บททดสอบหัวใจและจิตวิญญาณ

ความมืดมิดรอบตัวไม่ได้น่ากลัวเท่ากับเงาร่างสูงใหญ่ที่เพิ่งก้าวพ้นม่านหมอกออกมา... ศาสตราจารย์วาลเทอร์ ผู้คุมกฎแห่งหอคอยเวทย์มนตร์ ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความไร้ความปรานีและกฎระเบียบอันเคร่งครัด ดวงตาคู่นั้นสะท้อนประกายแสงสีเงินยวดยิ่งกว่าคมดาบ รอยยิ้มที่มุมปากไม่ได้บ่งบอกถึงความยินดี แต่เป็นรอยยิ้มของนักล่าที่ต้อนเหยื่อจนมุมในเขาวงกต "ไม่น่าเชื่อเลยนะคะ ว่าเราจะได้มาพบกันในสถานที่อัปมงคลเช่นนี้... นักเรียนเรย์ และคุณหนูเซเลสเทีย" น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงกระซิบจากก้นบึ้งของเหวลึกดังสะท้อนก้องในห้วงมิติที่บิดเบี้ยวนี้ เซเลสเทียก้าวขึ้นมาขวางหน้าเรย์โดยสัญชาตญาณ แม้ปลายนิ้วของเธอจะสั่นเทาเล็กน้อยจนรั้งคฑาเวทย์เกือบไม่อยู่ แต่แววตาของเธอยังคงเชิดรั้นและเต็มไปด้วยความถือดี ศักดิ์ศรีของทายาทตระกูลขุนนางเก่าแก่ไม่อนุญาตให้เธอยอมจำนนต่อหน้าผู้มีอำนาจ "ศาสตราจารย์... นี่มันหมายความว่าอย่างไรคะ? ห้วงมิตินี้ถูกปิดตายด้วยผนึกโบราณ ทำไมท่านถึง..." เสียงของเซเลสเทียขาดหายไปเมื่อคลื่นพลังเวทย์กดดันมหาศาลแผ่พุ่งออกมาจากร่างของอาจารย์ผู้คุมกฎ ราวกับภูเขาทั้งลูกกำลังกดทับลงบนบ่าของพวกเธอ เรย์ที่ยืนอยู่เบื้องหลังขยับแว่นตาเล็กน้อย แววตาที่เคยฉายแววตื่นตระหนกกลับเรียบนิ่งอย่างน่าประหลาด ในสถานการณ์ที่บีบคั้นถึงขีดสุด สมองของเขากลับแล่นเร็วยิ่งกว่าเดิม นิ้วมือใต้ชายเสื้อขยับวาดอักขระลับอากาศอย่างรวดเร็ว [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบแรงกดดันระดับภัยพิบัติ ศาสตราจารย์วาลเทอร์ (ผู้ถือครองบั๊กแห่งความมืดมิด)] [เงื่อนไขการเอาชีวิตรอด: ห้ามต่อสู้ตรงๆ 100% / ค้นหาจุดเชื่อมต่อมิติภายใน 180 วินาที] [คำเตือนจากระบบ: ความเชื่อใจคือสะพานเชื่อม หากจิตใจลังเล มิติจะกลืนกินท่านทั้งสองตลอดกาล] หน้าต่างสีฟ้าโปร่งใสปรากฏขึ้นในสายตาของเรย์ พร้อมกับเสียงเตือนที่ดังระรัวในหัว เรย์สูดหายใจเข้าลึก ศาสตราจารย์วาลเทอร์ไม่ได้มาที่นี่เพื่อช่วยพวกเขา... และก็ไม่ได้มาเพื่อสังหารทันทีเช่นกัน เขามาเพื่อ "ทดสอบ" บางอย่าง "ถอยไป เซเลสเทีย" เรย์เอ่ยเบาๆ แต่หนักแน่น มือเรียวเอื้อมไปคว้าข้อมือของหญิงสาวที่ยืนขวางเขาไว้ เซเลสเทียสะดุ้ง หันมามองเขาด้วยความไม่เข้าใจ "นายจะบ้าหรือไง เรย์! นั่นคือศาสตราจารย์นะ! ถ้าเราไม่สู้ เราก็..." "เราสู้ไม่ได้หรอกค่ะ" เรย์ขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาด "และถ้าเธอยังเอาแต่แบกรับความคาดหวังงี่เง่าของตระกูลมาใช้ตัดสินใจในตอนนี้ เราตายกันหมดแน่" คำพูดนั้นทำให้เซเลสเทียชะงัก ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความโกรธระคนตกใจ เธอกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความกดดันจากครอบครัว ความกลัวที่จะล้มเหลว และความรู้สึกไร้พลังในตอนนี้กำลังกัดกินจิตใจเธอจากภายใน ทว่า ก่อนที่เซเลสเทียจะทันได้โต้ ศาสตราจารย์วาลเทอร์ก็สะบัดมือเบาๆ คลื่นดาบสีดำสนิทก็พุ่งแหวกอากาศตรงเข้ามาด้วยความเร็วสูง! *เปรี้ยง!* เรย์ดึงตัวเซเลสเทียหลบได้อย่างเฉียดฉิว แรงปะทะทำให้เศษหินในห้วงมิติแตกละเอียดเป็นผุยผง พื้นดินใต้เท้าเริ่มปริร้าวและร่วงหล่นลงสู่ความว่างเปล่าเบื้องล่าง เวลาในระบบนับถอยหลังลงเรื่อยๆ อย่างโหดร้าย 120... 119... "เชื่อฉันไหมคะ?" เรย์หันมาสบตาเซเลสเทีย น้ำเสียงของเขาไม่มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความจริงจังที่ส่องประกายท่ามกลางความมืด เซเลสเทียมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น เธอกลืนก้อนสะอื้นลงคอ ความเย่อหยิ่งทระนงทั้งมวลถูกละทิ้งไว้เบื้องหลัง ในวินาทีเป็นตายนี้ เธอกลับพบว่าเด็กหนุ่มทุนผู้ดูน่ารำคาญคนนี้ คือที่พึ่งเดียวที่เธอมี "ฉัน... ฉันจะเชื่อใจนาย!" เซเลสเทียเค้นเสียงลอดไรฟัน พลังเวทย์ธาตุแสงบริสุทธิ์ระเบิดออกจากร่างเธอเพื่อสร้างเป็นโล่กำบังการโจมตีระลอกถัดไป "ดีมากค่ะ" เรย์ยิ้มมุมปาก ระบบบั๊กในมือทำงานถึงขีดสุด อักขระสีทองนับร้อยพรั่งพรูออกมาจากปลายนิ้วของเขา หลอมรวมเข้ากับพลังเวทย์ของเซเลสเทียอย่างไร้รอยต่อ กลายเป็นปฏิกิริยา "บั๊กผสานธาตุ" ที่ไม่อาจพบเจอได้ในตำราเรียนเล่มไหน ศาสตราจารย์วาลเทอร์หรี่ตาลง รอยยิ้มบนใบหน้าจางหายไปแทนที่ด้วยความประหลาดใจเป็นครั้งแรก "นะ... นั่นมันพลังอะไรกัน?" เรย์ไม่ตอบ เขาประสานมือเข้ากับเซเลสเทีย แน่นแฟ้นและมั่นคง ความเชื่อใจที่ก่อตัวขึ้นอย่างกะทันหันกลับทรงพลังยิ่งกว่าศิลาเวทย์ใดๆ ในโลก ห้วงมิติรอบตัวสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงเมื่อประตูมิติอีกบานถูกกระชากเปิดออกด้วยบั๊กของเรย์ "ไปค่ะ!" ทั้งสองพุ่งทะยานเข้าไปในแสงสว่างสีทองที่ปลายทาง ทิ้งให้ศาสตราจารย์วาลเทอร์ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่า ทว่า... เมื่อแสงสว่างจางลงและพวกเขากลับมาสู่ความจริง ทั้งเรย์และเซเลสเทียต่างก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เพราะสถานที่ที่พวกเขาตกลงมา กลับไม่ใช่ห้องเรียน หรือแม้แต่บริเวณโรงเรียนเวทมนตร์... แต่มันคือ "ห้องใต้ดินต้องห้าม" ของตระกูลเซเลสเทียเอง และที่น่ากลัวที่สุดคือ... ร่างไร้ลมหายใจของผู้นำตระกูลคนปัจจุบัน กำลังนั่งอยู่ที่ปลายบัลลังก์ พร้อมกับเงาสلاวของใครบางคนยืนอยู่เบื้องหลัง... คนที่ควรจะตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน! --- ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!