีแดงฉานคู่โตจ้องมองตรงมาที่พวกเขาจากความมืด พร้อมกับเสียงคำรามต่ำในลำคอที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ **[ แจ้งเตือนจากระบบ: ตรวจพบศัตรูระดับบอสเฉพาะกิจ 'อสูรพิทักษ์โลหิต' เลเวล 78 ]** **[ เงื่อนไขการต่อสู้ถูกบังคับเปิดใช้งาน: ผู้เล่นเรย์และผู้ติดตามเซเลสเทีย ไม่สามารถหลบหนีได้จนกว่าจะเสร็จสิ้นภารกิจ ]** **[ ปริศนาเพิ่มเติมถูกปลดล็อก: ใครคือ 'น้องชายตัวแสบ' ที่กำลังรอคอยพวกคุณอยู่ที่ปลายทางของห้องโถงนี้กันแน่นะคะ...? ]** รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปากของเรย์ ในขณะที่เงาร่างของชายปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวออกมาจากหลังอสูรร้าย พร้อมกับเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงคุ้นเคยที่ทำให้เซเลสเทียต้องยืนแข็งค้างไปทั้งร่าง "ยินดีต้อนรับสู่บทเรียนสุดท้ายค่ะ... พี่สาว และ... แขกผู้ไม่ได้รับเชิญ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนากาลเวลาไปพร้อมกับพวกเขานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!