โชว์เหนือชั้นของไอ้ตัวประกอบ

"เรย์... นั่นไม่ใช่บอส... นั่นมันคือคนจาก 'ตระกูล' ของเธอ ที่มาเพื่อลบทิ้งทุกอย่างที่ขวางหน้า..." เสียงกระซิบที่สั่นพร่าของเซเลสเทียยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ท่ามกลางละอองเวทสีนิลกาฬที่แผ่พุ่งทะลักขึ้นมาจากรอยแยกของพื้นศิลาโบราณ ในสนามประลองปิดตายแห่งนี้ แรงกดดันมหาศาลระดับที่ทำให้ผู้ฝึกเวทปีสามยังต้องเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น แผ่ซ่านกดทับลงบนไหล่ของพวกเราราวกับภูเขาทั้งลูก เบื้องหน้าของเรา เงาร่างในชุดคลุมสีเงินยวดยวงปักลวดลายตระกูลขุนนางชั้นสูงก้าวออกมาจากม่านหมอกควัน ดวงตาภายใต้หน้ากากเวทมนตร์คู่นั้นว่างเปล่าไร้ซึ่งความรู้สึก แต่มันกลับเต็มไปด้วยเจตนาฆ่าที่ชัดเจนจนสัมผัสได้ถึงความหนาแน่นของอากาศที่ถูกบีบอัดจนกลายเป็นใบมีด "คุณหนูรอง... ท่านช่างทำให้ตระกูลต้องผิดหวังเสียจริง เอาเวลาอันมีค่ามาคลุกคลีอยู่กับขยะไร้ค่าพวกนี้ ถึงเวลาที่ต้องชำระล้างความอัปยศแล้วค่ะ" น้ำเสียงแหบพร่าแต่ทรงอำนาจดังขึ้น พร้อมกับวงแหวนเวทระดับมหาวงศ์ที่ขยายตัวครอบคลุมรัศมีร้อยเมตร บาตรเวทสีดำทมิฬถูกกางกั้นไม่ให้ใครเข้าออก นี่คือเขตอาคมปิดตายที่ออกแบบมาเพื่อการ 'เก็บกวาด' โดยเฉพาะ เซเลสเทียกำหมัดแน่นจนเล็บจิกฝังลงไปในเนื้อฝ่ามือ สีหน้าของเธอซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริก ร่างกายที่เคยสง่างามและหยิ่งทะนงบัดนี้กลับสั่นเทาด้วยความทรงจำอันเลวร้ายที่ถูกขุดคุ้ยขึ้นมา ความคาดหวัง การกดดัน และเงาสีดำของตระกูลที่คอยตามหลอกหลอน เธอกำลังจะพังทลายลงตรงนี้... แต่ทว่า ก่อนที่ความสิ้นหวังจะกลืนกินทุกอย่าง มืออุ่นจัดข้างหนึ่งก็เอื้อมมาแตะที่ไหล่ของเธอเบาๆ ฉันหันไปมองเรย์... เด็กหนุ่มทุนรัฐบาลที่ใครๆ ต่างตราหน้าว่าเป็นตัวประกอบไร้ค่า ผู้ชายที่มักจะทำตัวลุกลี้ลุกลนและหลบสายตาคนอื่นอยู่เสมอ แต่ในยามนี้ ดวงตาสสีนิลคู่นั้นกลับนิ่งสงบราวกับผิวน้ำในคืนไร้จันทร์ ไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงประกายแสงประหลาดที่วับวามอยู่ภายใน ราวกับกำลังคำนวณหมากกระดานใหญ่ที่คนอื่นมองไม่เห็น "ใจเย็นก่อนสิคะ คุณหนูรอง" เรย์ส่งยิ้มบางๆ ให้ เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจที่กำลังเต้นรัวของเซเลสเทียค่อยๆ สงบลงอย่างน่าประหลาด "บอกแล้วไงคะว่า... ฉันไม่ชอบให้ใครมาแย่งซีนตอนที่กำลังทำคะแนนเก็บหรอกนะคะ" มือขาวสะอาดหยิบแว่นตาขึ้นมาเช็ดอย่างใจเย็น ทั้งที่อีกฝ่ายกำลังร่ายเวททำลายล้างที่สามารถผ่าครึ่งภูเขาได้ด้วยการสะบัดมือครั้งเดียว "แก... ไอ้สามัญชนชั้นต่ำ กล้าดียังไง..." ผู้ใช้วันเวทจากตระกูลสูงศักดิ์แผดเสียงด้วยความโกรธเกรี้ยวเมื่อเห็นเหยื่อไม่มีท่าทีหวาดกลัว "ตายเสียเถอะ! 'หัตถ์อัสนีทมิฬ'!" เปรี้ยง! ลำแสงสีดำสนิทขนาดเท่าเสาเรือanพุ่งแหวกอากาศตรงดิ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง แรงระเบิดทำให้พื้นศิลาแหลกละเอียดเป็นผุยผง เศษหินและฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วทิศทาง เซเลสเทียกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ เธอกางบาตรเวทคุ้ม0กันสุดกำลังแต่ก็รู้ดีว่ามันไม่มีทางต้านทานการโจมตีระดับนี้ได้ทัน ทว่า... เรย์กลับก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว [ติ๊ง! ตรวจพบการใช้เวทมนตร์โจมตีธาตุมืดระดับสูง ทำการสุ่ม 'บักปรับแต่ง' อัตโนมัติ...] [สเตตัสบักที่ได้รับ: 'การสะท้อนย้อนกลับแบบสโลว์โมชั่น' (Slow-Motion Mirror Bug)] [คำอธิบาย: แปลงสภาพการโจมตีของศัตรูให้กลายเป็นเจลลี่หนืดความหนาแน่นสูง พร้อมทั้งเปลี่ยนทิศทางกลับไปยังจุดเริ่มต้นด้วยความเร็ว 0.5 เท่า แต่สร้างความเสียหายสะสม 300%] เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังก้องในหัวทำให้มุมปากของเด็กหนุ่มยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย "ระบบบักของฉันนี่... ทำงานได้ถูกจังหวะเสียจริงนะคะ" เรย์วาดมือออกไปเบื้องหน้าอย่างไร้รูปแบบ ไม่ได้มีการร่ายรำเวทมนตร์อลังการ ไม่มีการท่องบทคาถาที่ยาวเหยียด เพียงแค่ใช้นิ้วชี้ดีดออกไปในอากาศเบื้องหน้าเบาๆ ราวกับกำลังปัดฝุ่นออกจากเสื้อผ้า พรึบ! ลำแสงอัสนีทมิฬที่ควรจะทะลวงผ่านร่างของพวกเขากลับหยุดชะงักกลางอากาศอย่างกะทันหัน ราวกับถูกหยุดเวลาไว้ด้วยมือที่มองไม่เห็น กลุ่มพลังงานมหาศาลนั้นบิดเบี้ยว ยุบตัวลง และเปลี่ยนสภาพกลายเป็นกลุ่มก้อนเจลลี่สีดำเงางามทึบแสงขนาดมหึมา ลอยเคว้งคว้างอยู่ตรงหน้าของเรย์และเซเลสเทีย ห่างออกไปเพียงคืบเดียวเท่านั้น! "วะ... What? เป็นไปได้ยังไง!" ผู้ใช้วันเวทจากตระกูลสูงศักดิ์เบิกตากว้างจนแทบถล่นออกมาจากเบ้า หน้ากากเวทมนตร์เกือบจะร่วงหล่นลงพื้น เขาไม่เคยเห็นเวทมนตร์รูปแบบนี้มาก่อนในตำราเล่มไหนบนโลกใบนี้ มันไม่ใช่การป้องกัน มันไม่ใช่การหักล้าง แต่มันคือการ 'เล่นตลก' กับกฎเกณฑ์ของมานาโดยตรง! "ของฝากจากสามัญชนคนนี้... รับไว้ด้วยนะคะ" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพอ่อนโยนราวกับพนักงานต้อนรับในโรงแรมหรู ก่อนจะสะบัดข้อมือเบาๆ อีกครั้ง ครืนนนนน! ก้อนเจลลี่สีดำยักษ์พุ่งย้อนกลับไปด้วยความเร็วที่ช้ากว่าเดิม แต่มันกลับอัดแน่นไปด้วยพลังงานที่ถูกบีบอัดจนถึงขีดสุด แรงเสียดทานกับอากาศทำให้เกิดเสียงกรีดร้องแหลมสูงราวกับผีโหยหวน มันพุ่งตรงเข้าหาผู้ใช้วันเวทตระกูลสูงศักดิ์คนนั้นอย่างแม่นยำชนิดที่ต่อให้มีปีกก็หนีไม่พ้น! "ออ... อาร์ค!" ตูมมมมม! แรงระเบิดจากการสะท้อนกลับรุนแรงยิ่งกว่าเดิมหลายเท่าตัว คลื่นกระแทกแผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้างจนบาตรเวทที่กั้นสนามประลองอยู่สั่นกระริก ศิลาโบราณแตกละเอียดเป็นเศษเล็กเศษน้อย ฝุ่นควันตลบอบอวลจนมองไม่เห็นแม้แต่เงาของคู่ต่อสู้ ความเงียบสงบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของเซเลสเทียที่ยืนตะลึงค้าง เธอมองแผ่นหลังของเด็กหนุ่มที่ยืนไขว้หลังอย่างสบายใจ สติสัมปชัญญะของเธอกำลังสับสนอลหม่าน ผู้ชายคนนี้... คนที่เธอเคยคิดว่าเป็นแค่ตัวประกอบไร้ประโยชน์ คนที่เธอคอยCหาเรื่องแกล้งเพื่อระบายความหงุดหงิด แท้จริงแล้วเขามีตัวตนแบบไหนกันแน่? เมื่อฝุ่นควันค่อยๆ จางลง ร่างของผู้ใช้วันเวทระดับสูงจากตระกูลอันทรงเกียรติบัดนี้ นอนหมดสภาพอยู่บนพื้น ชุดคลุมสีเงินฉีกขาดวิ่น หน้ากากแตกละเอียดเผยให้เห็นใบหน้าที่ซีดเผือกและหมดสติไปโดยไม่1อาจขัดขืน [ติ๊ง! ภารกิจลับ 'โชว์เหนือชั้นของไอ้ตัวประกอบ' สำเร็จลุล่วง] [ท่านได้รับแต้มประสบการณ์ x50,000 และปลดล็อกสกิลลับ: 'เนตรมองทะลุขีดจำกัดตระกูลหลัก'] เรย์ปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าของตัวเองเบาๆ ก่อนจะหันกลับมาส่งยิ้มพินيسพิเทาะให้คุณหนูรองตระกูลใหญ่ที่ยังคงยืนอ้าปากค้าง "เห็นไหมคะคุณหนู... บอกแล้วว่าเรื่องแค่นี้... สบายมากค่ะ" ทว่า ในวินาทีที่เรย์กำลังจะก้าวเข้าไปเก็บแต้มรางวัลเพิ่มเติม จู่ๆ บาตรเวทสีนิลกาฬที่ควรจะสลายไป กลับเปล่งแสงสีแดงฉานขึ้นมาอีกครั้งอย่างบ้าคลั่ง พื้นดินใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนรุนแรงยิ่งกว่าเก่า รอยแยกสีแดงฉานนับร้อยสายผุดขึ้นมาทั่วบริเวณราวกับปากของอสูรกายที่กำลังตื่นจากการหลับใหล เสียงกุญแจกระทบกัน และเสียงโซ่ตรวนที่ถูกลากับพื้นดังขึ้นมาจากความมืดมิดเบื้องล่าง... เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของมนุษย์ ดวงตาสสีนิลของเรย์หรี่แคบลงทันที รอยยิ้มสบายๆ บนใบหน้าเลือนหายไปในพริบตา เมื่อระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานกระพริบเตือนรัวเร็วด้วยข้อความที่ไม่อาจมองข้ามได้ [คำเตือนระดับอันตรายสูงสุด: ตรวจพบการปลุกชีพ 'ผู้พิทักษ์แห่งพันธสัญญาเลือด' บอสลับลำดับที่ศูนย์ — และดูเหมือนว่า... เป้าหมายที่แท้จริงของมัน ไม่ใช่คุณหนูเซเลสเทีย... แต่มันกำลังจ้องมองมาที่ 'รหัสพันธุกรรม' ของคุณ, เรย์] ---------------------------------------- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้เรย์กับคุณหนูตัวร้ายมาจนถึงตอนนี้ เจอกันใหม่ตอนหน้านะคะ!