พลังที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากาก

กลิ่นอายความอับชื้นของห้องเก็บอุปกรณ์เวทมนตร์ใต้ดินอาคารหอพักปีหนึ่ง คละเคลุ้งไปด้วยฝุ่นละอองที่ลอยวนอยู่ภายใต้แสงคบเพลิงสีส้มสลัว ความเงียบงันในยามวิกาลทำให้เสียงฝีเท้าของเซเลสเทียที่กระทบกับพื้นหินดังสะท้อนก้องกังวาน ราวกับเสียงตอกย้ำความหงุดหงิดที่อัดแน่นอยู่ในอกของเธอ "นายลากฉันมาที่นี่เพื่ออะไรกัน เรย์?" น้ำเสียงเย่อหยิ่งทว่าเจือความระแวงดังขึ้น ร่างเพรียวระหงในชุดคลุมนักเรียนสถาบันเวทมนตร์หลวงกอดอกแน่น ดวงตาสีไพลินจ้องมองเด็กหนุ่มร่างโปร่งที่ยืนหันหลังให้ ท่าทีของเรย์ในยามนี้ไม่มีเค้าลางความหวาดกลัวหรือความขี้ขลาดตาขาวที่เขาจงใจแสดงออกต่อหน้าสาธารณชนแม้แต่น้อย แผ่นหลังนั้นดูนิ่งสงบ สุขุม และแฝงไปด้วยแรงกดดันประหลาดที่ทำให้หัวใจของเซเลสเทียเต้นผิดจังหวะ เรย์ค่อยๆ หันกลับมา ชายหนุ่มไม่ได้รีบร้อนตอบ เขายกปลายนิ้วขึ้นแตะกรอบแว่นหนาเตอะที่สวมอยู่ ก่อนจะถอดมันออกแล้วโยนทิ้งลงบนพื้นอย่างไร้เยื่อใย ดวงตาที่เคยหรี่ลงอย่างไร้เรี่ยวแรง บัดนี้กลับเปล่งประกายคมกริบราวกับคมดาบที่ซ่อนอยู่ในฝัก รอยยิ้มมุมปากที่จุดขึ้นมานั้นช่างเยือกเย็นและทรงพลังจนเซเลสเทียต้องก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "คุณหนูเซเลสเทีย... เธอคิดจริงๆ หรือว่าการสอบภาคสนามเมื่อสัปดาห์ก่อน ที่สัตว์อสูรระดับกลางคลุ้มคลั่งและพุ่งเข้าใส่กลุ่มของเธอ มันเป็นแค่ความบังเอิญ?" เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกพยางค์กลับบาดลึกถึงขั้วหัวใจ เซเลสเทียชะงัก สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดทันที "นายหมายความว่ายังไง... หรือว่านายเป็นคน—" "ฉันไม่ใช่คนปล่อยมัน แต่ฉันเป็นคน 'แก้' มันต่างหากล่ะคะ" เรย์พูดแทรกขึ้นด้วยสรรพนามที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย พร้อมกับก้าวเข้าไปใกล้ทีละน้อย บรรยากาศรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยว อากาศภายในห้องใต้ดินอุณหภูมิลดฮวบลงอย่างฉับพลัน วงแหวนเวทสีครามซับซ้อนราวกับใยแมงมุมปรากฏขึ้นใต้ฝ่าเท้าของเรย์ มันไม่ใช่เวทมนตร์ธาตุทั่วไปที่สอนกันในตำราหลวง แต่มันคือกลุ่มก้อนพลังงานดิบที่ไร้รูปร่าง ทว่ากลับทรงอานุภาพจนทำให้มิติรอบตัวสั่นระริก *ติ๊ง!* [ระบบตรวจพบการเปิดเผยข้อมูลส่วนบุคคลระดับที่ 3 ต่อบุคคลภายนอก] [เงื่อนไขการซิงโ크รไนซ์กับพันธมิตร: เซเลสเทีย วาล็อค เริ่มต้นทำงาน] [ปลดล็อกสกิลชั่วคราว: 'เนตรวิเคราะห์ข้อบกพร่อง' ระดับแชร์สิทธิ์] เสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นในหัวของเรย์ไม่ได้หลุดลอดออกไป แต่อนุภาคแสงสีทองที่แตกกระจายออกจากตัวเขานั้น พุ่งเข้าสู่ร่างของเซเลสเทียราวกับหิ่งห้อยนับร้อย ตัวของคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์สะท้านเฮือก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงเมื่อสติปัญญาและการรับรู้เวทมนตร์ของเธอถูกยกระดับขึ้นชั่วพริบตา ผ่านดวงตาคู่นั้น เซเลสเทียมองเห็น 'บางสิ่ง' ที่มนุษย์ไม่ควรจะมองเห็น—โครงสร้างเวทมนตร์ของสถาบัน กฎเกณฑ์ที่ค้ำจุนโลกใบนี้ และ... 'บัฆ' นับล้านที่เกาะกินอยู่บนตัวของเรย์ บัฆเหล่านั้นไม่ได้น่ากลัว แต่มันกำลังหมุนวนและถูกเรย์ควบคุมด้วยปลายนิ้วราวกับผู้สร้างสรรค์จักรวาล "นี่มัน... อะไรกัน..." เซเลสเทียพึมพำริมฝีปากสั่นระริก เธอล้มลงคุกเข่าข้างหนึ่งด้วยความรู้สึกเหมือนถูกกดทับด้วยมวลอากาศนับตัน พลังเวทในกายของเธอตื่นตัวและพยายามต่อต้าน แต่ยิ่งต่อต้าน เธอกลับยิ่งค้นพบว่าพลังของเรย์นั้นกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต และที่สำคัญที่สุด... มันเข้ากันได้กับแก่นเวทตระกูลวาล็อคของเธออย่างน่าประหลาด เรย์ย่อตัวลงให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกับเธอ ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีไพลินที่เต็มไปด้วยความสับสนและตื่นตะลึง มือเรียวยื่นออกไปข้างหน้าอย่างช้าๆ "ฉันไม่อาจแบกรับความลับทั้งหมดของสถาบันนี้ไว้คนเดียวได้หรอกนะคะ เซเลสเทีย" เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่จริงจัง "เธอมีความสามารถ และเธอก็มีความแค้นที่อยากจะสะสางกับสภาสูงเหมือนกับฉัน... มาร่วมมือกันเถอะค่ะ" เซเลสเทียเงยหน้าขึ้นมองเด็กหนุ่มที่เธอเคยคิดว่าเป็นเพียง 'นักเรียนทุนไร้ค่า' ภาพของเรย์ในยามนี้ซ้อนทับกับภาพของผู้นำในตำนานที่เธอกลัวและโหยหามาตลอดชีวิต ความเย่อหยิ่งของเธอพังทลายลงในชั่วพริบตา เหลือเพียงความตระหนักรู้ว่า ทางเลือกเดียวที่เธอมีคือการยื่นมือไปจับมือกับปีศาจตนนี้ ทว่า ก่อนที่ปลายนิ้วของทั้งสองจะสัมผัสกัน เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังขึ้นที่บันไดทางลงห้องใต้ดิน ตามมาด้วยแรงกดดันของเวทมนตร์ระดับสูงที่แผ่พุ่งเข้ามาจนผนังหินร้าวเป็นทางยาว "ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริง... คุณหนูวาล็อค และเด็กหนุ่มผู้ซ่อนเขี้ยวเล็บ" น้ำเสียงเยือกเย็นและคุ้นเคยดังแทรกความมืดขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะก้าวเข้ามาในสถานที่อับทึบเช่นนี้ เรย์ชักมือกลับทันที แววตาคมกริบหันขวับไปมองผู้มาใหม่ที่ยืนอยู่ตรงทางเข้า เงาร่างนั้นทาบทับแสงคบเพลิงจนมืดมิด พร้อมกับรอยยิ้มอันตรายที่สลักอยู่บนใบหน้าของ 'บุคคลผู้กุมความลับสูงสุดของสถาบัน' ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "แอสทริดธาตุมนต์" นะคะ