อย่าดูถูกนักเรียนทุนชั้นต่ำ

"ถ้านายคิดว่าการเข้ามาเรียนที่สถาบันเวทมนตร์เอเทอร์เนียด้วยสถานะนักเรียนทุนจะทำให้ได้รับความเมตตาจากใคร ก็จงล้มเลิกความคิดโง่ๆ นั่นเสียที" เสียงเย้ยหยันของเซเลสเทียไม่ได้ทำให้เรย์สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เขายืนนิ่งอยู่กลางลานฝึกรวม สายตาจ้องมองไปยังแท่นศิลาวัดระดับพลังที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า รอบข้างรายล้อมไปด้วยลูกคุณหนูและเหล่าบุตรหลานตระกูลเวทมนตร์สูงศักดิ์ที่ต่างพากันกอดอกรอชมความล้มเหลวของ 'กาฝาก' อย่างเขา "ความเมตตาน่ะเหรอครับ?" เรย์เอ่ยทวนคำ เสียงราบเรียบราวกับผิวน้ำที่ไร้กระแสลม "ผมไม่เคยต้องการมันจากคนแบบคุณหรอกครับ คุณหนูเซเลสเทีย สิ่งที่ผมต้องการคือ 'ผลลัพธ์' ที่จะทำให้คนอย่างคุณต้องหุบปากต่างหาก" คำพูดนั้นราวกับน้ำมันที่ราดลงบนกองเพลิง ใบหน้าสวยคมของเซเลสเทียกระตุกวูบ นัยน์ตาสีอเมทิสต์ฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธจัด เธอเป็นถึงทายาทตระกูลเวทมนตร์สายเลือดบริสุทธิ์ การถูกนักเรียนทุนชั้นต่ำที่ไร้แม้แต่ชื่อเสียงตอกกลับหน้าหงายกลางห้องเรียนรวมเช่นนี้ คือสิ่งที่เธอไม่มีวันให้อภัย "ดี... ถ้าอย่างนั้นก็เชิญแสดง 'ผลลัพธ์' ของนักเรียนทุนชั้นต่ำให้ทุกคนได้เห็นสิ!" เธอผายมือไปทางแท่นศิลา "ถ้าค่าพลังของนายไม่ถึงระดับ 500 คะแนน... ก็จงคลานออกจากที่นี่ไปซะ!" เสียงซุบซิบและเสียงหัวเราะเยาะดังระงมไปทั่วโถง เรย์ไม่ได้หันไปสนใจสายตาดูแคลนเหล่านั้น เขาเพียงแต่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ในหัวของเขานั้นไม่ได้กำลังนึกถึงความกดดัน แต่มันคือจังหวะที่หน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าครามปรากฏขึ้นตรงหน้า—หน้าต่างที่ไม่มีใครในโลกนี้มองเห็น [ระบบสุ่มสกิลเริ่มทำงาน... อัตราความสำเร็จ: 0.0001%] [คำเตือน: นี่คือบั๊กที่เกิดจากช่องโหว่ของโลกเวทมนตร์] [คุณต้องการเสี่ยงดวงในคาบเรียนนี้เลยหรือไม่?] เรย์ขยับยิ้มที่มุมปาก—ยิ้มที่น้อยคนนักจะได้เห็น มันไม่ใช่ยิ้มที่อ่อนน้อมถ่อมตน แต่มันคือยิ้มของผู้เล่นที่ถือไพ่ตายเหนือเจ้ามือ "ตกลง" เขากระซิบเบาๆ ในใจ ทันใดนั้น บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปราวกับถูกสูบพลังเวทไปจนหมดสิ้น ลมกรรโชกแรงหมุนวนอยู่รอบตัวเรย์จนผ้าม่านในห้องเรียนสะบัดไหว ผู้อาจารย์ที่นั่งอยู่บนบัลลังก์ถึงกับลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นตระหนก แท่นศิลาที่เคยเฉยเมยเริ่มสั่นสะเทือน เสียงแตกเปรี๊ยะราวกับกระจกที่กำลังถูกแรงอัดมหาศาลบดขยี้ดังขึ้นเป็นระยะ เซเลสเทียก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปแทนที่ด้วยความเย็นวาบที่สันหลัง [ยินดีด้วย! คุณสุ่มได้สกิล: 'ห้วงดาราไร้สิ้นสุด' (ระดับ SSS)] [เอฟเฟกต์: เปลี่ยนพลังเวทมนตร์ทั้งหมดในรัศมี 100 เมตร ให้เป็นพลังทำลายล้างบริสุทธิ์และส่งคืนผู้เป็นเจ้าของระบบ] เรย์วางมือลงบนศิลา แสงสีทองสว่างวาบจนทุกคนต้องหลับตาแน่น เสียงระเบิดดังก้องกังวานไปทั่วอาณาบริเวณ แรงอัดมหาศาลซัดสาดไปทั่วห้องจนพื้นศิลาแตกร้าวเป็นใยแมงมุม พลังเวทระดับตำนานที่แม้แต่จอมเวทระดับสูงยังต้องใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อฝึกฝน กำลังพุ่งทะยานผ่านตัวเขาและสะท้อนกลับออกไปราวกับพายุทอร์นาโด เมื่อแสงจางลง ทุกอย่างก็ตกอยู่ในความเงียบงันระดับที่แม้แต่เข็มตกก็ยังได้ยิน ตัวเลขบนแท่นศิลาพุ่งสูงขึ้นอย่างบ้าคลั่ง 500... 2,000... 5,000... จนกระทั่งมันหยุดนิ่งอยู่ที่ตัวเลขที่ไม่มีใครในสถาบันแห่งนี้เคยทำได้มาก่อน เรย์ถอนมือออก ชายเสื้อของเขาพริ้วไหวเบาๆ เขาหันกลับมาหาเซเลสเทียที่ยืนตัวแข็งทื่อราวกับรูปปั้น "ดูเหมือนว่า... ผลลัพธ์ของผม จะเกินมาตรฐานที่คุณตั้งไว้ไปนิดหน่อยนะครับ" เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่ากลับทรงพลังจนน่าขนลุก ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะเดินผ่านเซเลสเทียไป ประตูโถงใหญ่ก็ถูกผลักออกอย่างแรง เงาร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำสนิทที่ไม่มีใครในที่นี้รู้จักก้าวเข้ามาพร้อมกับบรรยากาศกดดันที่ทำให้ทุกคนแทบหยุดหายใจ ชายคนนั้นหยุดอยู่ตรงหน้าเรย์ สายตาเย็นชาจ้องมองเขาราวกับจะอ่านทะลุเข้าไปถึงจิตวิญญาณ "นั่นไม่ใช่พลังของเจ้า..." ชายแปลกหน้ากล่าว เสียงแหบพร่าดั่งปีศาจ "และข้าก็น่าจะรู้... ว่าบั๊กชิ้นเล็กๆ ชิ้นนี้ ควรถูกกำจัดทิ้งตั้งแต่เมื่อสิบปีที่แล้ว" เรย์ชะงักฝีเท้า หัวใจเต้นรัวด้วยความรู้สึกไม่คุ้นเคย—มันไม่ใช่ความกลัว แต่มันคือการที่ระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานขึ้นเต็มจอภาพว่า 'ตรวจพบผู้เฝ้ามองโลก' (World Observer) ที่กำลังหมายหัวเขาอยู่ ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ แอสทริดธาตุมนต์จะพาทุกคนไปพบกับความลับที่ซ่อนอยู่ใต้เงาของเอเทอร์เนียค่ะ!