ข้อตกลงลับกับคุณหนูตัวร้าย

"ฉันรู้นะ ว่านายไม่ได้มีดีแค่การเป็นนักเรียนทุนดวงกุดที่คอยหลบมุมอยู่หลังห้อง" เสียงหวานทว่าเฉียบขาดดุจคมมีดกรีดผ่านความเงียบงันในโถงทางเดินลับหลังห้องสมุด เรย์หยุดชะงัก ฝ่ามือที่เย็นเฉียบของเขากำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ระบบสีแดงฉานที่ยังคงกะพริบเตือนในม่านตาของเขาสั่นไหวราวกับจะเตือนว่า 'ผู้เฝ้ามอง' คนนี้ไม่ได้มาเล่นๆ เขาค่อยๆ หันกลับไปเผชิญหน้ากับร่างระหงที่ยืนพิงผนังหินอ่อนอยู่ เส้นผมสีเงินยวงสะท้อนแสงไฟตะเกียงเวทมนตร์วับวาว ดวงตาสีอเมทิสต์ของเซเลสเทียจับจ้องมาที่เขาอย่างอ่านทะลุปรุโปร่ง ราวกับว่าชุดนักเรียนมือสองที่เขาใส่อยู่เป็นเพียงเศษผ้าที่เธอมองข้ามไปเห็นเนื้อแท้อันน่าสะพรึงกลัวที่ซ่อนอยู่ข้างใต้ "คุณหมายความว่ายังไงครับ... เอ้อ... หมายความว่ายังไงคะคุณหนูเซเลสเทีย?" เรย์แสร้งทำตัวสั่นเทา เสียงที่เปล่งออกมาดูแหบพร่าและไร้เดียงสาอย่างที่เขาเคยทำมาตลอดสามปีในโรงเรียนนี้ "เลิกเล่นละครเสียที เรย์" เธอเดินก้าวเข้ามาใกล้ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นหอมจางๆ ของกุหลาบเวทมนตร์จากตัวเธอโชยมาปะทะจมูก "เมื่อครู่ นายไม่ได้หลบเลี่ยงเวทมนตร์ตรวจจับของอาจารย์ด้วยโชคช่วย แต่นายใช้ 'บางอย่าง' ลบตัวตนของตัวเองทิ้งไป... เหมือนกับว่านายไม่ได้มีตัวตนอยู่ในระเบียบของโลกใบนี้เลย" หัวใจของเรย์กระตุกวูบ 'ระบบบั๊ก' ของเขาถูกสังเกตเห็นแล้ว "ถ้าเรื่องนี้ไปถึงหูสภานักเรียน หรืออาจารย์ใหญ่... นายคิดว่าชะตากรรมของ 'ตัวประกอบ' อย่างนายจะเป็นอย่างไร?" เซเลสเทียเหยียดยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้มีความเมตตาเจือปนอยู่เลย "โดนไล่ออก? หรืออาจจะหนักกว่านั้น... อาจจะถูกส่งไปที่ห้องทดลองใต้ดินของตระกูลเวทมนตร์เพื่อ 'ชำแหละ' ดูว่านายทำเรื่องแบบนั้นได้อย่างไร" เรย์เงยหน้าขึ้น สบตากับเธอตรงๆ ครั้งนี้แววตาที่เคยขลาดกลัวหายไปสิ้น เหลือเพียงความนิ่งสงบที่ลึกราวกับมหาสมุทร "คุณต้องการอะไรกันแน่ครับ คุณหนูเซเลสเทีย? การมาดักรอผมในที่ลับตาคนแบบนี้ ไม่ใช่พฤติกรรมของผู้ที่จะนำความลับไปแจ้งสภาหรอกจริงไหม" "ฉลาดนี่" เธอหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "ฉันไม่ได้ต้องการทำลายใคร แต่ฉันต้องการ 'เครื่องมือ' ที่จะเปลี่ยนกระดานหมากนี้ใหม่ ครอบครัวของฉันคาดหวังให้ฉันเป็นที่หนึ่งในทุกด้าน แต่พวกเขากลับมองไม่เห็นว่าระบบเวทมนตร์ของโรงเรียนนี้มันกำลังเสื่อมถอย... และนาย... นายคือบั๊กที่ฉันตามหา" "บั๊ก?" "ใช่ นายคือความผิดพลาดที่ระบบของโลกนี้มองไม่เห็น และนั่นแหละคือสิ่งที่ฉันต้องการ" เซเลสเทียยื่นมือออกมา ใบหน้าของเธอเปลี่ยนจากความเย่อหยิ่งเป็นจริงจัง "มาเป็นคู่หูของฉัน ปิดบังความลับนี้ให้ฉัน และฉันจะปิดปากเรื่องนาย รวมถึงให้ทุกอย่างที่นายต้องการเพื่อความอยู่รอดในโรงเรียนนี้... นายจะเลือกอะไร ระหว่างความตายที่ไร้ค่า หรือการเป็นเบื้องหลังของอำนาจที่แท้จริง?" เรย์เงียบไปครู่หนึ่ง ระบบในหัวของเขาเริ่มรันคำนวณความเป็นไปได้นับหมื่นรูปแบบ ในฐานะคนที่มีระบบบั๊ก การมีตัวตนที่มีอิทธิพลอย่างเซเลสเทียคอยหนุนหลังย่อมเป็นเกราะกำบังที่ดีที่สุด "ข้อเสนอของคุณน่าสนใจมากครับ" เรย์ตอบพลางขยับรอยยิ้มที่ทำให้เซเลสเทียถึงกับชะงัก "แต่ผมมีเงื่อนไข... อย่าได้พยายามค้นหาว่าพลังของผมมาจากไหน และอย่าได้พยายามบงการผม เพราะถ้าคุณเปิดโปงผมได้ ผมก็มีวิธีที่ทำให้คุณต้องเสียใจไปตลอดชีวิตเช่นกัน" บรรยากาศระหว่างทั้งคู่ตึงเครียดจนแทบจะจุดไฟติด เซเลสเทียแสยะยิ้มชอบใจ ก่อนจะยื่นมือมาจับมือเรย์ไว้ ความเย็นจากมือของเธอกับความร้อนจากมือของเขาปะทะกันจนเกิดประกายไฟเวทมนตร์จางๆ ขึ้นกลางอากาศ "ดี... งั้นมาเริ่มก้าวแรกของข้อตกลงลับของเรากันเลย" เธอขยับเข้าไปกระซิบข้างหูเขา "คืนนี้ที่หอคอยต้องห้าม มีบางอย่างที่ระบบของเธออาจจะกำลังหิวโหยอยู่... ไปกับฉันซะ เรย์" ทว่าในวินาทีที่เรย์กำลังจะตอบตกลง หน้าจอโปร่งใสของระบบที่เขาเห็นเพียงผู้เดียวก็สั่นไหวอย่างรุนแรงจนกลายเป็นสีม่วงเข้ม พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนที่ทำให้เขาต้องหน้าถอดสี [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบตัวตนระดับตำนาน! 'ผู้เฝ้ามองโลก' ไม่ได้มีแค่คนเดียว... และตอนนี้ บอสลับที่ถูกขังอยู่ในหอคอยต้องห้าม กำลังตื่นขึ้นจากการหลับใหลเพราะการปรากฏตัวของ 'เซเลสเทีย'] [ภารกิจระดับ SSS: 'รอยแยกแห่งความโกลาหล' - คุณและเซเลสเทียจะต้องสยบตัวตนระดับภัยพิบัติก่อนที่หอคอยจะพังทลายลง หรือไม่... ก็ต้องยอมจำนนต่อความตาย] เรย์มองไปยังบันไดหอคอยที่เริ่มสั่นสะเทือน เสียงคำรามต่ำๆ ที่สั่นสะเทือนไปถึงวิญญาณดังเล็ดลอดออกมาจากประตูบานนั้น นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของข้อตกลงลับอีกต่อไป แต่มันคือการตัดสินใจครั้งใหญ่ที่จะเปลี่ยนชะตากรรมของพวกเขาไปตลอดกาล! --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความลับอันดำมืดของเรย์และเซเลสเทียนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ! - แอสทริดธาตุมนต์