ตัวละครลับปรากฏตัว

กลิ่นอายความอับชื้นของห้องใต้ดินผสมผสานเข้ากับกลิ่นโลหะจางๆ ที่ลอยมากับสายลม เปลวไฟจากคบเพลิงสั่นไหววูบวาบตามแรงลมที่ลอดผ่านช่องหิน สะท้อนเงาร่างสูงโปร่งที่ก้าวเท้าออกมาจากความมืดอย่างเชื่องช้า รองเท้าหนังขัดมันกระทบกับพื้นหินส่งเสียงก้องกังวานตอกย้ำความเงียบงันในอาณาเขตต้องห้ามแห่งนี้ เรย์หรี่ตาลงเล็กน้อย สัญชาตญาณดิบภายในกายส่งเสียงกรีดร้องเตือนภัยทันทีเมื่อเห็นใบหน้านั้นชัดเจน "ไม่คิดเลยนะคะว่าเด็กทุนผู้เงียบขรึม จะแอบมาเดินเล่นในสถานที่ผุกر็อดของประวัติศาสตร์สถาบันยามวิกาลเช่นนี้... หรือว่าความอยากรู้อยากเห็นมันหอมหวานเสียจนกลบกลิ่นอายความตายรอบตัวไปหมดแล้วคะ เรย์?" น้ำเสียงนั้นนุ่มนวล ทว่าแฝงไว้ด้วยกระแสความเยียบเย็นที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ 'ท่านรองผู้อำนวยการคาร์ล' ปลดปล่อยแรงกดดันระดับมหาอำนาจออกมาโดยไม่ต้องขยับตัวแม้แต่น้อย ไหล่ของเรย์รู้สึกเหมือนแบกภูเขาไว้ทั้งลูกทันที อากาศรอบตัวหนาหนักจนแทบหายใจไม่ออก สมองของเด็กหนุ่มหมุนวนอย่างรวดเร็วเพื่อหาทางรอดจากสถานการณ์คับขันนี้ ในขณะเดียวกัน เซเลสเทียที่หลบอยู่หลังเสาหินอีกด้านหนึ่ง ขบกรามแน่นจนได้ยินเสียงฟันกระทบกัน มือเรียวบางกำชายเสื้อคลุมของตัวเองจนยับยู่ยี่ นัยน์ตาสั่นระริกด้วยความโกรธแค้นปะปนกับความหวาดกลัว คาร์ลคือบุคคลที่ตระกูลของเธอต้องเกรงกลัว และเป็นคนที่กุมอำนาจเบ็ดเสร็จเบื้องหลังความเน่าเฟะทั้งหมดของสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้ การที่อีกฝ่ายมาปรากฏตัวที่นี่หมายความว่า... ความลับทุกอย่างที่พวกเขากำลังสืบสวน ถูกล่วงรู้ตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบเข้ามาแล้ว "ผมแค่เดินหลงทางมาครับ... เอ่อ, ค่ะ" เรย์แสร้งทำเป็นตื่นตระหนก น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยเพื่อตบตา แต่แววตาภายใต้กรอบแว่นหนาเตอะกลับคมกริบราวกับใบมีดโกน "สถาบันของเรากว้างใหญ่จนน่าหลงใหลจริงๆ นั่นแหละค่ะ" คาร์ลหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและน่าขนลุก ดวงตาสสีอำพันใต้กรอบแว่นทองคำกวาดมองเรย์ตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับกำลังประเมินราคาชิ้นเนื้อในตลาดมืด "หลงทางงั้นหรือคะ? ช่างเป็นข้อแก้ตัวที่เด็กอนุบาลยังส่ายหัวเลยนะคะ... เรย์ เธอรู้ไหมว่ากฎข้อแรกของหอคอยโบราณแห่งนี้คืออะไร" คาร์ลสาวเท้าเข้ามาใกล้เรย์ทีละก้าว ระยะห่างลดลงเรื่อยๆ จนเหลือเพียงแค่สามก้าว ความกดดันทางเวทมนตร์บีบอัดจนผิวหนังของเรย์รู้สึกชาแปลบ "กฎข้อแรกก็คือ... ผู้ที่ล่วงรู้ความจริงจะต้องกลายเป็นส่วนหนึ่งของดินแดนแห่งนี้ไปตลอดกาลค่ะ" สิ้นคำพูด ร่างของคาร์ลก็เลือนหายไปจากจุดเดิมในพริบตา! *เปรี้ยง!* พื้นหินบริเวณที่เรย์ยืนอยู่เมื่อครู่ระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ เศษหินคมกริบกระเด็นว่อน แรงกระแทกส่งร่างของเรย์กระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว ร่างกายสะบักสะบอมเล็กน้อยจากแรงดันเวทที่รุนแรงเกินกว่ามนุษย์ทั่วไปจะรับไหว หากไม่ใช่เพราะระบบบั๊กที่ช่วยกระจายแรงกระแทกออกไปบางส่วนเมื่อเสี้ยววินาทีก่อน ป่านนี้ร่างของเขาคงแหลقสลายไปแล้ว [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการโจมตีระดับสูงจากบุคคลผู้มีสิทธิ์เข้าถึง 'ระบบแกนกลางสถาบัน'] [คำเตือน: พลังชีวิตลดลง 34%] [เงื่อนไขพิเศษกระตุ้น: ทำการสุ่มบั๊กฉุกเฉินเพื่อความอยู่รอด...] เสียงแจ้งเตือนของระบบดังรัวระรัวในหัวของเรย์ราวกับสัญญาณเตือนภัยไฟไหม้ ร่างกายเจ็บแปลบไปทั่วร่างแต่สมองกลับแล่นเร็วยิ่งกว่าติดเทอร์โบ เรย์พ่นลมหายใจร้อนๆ ออกทางปาก กวาดสายตามองผ่านกลุ่มควันและฝุ่นละอองที่ตลบอบอวล คาร์ลไม่ได้ใช้เวทมนตร์ธาตุทั่วไป แต่เป็นการบิดเบือนพื้นที่รอบตัว—นี่คือเวทมนตร์ต้องห้ามโบราณที่สูญหายไปแล้ว "ซ่อนตัวเก่งนี่คะ... แต่จะรอดไปได้สักกี่น้ำกันเชียว" เสียงของคาร์ลลอยมาจากทุกทิศทุกทาง ราวกับเขากำลังยืนอยู่รอบตัวเรย์ในเวลาเดียวกัน เซเลสเทียที่ทนดูต่อไปไม่ไหว กัดฟันกรอด ตัดสินใจก้าวออกมาจากที่ซ่อน มือเรียวสะบัดคฑาประจำตัว ประกายไฟสีครามลุกโชนขึ้นพร้อมกับร่ายเวทป้องกันระดับสูงเข้าปกป้องเรย์ทันที "อย่าได้ใจให้มันมากนักนะคะ! คาร์ล!" คาร์ลปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งห่างออกไปสิบก้าว รอยยิ้มบนใบหน้ายังคงประดับอยู่ แต่นัยน์ตาคู่นั้นกลับเย็นชาไร้ความรู้สึก เขามองคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ด้วยหางตา ก่อนจะหัวเราะเบาๆ "โอ้? คุณหนูเซเลสเทียผู้สูงศักดิ์... เอาตัวไม่รอดแล้วยังจะกล้าเอาไข่ในหินมาปกป้องเด็กยากจนคนนี้อีกหรือคะ? ช่างเป็นมิตรภาพที่น่าสมเพชเสียจริง" คาร์ลเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "พวกเธอคิดจริงๆ หรือคะว่าการแอบเข้ามาที่นี่จะเปลี่ยนโครงสร้างเน่าเฟะของสถาบันนี้ได้? อำนาจที่แท้จริงไม่เคยตกอยู่ในมือของเด็กอมมืออย่างพวกเธอหรอกค่ะ" เรย์ค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ มือข้างหนึ่งปัดฝุ่นตามเสื้อผ้า สายตาจดจ้องไปยังชายผู้กุมอำนาจสูงสุดของสถาบัน รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของเด็กหนุ่ม—รอยยิ้มที่ทำให้คาร์ลถึงกับขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่เข้าใจ "อำนาจหรือคะ?" เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่ากังวานชัดท่ามกลางความเงียบ "ท่านคิดว่าสิ่งที่พวกเรากำลังตามหาคืออำนาจงั้นหรือคะ... คาร์ล? ท่านมองเห็นแค่เกมการเมืองในโรงเรียนนี้ จนลืมมองไปแล้วสินะคะว่า... สิ่งที่อยู่ใต้เท้าของพวกเรากำลังจะตื่นขึ้นมา" สิ้นเสียงของเรย์ พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของทุกคนก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม! รอยแยกขนาดใหญ่ปริแตกออกพร้อมกับแสงสีแดงฉานที่พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า เสียงคำรามกึกก้องที่ไม่ได้มาจากมนุษย์ดังสะท้อนมาจากก้นบึ้งของความมืดมิด—และในวินาทีนั้นเอง อักขระเวทมนตร์นับพันเส้นที่ถูกผนึกไว้รอบห้องใต้ดินก็เปล่งแสงสีทองสว่างวาบขึ้นพร้อมกัน พร้อมกับร่างของบุคคลปริศนาอีกคนหนึ่งที่ก้าวพ้นม่านหมอกแห่งกาลเวลาออกมาอย่างสง่างาม! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "แอสทริดธาตุมนต์" นะคะ