ใครกันแน่ที่คุมเกม?

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและละอองมานากลวงเปล่าคละคลุ้งจนน่าเวียนหัว คราบเขม่าสีดำที่ติดอยู่บนผนังหินแกรนิตของห้องใต้ดินตระกูลเวิร์นเฮมไม่ได้เกิดจากอุบัติเหตุ แต่มันคือร่องรอยของการร่ายเวทมนตร์ต้องห้ามที่ถูกใช้งานอย่างต่อเนื่องมาเป็นเวลานาน เรย์ยืนอยู่ตรงมุมอับสายตา แสงคบเพลิงวับแวมทอดเงาให้ร่างผอมบางของเขาดูทอดตัวยาวน่าขนลุก ภายในมือถือตำราปกหนังมนุษย์ที่เปิดค้างไว้ หน้ากระดาษสั่นไหวเบาๆ ตามแรงกระแสมานาปั่นป่วนรอบตัว ทว่าดวงตาสนุกสนานคู่นั้นกลับพินิจพิจารณาร่องรอยตรงหน้าอย่างใจเย็น "มั่นใจมากสินะคะ... ว่าตาแก่ตระกูลคาร์เตอร์จะกวาดล้างหลักฐานทั้งหมดได้ทันก่อนที่ฉันจะสาวมาถึง" เสียงหวานหยดแต่เย็นเยียบดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลัง เซเลสเทียก้าวออกมาจากเงาของเสาหิน ชุดกระโปรงยาวสีครามเข้มของเธอบ่งบอกถึงฐานะอันสูงส่ง แต่สิ่งที่โดดเด่นยิ่งกว่าคือรอยยิ้มหยันที่มุมปาก ดวงตาสีไพลินจ้องมองไปยังร่างของชายวัยกลางคนในชุดคลุมนักเวทชั้นสูงที่กำลังคุกเข่าหอบหายใจอยู่กลางห้อง อัลแคน คาร์เตอร์ ผู้อาวุโสลำดับสามแห่งสภาเวทมนตร์ เงยหน้าขึ้นด้วยใบหน้าบิดเบี้ยว ดวงตาของเขาแดงก่ำเต็มไปด้วยความเคียดแค้นและตื่นตระหนก เขากำไม้เท้าหัวกะโหลกคริสตัลแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว "นังเด็กสารเลว... แกกล้าดียังไงถึงบุกเข้ามาที่นี่! พวกทหารยามหน้าประตู... พวกมันปล่อยให้แกเข้ามาได้อย่างไร!" เสียงแหบพร่าคำรามลอดไรฟัน เรย์ปิดตำราในมือลงเบาๆ เสียงกระดาษกระทบกันดัง *ทึบ* ท่ามกลางความเงียบ มันเป็นจังหวะจะโคนที่ไม่แสดงความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขาก้าวเท้าออกมาจากมุมมืด ยืนเคียงข้างเซเลสเทียด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับกำลังเดินชมสวนดอกไม้หลังโรงเรียน ไม่ใช่การเผชิญหน้ากับอาชญากรเวทมนตร์ระดับประเทศ "ทหารยามข้างนอกเหรอคะ? เอ่อ... ถ้าหมายถึงกลุ่มคนที่กำลังนอนหลับฝันหวานเรียงแถวอยู่หน้าประตูทางเข้าล่ะก็ ฉันเกรงว่าพวกเขาคงจะตื่นยากสักหน่อยนะคะ พอดีฉันบังเอิญไปเจอ 'บัค' เล็กๆ ในวงเวทเขตA ของคฤหาสน์หลังนี้เข้า... โชคดีจريبๆ ที่ระบบป้องกันร้อยล้านมานาของคุณพังทลายลงได้ด้วยการสะกิดเบาๆ แค่ครั้งเดียวเองค่ะ" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงใสซื่อ รอยยิ้มบางๆ บนใบหน้าทำให้คนฟังรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างประหลาด อัลแคนแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตาฉายแววดู1แคลน "เด็กเหลือขอ... แกคิดว่าที่แกเดินเข้ามาถึงตรงนี้ได้ เพราะแกฉลาดนักหรือไง? โง่เง่า! แกมันก็แค่หมากตัวหนึ่งที่เดินมาติดกับดักที่ข้าขุดรอไว้ต่างหาก!" สิ้นคำพูดนั้น อัลแคนก็กระชากยิ้มเหี้ยมเกรียม มือเหี่ยวย่นตบลงไปที่พื้นศิลาเบื้องหน้าอย่างแรง *โครม!* วงเวทสีม่วงเข้มขนาดมหึมาสתוดประกายขึ้นทันทีรอบตัวเรย์และเซเลสเทีย อักขระโบราณนับพันตัวพุ่งทะยานขึ้นจากพื้นราวกับงูพิษ ล้อมกรอบทั้งสองคนไว้ในกรงขังมานาที่หนาเตอะ อากาศภายในรัศมีนั้นหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก แรงโน้มถ่วงมหาศาลกดทับลงบนไหล่จนเซเลสเทียต้องกัดฟันกรอด ขาเรียวสั่นเทาเล็กน้อยก่อนที่เธอจะฝืนยืนหยัดด้วยความหยิ่งทะนง "ฮ่าๆๆๆ! เป็นอย่างไรล่ะ! 'วงเวทผนึกวิญญาณเก้าชั้นฟ้า'! ข้าใช้เวลาเตรียมการเรื่องนี้มานานนับปี เพื่อรอให้หนูสกปรกอย่างพวกแกเดินมาติดกับโดยเฉพาะ มานาของพวกแกจะค่อยๆ ถูกสูบออกไปจนหมดร่าง จนกระทั่งกลายเป็นแค่ศพแห้งๆ ไร้ค่า!" อัลแคนระเบิดเสียงหัวเราะลั่นห้องด้วยความสะใจ ความตื่นตระหนกเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความกระหายชัยชนะ เซเลสเทียหันไปมองเรย์ด้วยหางตา ใบหน้าของเธอซีดเผือดลงเล็กน้อยจากแรงกดดันมหาศาล แต่แววตายังคงเต็มไปด้วยความดื้อรั้น "เรย์... นายบอกฉันว่าทุกอย่างอยู่ในการควบคุมไม่ใช่หรือไงคะ? ทำไมเราถึงตกลงมาในหลุมพรางของมันซะได้ล่ะ!" เรย์ไม่ตอบทันที เขาเพียงแต่ยกมือขึ้นปัดฝุ่นที่ไหล่เสื้อเบาๆ ดวงตาสดูกประกายสีทองจางๆ ยามที่กวาดมองไปทั่ววงเวทสีม่วงที่กำลังเรืองแสง *ปิ๊ป!* [แจ้งเตือนจากระบบ: ตรวจพบสกิลเวทมนตร์ระดับสูง "วงเวทผนึกวิญญาณเก้าชั้นฟ้า"] [สถานะ: กำลังวิเคราะห์โครงสร้างโค้ดเวทมนตร์...] [ข้อบกพร่องที่พบ: มีจุดโหว่ในการไหลเวียนของมานาที่โหนดประสานที่ 4 และ 7 (เกิดจากการใช้วัสดุราคาถูกทดแทนศิลาเวทแท้)] [คำแนะนำ: สามารถแก้ไขบัคนี้ได้ด้วยการดีดนิ้วหนึ่งครั้ง หรือใช้มานาเพียง 0.1 หน่วยเพื่อทำลายศูนย์กลางพลังงาน] มุมปากของเรย์ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ทำให้อัลแคนถึงกับชะงักเสียงหัวเราะค้างไว้ในลำคอ "คุณคาร์เตอร์คะ..." เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ราวกับกำลังตักเตือนเด็กน้อยที่กำลังทำการบ้านผิด "คุณบอกว่านี่คือกับดักที่คุณเตรียมมาเป็นปีๆ งั้นเหรอคะ?" อัลแคนขมวดคิ้ว "แกพูดเรื่องอะไรของแก..." "ฉันแค่รู้สึกเสียดายน่ะค่ะ..." เรย์ถอนหายใจเบาๆ ส่ายหัวช้าๆ "ลงทุนลงแรงไปตั้งเยอะ แต่กลับใช้ศิลาเวทเกรดต่ำจากตลาดมืดมาเป็นแกนกลาง แถมการเรียงตัวของอักขระตรงมุมซ้ายมือก็กลับด้านอีกต่างหาก แบบนี้... เขาไม่เรียกว่ากับดักหรอกนะคะ เขาเรียกว่า 'งานศิลปะที่กำลังรอเวลาถล่ม' ต่างหากล่ะค่ะ" "อวดดี! ถึงปากจะเก่งแค่ไหน แต่แกก็ขยับตัวไม่ได้แล้วไม่ใช่..." อัลแคนยังไม่ทันพูดจบประโยค เรย์ก็ยกมือขึ้นข้างหนึ่ง แล้วดีดนิ้วออกเสียงดัง *แป๊ะ!* เสียงดีดนิ้วเบาๆ ก้องกังวานไปทั่วห้องใต้ดินอันอับชื้น ทันใดนั้น อักขระสีม่วงที่กำลังเปล่งแสงเจิดจ้าก็กระตุกอย่างรุนแรง ราวกับภาพบนจอทีวีที่สัญญาณขาดหาย เส้นสายมานาที่เคยถักทอกลายเป็นกรงขังอันแข็งแกร่ง กลับสะดุดกึก ไล่เลียงจากโหนดที่หนึ่ง ลามไปถึงโหนดที่เก้าอย่างรวดเร็ว *เปรี๊ยะ... เปรี้ยะ! บูมมมม!* วงเวทมหึมาแตกสลายออกเป็นเสี่ยงๆ ราวกับกระจกที่ถูกทุบด้วยค้อนหนัก แรงสะท้อนย้อนกลับของมานากระแทกใส่อัลแคนเต็มรัก จนร่างของผู้อาวุโสกระเด็นไปชนกำแพงหินด้านหลัง กระอักเลือดออกมาคำโต ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "เป็น... เป็นไปได้ยังไง! นั่นคือวงเวทบรรพกาลนะ! แก... แกทำลายมันได้อย่างไรโดยไม่ต้องร่ายคาถาด้วยซ้ำ!" อัลแคนกรีดร้องออกมาด้วยความคลุ้มคลั่ง สติสัมปชัญญะเริ่มกระเจิดกระเจิงเมื่อเห็นเด็กหนุ่มผู้ไร้พลังในสายตาเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว เรย์ก้าวเท้าผ่านซากปรักหักพังของวงเวทอย่างไม่รีเวลาร้อน ราวกับกำลังเดินเล่นในสวนหลังบ้าน รองเท้าหนังกระทบพื้นหินเกิดเสียงก้องกังวานเป็นจังหวะที่บีบหัวใจคนมอง เซเลสเทียที่ยืนมองอยู่ข้างหลังถึงกับลอบกลืนน้ำลายลงคอ ความรู้สึกอัศจรรย์ใจและหวาดหวั่นปะปนกันอยู่ในอก สายตาที่เธอมองแผ่นหลังของเรย์ในตอนนี้ เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เขาไม่เคยเป็นแค่หมากเบี้ยในเกมนี้เลย... ตั้งแต่แรกเริ่ม เขาต่างหากคือคนแจกไพ่ และเป็นผู้คุมกระดานทั้งหมดอย่างแท้จริง เรย์หยุดยืนอยู่ตรงหน้าอัลแคน ก้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับชายแก่ที่กำลังสั่นเทา เขายื่นมือไปหยิบตำราโบราณที่ตกอยู่ข้างกายอัลแคนขึ้นมาพลิกดูหน้าปกด้วยความสนใจ "เกมที่คุณเตรียมไว้ สนุกมากเลยนะคะคุณคาร์เตอร์..." เรย์เงยหน้าขึ้น ส่งยิ้มหวานหยดที่ทำให้อัลแคนรู้สึกหนาวเหน็บไปถึงกระดูกดำ "แต่ว่านะ... ตาของคุณมันแคบเกินไปหน่อย เลยมองไม่เห็นหรอกค่ะว่า... ใครกันแน่ที่เป็นคนชักใยอยู่เบื้องหลังจริงๆ" ก่อนที่อัลแคนจะทันได้เปล่งเสียงร้องขอชีวิต เงาร่างสีดำสนิทสายหนึ่งก็พุ่งทะยานลงมาจากช่องเพดานด้านบนด้วยความเร็วดุจสายฟ้าฟาด พร้อมกับประกายแสงสีเงินยวดยวนของใบมีดที่พุ่งตรงเข้าใส่ลำคอของเรย์จากด้านหลัง! เซเลสเทียเบิกตากว้างจนแทบถล่น "เรย์! ระวังค่ะ!" [แจ้งเตือนจากระบบ: ตรวจพบการลอบสังหารระดับ SSS จากบุคคลปริศนา!] [สถานะ: เวลาหยุดเดินชั่วคราว 3 วินาที... ตัวเลือกการตอบโต้ถูกเปิดใช้งาน] ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้เรย์กับคุณหนูตัวร้ายมาจนถึงตอนนี้ เจอกันใหม่ตอนหน้านะคะ!