ศัตรูที่ซ่อนอยู่ในเงามืด

กลิ่นอายความอับชื้นของหอสมุดโบราณยามวิกาลไม่ได้ทำให้เรย์รู้สึกผ่อนคลายเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม ความเงียบงันที่ผิดปกติจนได้ยินเสียงหยดน้ำจากเพดานหินชวนให้ขนลุกซู่ราวกับมีใครบางคนกำลังจ้องมองพวกเขาจากในความมืดมิด "นายแน่ใจนะว่าทางนี้ปลอดภัย? บรรยากาศชักจะไม่ชอบมาพากลแล้วนะเรย์" เสียงกระซิบของเซเลสเทียลอดออกมาจากริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่น ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปตามชั้นหนังสือสูงตระหง่านที่ทอดเงายาวน่ากลัวราวกับสัตว์ประหลาดกำลังอ้าปากรอเขมือบเหยื่อ แม้เธอจะเป็นถึงคุณหนูจากตระกูลเวทมนตร์ชั้นสูงผู้หย่อหยิ่งและไม่เคยเกรงกลัวใคร แต่สัญชาตญาณดิบภายในกายกลับร่ำร้องเตือนภัยถึงบางสิ่งที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ เรย์ไม่ได้ตอบทันที นิ้วเรียวยาวของเขากำลังไล่ไปตามสันปกหนังสือเวทมนตร์ชั้นสูง ดวงตาภายใต้กรอบแว่นตากวาดมองตัวอักษรโบราณด้วยความเร็วสูง รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากไม่ได้บ่งบอกถึงความกลัวเลยแม้แต่น้อย "ถ้าปลอดภัย เราคงไม่ได้กลิ่นอายเวทย์ธาตุมืดที่จงใจซ่อนเร้นแบบนี้หรอกค่ะคุณหนูเซเลสเทีย" เรย์เอ่ยเสียงเรียบ สายตายังคงจับจ้องไปที่หน้ากระดาษ "อีกอย่าง... แขกที่ไม่ได้รับเชิญเขารอเราอยู่ตรงมุมอับสายตามาได้สามนาทีแล้วนะคะ" สิ้นคำพูดของเรย์ ประกายแสงสีม่วงเข้มก็พุ่งแหวกความมืดเข้าใส่แผ่นหลังของเขาทันทีด้วยความเร็วสูงยิ่งกว่ากระสุนเวทย์ทั่วไป! แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว รังฆ่าatที่เปี่ยมล้นบ่งบอกชัดเจนว่าผู้ลงมือไม่ได้ต้องการแค่สั่งสอน แต่ต้องการปลิดชีพพวกเขาให้สิ้นซากในค่ำคืนนี้ "ระวัง!" เซเลสเทียกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ เปลวเพลิงสีฟ้าครามลุกพรึบขึ้นที่ฝ่ามือเรียว เธอเตรียมร่ายบทเวทย์ป้องกันขั้นสูงเพื่อรับมือการโจมตีนั้น ทว่าความเร็วของเวทย์ลอบสังหารกลับเร็วกว่าที่เธอจะตั้งตัวทัน แต่เรย์เร็วกว่า เด็กหนุ่มนักเรียนทุนไม่ได้ขยับตัวหลบไปไหน ร่างกายที่ภายนอกดูบอบบางและไร้พิษภัยกลับยืนหยัดอย่างมั่นคง ดวงตาคู่นคมกริบฉายแวววาวโรจน์ขณะที่สมองประมวลผลโครงสร้างเวทย์ที่พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วระดับเสี้ยววินาที *ติ๊ง! ตรวจพบเวทย์ลอบสังหารระดับ 4 [หอกเงาอสูรทมิฬ] กำลังปะทะเป้าหมาย* *คำเตือน: โครงสร้างเวทย์มีความหนาแน่นสูง หากปะทะโดยตรง อัตราการรอดชีวิตคือ 0%* *ข้อเสนอแนะจากระบบ: ทำไมไม่ลอง 'สลับค่าพารามิเตอร์' ระหว่างแรงโน้มถัดกับความหนาแน่นดูล่ะคะ?* เสียงแจ้งเตือนจากระบบสุ่มบัคดังขึ้นในหัวของเรย์ มุมปากของเขาโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่เซเลสเทียไม่มีวันได้เห็นในยามปกติ มือขวาของเรย์สะบัดออกไปเบาๆ ราวกับกำลังปัดหยากไย่ ปลายนิ้วแตะสัมผัสเข้ากับละอองมานาสีม่วงที่พุ่งเข้ามาประชิดตัวในระยะเผาขน วินาทีนั้นเองที่เรย์ทำการ 'แทรกแซง' โครงสร้างเวทย์ด้วยสิทธิ์ของระบบบั๊ก เขาไม่ได้ป้องกัน... แต่เขา 'แก้โค้ด' มัน *แคร็ก... ฟิ้ววว—!* เสียงประหลาดดังขึ้นราวกับกระจกแก้วกำลังแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ โครงสร้างเวทย์ [หอกเงาอสูรทมิฬ] ที่ควรจะเจาะทะลวงร่างของเรย์ให้ทะลุ กลับเกิดอาการกระตุกอย่างรุนแรง ลวดลายอักขระเวทย์สีดำสนิทบิดเบี้ยวกลายเป็นอักษรเรืองแสงสีชมพูฟรุ้งฟริ้ง แรงผลักดันมหาศาลที่ควรพุ่งไปข้างหน้า กลับพลิกกลับกลายเป็นแรงดูดมหาศาลที่ดึงเอาผู้ร่ายเวทย์พุ่งเข้ามาชนกับชั้นหนังสืออย่างจัง! *โครมใหญ่!* ฝุ่นคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ เสียงร้องด้วยความงุนงงและเจ็บปวดดังขึ้นจากเงามืด ผู้ลอบสังหารในชุดคลุมสีดำสนิทถึงกับมึนงงจนลุกไม่ขึ้น เวทย์ที่ตนเองภาคภูมิใจและเตรียมการมาเป็นแรมเดือน กลับกลายสภาพเป็นก้อนกลมๆ สีชมพูที่ส่งเสียงดนตรีบรรเลงกล่อมเด็กแทนที่จะเป็นอาวุธสังหาร เซเลสเทียอ้าปากค้าง ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เปลวเพลิงสีฟ้าในมือมอดดับลงไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ สมองของเธอขาวโพลนไปชั่วขณะ ภาพที่เธอเห็นตรงหน้ามันหลุด รอดทุกสามัญสำนึกของกฎเกณฑ์เวทมนตร์ทั้งหมดที่เธอเคยร่ำเรียนมาในตระกูลขุนนาง! "น... นั่นมันอะไรกันเรย์?" เซเลสเทียชี้มือสั่นเทาไปยังร่างของมือลอบสังหารที่ตอนนี้กำลังนอนเกลือกกลิ้งและสับสนกับพลังเวทย์ของตัวเอง "นาย... นายทำอะไรลงไป? ทำไมเวทย์ระดับสูงถึงกลายเป็น... กลายเป็นแบบนั้นไปได้?!" "ก็แค่ปรับแต่งโครงสร้างนิดหน่อยให้เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมขึ้นนะคะคุณหนู" เรย์ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบราวกับเมื่อครู่เขาไม่ได้เพิ่งทำลายหลักการเวทมนตร์โบราณไปเสียราบคาบ เขาก้าวเท้าเข้าไปใกล้ร่างที่นอนโอครวญครางในชุดคลุมสีดำ ก่อนจะใช้ปลายเท้าเขี่ยฮู้ดที่ปิดบังใบหน้าอยู่ออกเผยให้เห็นใบหน้าซีดเผือดของรุ่นพี่ปีสามผู้ขึ้นชื่อเรื่องความอัจฉริยะ แต่ก่อนที่เรย์จะได้เค้นความจริงอะไรออกมาจากปากของมือลอบสังหารรายนั้น บรรยากาศรอบตัวก็พลันเย็นเยียบลงอย่างฉับพลัน อุณหภูมิลดฮวบจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว เงาดำนับสิบสายเริ่มเคลื่อนไหวออกจากผนังและพื้นห้องสมุด ราวกับพวกมันถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยสัญญาณบางอย่าง *ติ๊ง! ตรวจพบภารกิจลับระดับ SSS [ความลับเบื้องหลังหอสมุดโบราณ] เริ่มต้นขึ้น* *เงื่อนไข: เอาชีวิตรอดจากการปิดล้อมของกองกำลังเงา และเปิดโปงตัวตนที่แท้จริงของผู้บงการเบื้องหลังภายในเวลา 10 นาที* *บทลงโทษหากล้มเหลว: สูญเสียพลังเวทย์ทั้งหมดและถูกผนึกไว้ในมิติเงาชั่วนิรันดร์* เรย์หรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าจางหายไปแทนที่ด้วยความจริงจังที่น่ากลัว ขณะที่เซเลสเทียที่เพิ่งตั้งสติได้ก้าวเข้ามาประชิดแผ่นหลังของเขาโดยไม่รู้ตัว มือเรียวควชายเสื้อของเขาไว้แน่นด้วยความหวาดหวั่นเมื่อพบว่าทางออกทั้งหมดถูกปิดตายด้วยม่านพลังสีดำทมิฬ กลางความมืดมิดนั้น ดวงตาสสีแดงฉานคู่หนึ่งค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นพร้อมกับเสียงหัวเราะเย็นเยียบที่ดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงหอสมุด ราวกับเสียงกระซิบจากขุมนรกที่รอคอยการมาเยือนของพวกเขามานานแสนนาน... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!