เมื่อบั๊กกลายเป็นอาวุธร้าย

"ถ้าคิดจะใช้กฎเกณฑ์ของโลกนี้มาตัดสินความเป็นความตายของฉัน บอกเลยว่า... คุณคำนวณตัวเลขในสมองพลาดไปถนัดตาเลยล่ะค่ะ อาจารย์" น้ำเสียงของเรย์ราบเรียบเย็นชา ทว่าก้องกังวานไปทั่วโถงหินอัคนีเบื้องล่าง ความกดดันมหาศาลจากค่ายกลเวทมนตร์โบราณที่แผ่พุ่งเข้ามากดทับร่างของเธอจนกระดูกลั่นเปรี๊ยะ กลับถูกปัดเป่าออกไปด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจเกินร้อย เรย์ไม่ได้ตัวแข็งทื่อเพราะความหวาดกลัวอย่างที่เงาในความมืดคาดคิด หากแต่เธอกำลังคำนวณ... ประมวลผล และเขียนรหัสคำสั่งใหม่ในหัวสมองด้วยตรรกะของวิศวกรซอฟต์แวร์จากโลกเก่า ความมืดเบื้องหน้าบิดเบี้ยวเป็นเกลียวคลื่น ร่างในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวออกมาจากม่านหมอกไอน้ำ แววตาคมกริบใต้ฮู้ดจับจ้องมาที่เด็กสาวทุนผู้ขึ้นชื่อเรื่องความขี้ขลาดด้วยความประหลาดใจระคนสมเพชเวทนา "สามปีที่ฉันหายสาบสูญไป ความรู้ของสถาบันเวทมนตร์เสื่อมถอยลงถึงขนาดส่งเด็กปีหนึ่งไร้พลังอย่างเธอลงมาเป็นเหยื่อสังเวยในชั้นเรียนภาคปฏิบัติระดับภัยพิบัติเชียวหรือ เรย์..." เสียงนั้นแหบพร่าราวกับเสียงบดขัดของหินผา ทว่าแฝงไว้ด้วยอำนาจกดดันระดับมหาบัณฑิตเวทมนตร์ เซเลสเทียที่ยืนอยู่เบื้องหลังเรย์ถึงกับผะเผดถอยหลังด้วยความตื่นตระหนก คุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ใบหน้าซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริกเมื่อตระหนักว่าบุคคลตรงหน้าคือ 'อาจารย์เรน่า' อัจฉริยะวิปลาสผู้หายสาบสูญไปพร้อมกับคดีต้องห้ามเมื่อสามปีก่อน "เรย์... หนีเร็วเข้า! นั่นมันอาจารย์เรน่า ผู้ใช้เวทมนตร์สายมิติและคำสาปต้องห้าม เธอกำลังจะฆ่าเรา!" เซเลสเทียเอ่ยเสียงสั่น พยายามดึงชายเสื้อของคู่หูด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ทว่าเรย์กลับไม่ขยับเขยื้อน เธอยกมือขึ้นปัดปอยผมที่ชุ่มเหงื่อออกอย่างใจเย็น ดวงตากลมโตเป็นประกายวาววับด้วยความตื่นเต้น ราวกับเด็กสาวที่เพิ่งพบของเล่นชิ้นโปรดในร้านขายของเก่า "หนີเหรอคะ เซเลสเทีย? คุณกำลังพูดถึงทางเลือกของคนที่ไม่มีทางออกต่างหากล่ะ" เรย์หัวسเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "อีกอย่าง... ใครบอกคุณล่ะคะว่าฉันเป็น 'เหยื่อ'?" พริบตาเดียว แสงสีฟ้าอมม่วงก็สว่างวาบขึ้นในดวงตาของเรย์ หน้าต่างโปร่งใสของ [ระบบสุ่มบัคเรียนเวทย์] ดีดเด้งขึ้นมากลางอากาศด้วยความเร็วจนเกิดเสียงเตือนรัวระรัวราวกับเครื่องจักรกลขัดข้อง [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการพยายามแทรกแซงเขตอาคมโบราณระดับ S] [ระบบทำการวิเคราะห์โครงสร้างเวทมนตร์... พบข้อผิดพลาด (Bug) ในการไหลเวียนของมานา 14.8%] [ผู้เล่น 'เรย์' ต้องการใช้คำสั่ง 'ย้อนกลับกระบวนการ (Rollback)' หรือไม่?] "จัดไปสคะ" เรย์พึมพำเบาๆ กับตัวเอง ในโลกเวทมนตร์ที่เต็มไปด้วยกฎเกณฑ์อันศักดิ์สิทธิ์และบทลงโทษที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง ผู้คนต่างก้มหัวให้กับความสมบูรณ์แบบของเวทมนตร์โบราณ แต่สำหรับคนที่เคยผ่านการแก้โค้ดโปรแกรมหลักล้านบรรทัดมาแล้ว ระบบเวทมนตร์ที่มีอายุเป็นพันปีก็เป็นเพียงแค่ 'ซอฟต์แวร์ที่มีช่องโหว่' ตัวหนึ่งเท่านั้น! อาจารย์เรน่าหรี่ตาลงด้วยความฉงน เมื่อจู่ๆ วงเวทสีเลือดที่เตรียมจะกลืนกินร่างของเด็กสาวทั้งสองกลับหยุดชะงัก ลวดลายอักขระโบราณเริ่มกระตุกและบิดเบี้ยวราวกับภาพบนหน้าจอโทรทัศน์ที่สัญญาณขาดหาย "นะ... นี่มันเกิดอะไรขึ้น?" เสียงแหบพร่าของเรน่าเริ่มมีความลังเลเจือปน "แกทำอะไรกับอาคมของฉัน?!" "ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยค่ะ อาจารย์..." เรย์ก้าวเท้าเดินเข้าไปหาเงาปริศนาทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทุกย่างก้าวของเธอดังก้องกังวานราวกับเสียงเคาะระฆังแห่งความตายของอีกฝ่าย "ฉันก็แค่อ่าน 'ซอร์ซโค้ด' ของอาจารย์ แล้วก็ฉีดไวรัสโค้ดเข้าไปในช่องว่างที่อาจารย์ละเลยตอนเขียนมันขึ้นมาเมื่อสามปีก่อนก็เท่านั้นเอง" ความรู้ด้านคณิตศาสตร์ชั้นสูงและตรรกะการเขียนโปรแกรมจากโลกเก่าถูกถ่ายทอดผ่านการคำนวณมานาในร่างกาย เรย์ใช้ปลายนิ้วแตะลงบนอากาศว่างเปล่า เสมือนเธอกำลังพิมพ์คีย์บอร์ดล่องหนเพื่อแก้คำสั่งในบรรทัดที่ผิดพลาด [ระบบดำเนินคำสั่ง: ดึงค่ามานาส่วนเกินจากอาคมของเป้าหมายมาใช้เป็นพลังงานสำรอง] [สำเร็จ! ผู้เล่นได้รับสกิลชั่วคราว: 'การควบคุมมิติขั้นสมบูรณ์' เป็นเวลา 3 นาที] รอยยิ้มของเรย์ในตอนนี้ไม่ได้มีความน่ารักสดใสแบบคุณหนูทั่วไปหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความเยือกเย็น ดุดัน และทรงอำนาจราวกับปีศาจในคราบนักเรียนทุน เซเลสเทียที่มองดูอยู่ด้านหลังถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งหวาดกลัว ทึ่ง และ... หลงใหลในความเด็ดเดี่ยวของหญิงสาวตรงหน้า เรน่ากรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เมื่อมานาทั้งหมดที่นางสะสมมานานนับปีถูกสูบย้อนกลับผ่านช่องโหว่ที่เรย์สร้างขึ้น ร่างในชุดคลุมสีดำสั่นเทา ผิวหนังเหี่ยวย่นราวกับคนแก่ใกล้ตายปรากฏให้เห็นใต้ฮู้ดที่หลุดร่วงลงมา "แก... แกเป็นใครกันแน่! ปีศาจจำแลงมาเกิดรึไง!" เรน่าคำรามด้วยความโกรธแค้น ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนก "ฉันก็แค่เด็กนักเรียนทุนที่อยากเรียนให้จบแล้วไปนอนกินเงินเดือนสบายๆ ค่ะอาจารย์" เรย์เอียงคอมองด้วยรอยยิ้มหวานหยด ทว่าแววตากลับไร้ซึ่งความปรานี "แต่ถ้ามีใครคิดจะมาขัดขวางเกรดเฉลี่ยของฉัน... ฉันก็ไม่เกี่ยงที่จะ 'รีเซ็ต' มันให้ราบคาบเหมือนกันนะคะ" สิ้นคำพูดของเรย์ คลื่นกระแทกสีฟ้าครามก็ระเบิดออกจากการผสานพลังงานบั๊ก สะพานหินโบราณสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับจะถล่มลงมา เสียงกรีดร้องของเรน่าเงียบหายไปในพริบตา พร้อมกับร่างของอดีตอาจารย์ผู้ลึกลับที่ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น หมดสติและไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะต่อกร [ภารกิจหลักบทที่ 12: 'เคลียร์เงื่อนไขพิเศษในดันเจี้ยนร้าง' สำเร็จลุล่วง] [ผู้เล่นได้รับแต้มบั๊กสะสม: 5,000 แต้ม] [ปลดล็อกคลังแสงลับระดับตำนาน: 'บันทึกเวทมนตร์แห่งจุดสิ้นสุด'] เรย์ถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความโล่งอก เธอปัดมือเบาๆ ราวกับปัดฝุ่นที่เกาะตามเสื้อผ้า ก่อนจะหันกลับมามองคุณหนูเซเลสเทียที่ยืนอ้าปากค้างตาค้างอยู่ด้านหลัง "ยืนทำอะไรอยู่ล่ะคะ เซเลสเทีย? ทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล รีบไปเก็บสมบัติกันเถอะค่ะ เดี๋ยวหมดเวลาก่อนอดได้โบนัสพอยต์พอนะคะ" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงปกติ ราวกับเหตุการณ์ระทึกขวัญเมื่อครู่เป็นเพียงแค่การเดินไปซื้อขนมหน้าโรงเรียน เซเลสเทียกลืนน้ำลายฝืดคอ พยักหน้ารับอย่างเหม่อลอย ความรู้สึกที่มีต่อเรย์ในตอนนี้เปลี่ยนไปตลอดกาล จากเด็กสาวที่เธอเคยคิดว่าน่ารำคาญและต้องคอยปกป้อง กลายเป็นตัวตนที่อันตรายและน่าเกรงขามที่สุดในสายตาของเธอ ทว่า... ในจังหวะที่เรย์กำลังก้าวเดินผ่านซากปรักหักพังเพื่อไปหยิบสมบัติตามหน้าต่างแจ้งเตือน บรรยากาศรอบตัวก็เย็นเยียบลงอย่างไร้สาเหตุ ลมหายใจของทั้งคู่กลายเป็นไอสีขาวในพริบตา พื้นดินใต้ฝ่าเท้าไม่ได้สั่นสะเทือนจากแรงระเบิด หากแต่สั่นสะเทือนเป็นจังหวะ... ราวกับเสียง 'หัวใจที่กำลังเต้น' ของบางสิ่งที่ถูกฝังอยู่ใต้ดินลึกที่สุด [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉินระดับสีแดงสูงสุด!] [ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมนอกเหนือจากฐานข้อมูล: 'ผู้ดูแลระบบตัวจริง' กำลังตื่นจากการหลับใหล] [คำเตือน: โค้ดทั้งหมดที่ท่านใช้ไปเมื่อครู่ กำลังถูกลบและเขียนทับโดยต้นฉบับ!] เรย์ชะงักฝีเท้า รอยยิ้มบนใบหน้าหายวับไปในเสี้ยววินาที ดวงตาสอฃข้างเบิกกว้างขึ้นเป็นครั้งแรกตั้งแต่ลงมาในดันเจี้ยนแห่งนี้ เมื่อหน้าต่างระบบสีฟ้าที่เธอคุ้นเคยเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน และข้อความสุดท้ายที่ปรากฏขึ้นบนอากาศทำเอาเลือดในกายของเธอกลายเป็นน้ำแข็ง [ยินดีต้อนรับสู่การทดสอบรอบสุดท้าย... ผู้บุกรุกหมายเลขศูนย์] (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและไขปริศนารabบไปพร้อมกับเรย์นะคะ ขอบอกเลยว่าความสนุกเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นค่ะ!) — แอสทริดธาตุมนต์