แผนการร้ายในงานเทศกาลเวทมนตร์

"อย่าขยับแม้แต่นิ้วเดียว... ถ้าไม่อยากให้กลายเป็นเศษเนื้อกระจายอยู่ทั่วห้องใต้ดินนี้" เสียงกระซิบเย็นเยียบของเรย์ดังขึ้นท่ามกลางความโกลาหล เขาไม่ได้มองที่ร่างปริศนาที่เพิ่งก้าวข้ามม่านหมอกออกมา แต่สายตาของเขากลับจับจ้องไปที่จุดเชื่อมต่อของอักขระเวทมนตร์สีทองที่กำลังสั่นไหวอย่างบ้าคลั่ง ในมือของเด็กหนุ่มที่ใครๆ ต่างมองว่าอ่อนแอนั้น กลับถือแท่งผลึกแก้วที่ดูเหมือนเศษขยะ แต่ทว่ามันกำลังดูดกลืนไอเวทแห่งความโกลาหลรอบตัวเข้าไปอย่างเงียบเชียบ เซเลสเทียที่ยืนอยู่เคียงข้างเม้มริมฝีปากแน่น ใบหน้าสวยสง่าที่เคยเชิดรั้นบัดนี้ปรากฏเหงื่อเย็นซึมตามไรผม เธอรับรู้ได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงมาราวกับขุนเขา "เรย์... นั่นมันไม่ใช่ศัตรูระดับนักเรียนทั่วไปแล้วนะ เจ้าหมอนั่นมัน... ตัวตนระดับตำนานที่น่าจะถูกขังไว้ในหอคอยต้องห้ามไม่ใช่หรือไง!" "เรื่องนั้นไว้ค่อยถามทีหลัง ตอนนี้หน้าที่ของเราคือทำลาย 'ตัวประสาน' ของพิธีกรรมนั่น" เรย์ตอบพลางขยับนิ้วรัวเร็วในอากาศ หน้าต่างระบบโปร่งใสสีฟ้าฉายภาพเส้นสายพลังเวทที่ซับซ้อนเกินกว่าจอมเวทคนใดจะมองเห็น นี่คือบั๊กของโลกใบนี้ที่เขามองเห็นเพียงคนเดียว ร่างปริศนานั้นยกยิ้มมุมปาก ภายใต้ผ้าคลุมสีดำสนิท ดวงตาคู่หนึ่งเปล่งประกายสีแดงก่ำดั่งโลหิตที่ลอยเด่นอยู่ท่ามกลางความมืด "ช่างน่าประหลาดใจ... ในงานเทศกาลที่แสนรื่นเริงเช่นนี้ กลับมีหนูที่รู้วิธีแทรกแซงโครงสร้างเวทมนตร์ชั้นสูงได้ด้วยหรือ?" เขาสะบัดมือเพียงครั้งเดียว อากาศรอบตัวเรย์และเซเลสเทียก็บิดเบี้ยว แรงอัดมหาศาลพุ่งเข้าใส่ราวกับใบมีดล่องหน เรย์ไม่ได้ถอยหลัง แต่เขากลับเลือกที่จะ 'แทรกแซง' (Glitch) ด้วยการแก้ไขค่าความหนาแน่นของอากาศในเสี้ยววินาที *ติ๊ง! แจ้งเตือนจากระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงจากตัวตนระดับบอส 0.02% ของโครงสร้างพื้นฐาน กำลังทำการบัฟค่าความต้านทานแรงโน้มถ่วงให้เป็นค่าติดลบชั่วคราว!* ร่างของเรย์และเซเลสเทียพุ่งตัวหลบการโจมตีได้อย่างหวุดหวิดราวกับมีใครกระชากให้ลอยขึ้นไปบนฟ้า ก่อนจะทิ้งตัวลงสู่เงามืดของเสาศิลา เรย์หอบหายใจถี่ มือสั่นเทาเล็กน้อยจากการฝืนระบบ แต่ดวงตาของเขายังคงแน่วแน่ "เซเลสเทีย ใช้เวทมนตร์ธาตุน้ำแข็งของเธอตรึงอักขระที่ฐานของแท่นพิธีไว้ อย่าให้มันรับพลังงานจากรอยแยกได้! ฉันจะเข้าไป 'แก้ไข' วงจรหลักเอง" "เธอจะบ้าหรือไง! ถ้าขัดขวางพิธีกรรมโดยตรงแบบนั้น แรงสะท้อนย้อนกลับจะเผาร่างเธอจนไม่เหลือแม้แต่เศษธุลีนะ!" คุณหนูตระกูลเวทมนตร์ตวาด แต่ในน้ำเสียงนั้นกลับเจือความห่วงใยที่เจ้าตัวไม่อยากจะยอมรับ "ถ้าไม่ทำ... เทศกาลนี้ก็จะกลายเป็นสุสานของทุกคนที่อยู่ในโรงเรียนนี้" เรย์แค่นยิ้ม "คุณหนูอย่างเธอคงไม่อยากเห็นชุดราตรีสวยๆ ของตัวเองเปื้อนเลือดหรอกใช่ไหม?" เซเลสเทียกัดฟันกรอด ก่อนจะรวบรวมไอเวทสีฟ้าครามจนรอบกายกลายเป็นพายุหิมะขนาดย่อม เธอพุ่งตัวออกไปพร้อมกับร่ายมนตร์ขั้นสูงเข้าปะทะกับม่านพลังงานที่ป้องกันแท่นพิธีกรรม เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วชั้นใต้ดิน เรย์อาศัยจังหวะที่ร่างปริศนานั้นพุ่งไปสกัดเซเลสเทีย พุ่งตัวตรงเข้าสู่ใจกลางของอักขระเวทมนตร์ เขาสัมผัสได้ถึงความร้อนแรงที่แผ่ออกมาจากอักขระสีทอง มันเปรียบเสมือนรหัสคอมพิวเตอร์ที่กำลังรันโปรแกรมทำลายล้าง เรย์ใช้นิ้วแตะลงไปที่จุดผิดปกติของอักขระ แล้วเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมาด้วยความเร็วสูงสุด *ลบคำสั่ง... ปฏิเสธการเข้าถึง... แทรกแซงรหัสเริ่มต้น!* "เจอตัวการแล้ว..." เรย์พึมพำเมื่อเห็นว่ารหัสเวทมนตร์นั้นไม่ได้ถูกเขียนขึ้นด้วยพลังเวทมนตร์ตามธรรมชาติ แต่มันถูก 'เขียนทับ' ด้วยเวทมนตร์มืดที่บิดเบี้ยว ทันใดนั้น ร่างปริศนาที่กำลังปะทะกับเซเลสเทียก็หยุดกึก เขาสะบัดมือเพียงนิดเดียว เซเลสเทียก็ถูกเหวี่ยงกระเด็นไปกระแทกกับกำแพงจนสำลักเลือด ก่อนที่เขาจะหันมามองเรย์ด้วยสายตาเย็นชา "เจ้าเด็กสามหาว... แกคิดว่าการเล่นตลกกับรหัสของโลกใบนี้จะทำให้แกชนะได้งั้นหรือ?" เขาก้าวเข้ามาหาเรย์ช้าๆ ทุกย่างก้าวที่เขาวางเท้า พื้นดินสั่นสะเทือนและรอยแยกก็ขยายตัวกว้างขึ้นเรื่อยๆ จนเห็นท้องฟ้าที่บัดนี้กลายเป็นสีแดงฉานจากเวทมนตร์พิธีกรรมที่คืบคลานเข้าสู่ช่วงสุดท้าย เรย์ฝืนกลั้นหายใจ มือของเขายังคงค้างอยู่ที่อักขระตัวสุดท้าย "ฉันไม่ได้มาเพื่อชนะเธอ... แต่ฉันมาเพื่อส่งมอบ 'บั๊ก' ที่จะทำให้ทุกอย่างที่แกสร้างมาพังทลายลงในพริบตา!" เรย์กดปุ่ม 'Execute' ในระบบทันที! ทันใดนั้น อักขระสีทองที่เคยสว่างไสวก็เปลี่ยนเป็นสีดำสนิท เสียงกรีดร้องโหยหวนดังออกมาจากรอยแยก และในวินาทีที่เรย์คิดว่าทุกอย่างจะจบลงด้วยดี พื้นที่ใต้เท้าของเขากลับทรุดตัวลงอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังลั่นจนหัวใจของเรย์เกือบหยุดเต้น *แจ้งเตือนจากระบบระดับ SSS: ตรวจพบตัวตนที่สาม... ผู้คุมกฎแห่งมิติเวลาได้ตื่นขึ้นแล้ว...* ความมืดมิดที่โอบล้อมรอบตัวเริ่มฉีกขาดออก เผยให้เห็นดวงตาขนาดมหึมาที่จ้องมองลงมาจากกาลเวลา ร่างปริศนาที่เคยเย่อหยิ่งบัดนี้คุกเข่าลงด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ขณะที่เซเลสเทียกระเสือกกระสนลุกขึ้นมาด้วยแววตาที่สิ้นหวัง แล้วกระซิบออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า "เรย์... นั่นไม่ใช่บอส... นั่นมันคือคนจาก 'ตระกูล' ของเธอ ที่มาเพื่อลบทิ้งทุกอย่างที่ขวางหน้า..." แอสทริดธาตุมนต์หวังว่าบทนี้จะทำให้รี้ดเดอร์ใจเต้นไม่เป็นจังหวะเหมือนกับแอสทริดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!