วิชาเวทมนตร์พื้นฐานกับการมาเยือนของระบบสุดกาว

"เก็บข้าวของของเธอออกไปซะ เรย์... ที่นี่ไม่มีที่ให้สำหรับ 'ขยะ' ที่ไร้ค่าเวทมนตร์อย่างเธออีกต่อไป" เสียงเย็นเยียบของผู้คุมหอพักหญิงดังสะท้อนก้องโถงทางเดินหินอ่อน ท่ามกลางสายตาเยาะเย้ยของเหล่านักเรียนชนชั้นสูงที่ยืนล้อมวง เรย์ก้มหน้าลงต่ำ มือที่สั่นเทาขยุ้มชายเสื้อคลุมเก่าคร่ำคร่าจนยับยู่ยี่ เธอไม่ได้ตอบโต้ ไม่ใช่เพราะความขลาดกลัวอย่างที่ทุกคนเข้าใจ แต่เพราะในใจของเธอกำลังคำนวณความเป็นไปได้ทั้งหมดในการเอาตัวรอดหลังจากถูกโยนออกมากลางดึกเช่นนี้ "รับทราบค่ะ" เรย์ตอบสั้นๆ น้ำเสียงเรียบเรื่อยดุจผิวน้ำที่ไม่มีวันสั่นไหว เธอคว้ากระเป๋าผ้าใบโทรมๆ ที่มีหนังสือเพียงไม่กี่เล่ม ก่อนจะหันหลังเดินออกจากรั้วหอพักท่ามกลางสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมา ความจริงแล้ว เรย์ไม่ใช่คนไร้ค่า เธอคือผู้ที่ถูกส่งมาเพื่อเป็น 'ตัวประกอบ' ในนิยายรักแฟนตาซีที่เธอเองก็อ่านไม่จบ แต่การจะดึงดันอยู่ในหอพักชั้นต่ำที่กำลังจะถูกประกาศปิดตัวในอีกสามวันไม่ใช่ทางเลือกที่ฉลาด การถูกไล่ออกในคืนนี้ต่างหาก คือจุดเริ่มต้นที่แท้จริง ทันทีที่ก้าวเท้าพ้นเขตอาคมของโรงเรียนเวทมนตร์เซนต์เธียร่า เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในหัว *[ ติ๊ง! ตรวจพบสถานะ: 'คนไร้บ้านในโลกเวทมนตร์' — เข้าเงื่อนไขการเปิดใช้งานระบบบั๊กจักรวาล ]* เรย์ชะงักฝีเท้า หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย *[ กำลังประมวลผล... เกิดข้อผิดพลาดในระบบฐานข้อมูล... สถานะผู้ใช้: บั๊ก (Error 404: Not Found) — อนุญาตให้เข้าถึงสิทธิ์ระดับผู้สร้าง ]* "ระบบ... บั๊กงั้นเหรอ?" เรย์พึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนที่หน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าอ่อนจะเด้งขึ้นมาตรงหน้า มันไม่ใช่หน้าต่างสถานะทั่วไป แต่มันเต็มไปด้วยรหัสภาษาคอมพิวเตอร์ที่ไหลผ่านอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะหยุดนิ่งที่ตัวเลขค่าพลังที่ไม่ควรจะมีอยู่จริง [ ชื่อ: เรย์ ] [ พลังเวท: NaN (หน่วยวัดเกินขีดจำกัด) ] [ ทักษะพิเศษ: การคัดลอกจุดบกพร่อง (Bug Copy) — สามารถคัดลอก 'ข้อผิดพลาด' ของเวทมนตร์ผู้อื่นมาเป็นของตนได้ ] "น่าสนใจจริงๆ..." เรย์ยกยิ้มที่มุมปากโดยไม่มีใครสังเกตเห็น เธอเดินไปนั่งลงที่ม้านั่งใต้ต้นไม้ใหญ่หน้าห้องสมุดร้าง แสงจากระบบทำให้ดวงตาของเธอเป็นประกายคมกล้า เธอรู้ดีว่าในโลกที่วัดกันด้วยสายเลือดและตระกูล การที่เธอไม่มีอะไรเลยคือ 'ช่องโหว่' ที่ใหญ่ที่สุด และตอนนี้เธอก็กลายเป็น 'ช่องโหว่' ที่ทรงพลังที่สุดในระบบนี้แล้ว "ดูเหมือนว่า... ชีวิตในโรงเรียนของฉันจะไม่น่าเบื่ออย่างที่คิดแล้วนะคะ" ในจังหวะนั้นเอง ฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าส้นสูงดังใกล้เข้ามา เรย์หรี่ตาลงมองภาพเงาที่ทอดยาวผ่านพื้นดินที่ชื้นแฉะ กลิ่นหอมฟุ้งของดอกกุหลาบสีเลือดจางๆ ลอยมาปะทะจมูก พร้อมกับเจ้าของร่างที่ดูหยิ่งผยองจนน่าหมั่นไส้ "เธอ... เด็กทุนคนนั้นใช่ไหม?" เซเลสเทีย ตระกูลดยุกผู้สูงศักดิ์ยืนกอดอกอยู่ตรงหน้า ใบหน้าสวยหวานบิดเบี้ยวด้วยความเหยียดหยาม เธอสะบัดไม้กายสิทธิ์ในมือเบาๆ จนเกิดประกายไฟสีม่วงพุ่งเข้าหาเรย์ด้วยความเร็วสูง หมายจะสั่งสอนคนไร้ค่าที่กล้ามานั่งขวางทางเดินของเธอ เรย์ไม่ได้หลบ เธอแค่แตะที่อากาศเบาๆ *[ ตรวจพบคาถา: เพลิงนรกระดับต่ำ (มีข้อผิดพลาด: การร่ายไม่สมบูรณ์เนื่องจากความโกรธของเจ้าของ) ]* *[ คัดลอกบั๊ก... คัดลอกสำเร็จ! ]* ประกายไฟสีม่วงที่ควรจะแผดเผาร่างของเรย์กลับหยุดนิ่งกลางอากาศราวกับภาพถ่ายที่ถูกกดหยุด ก่อนที่มันจะแตกกระจายเป็นละอองแสงสีทองและไหลวนกลับเข้าสู่ฝ่ามือของเรย์อย่างว่าง่าย เซเลสเทียเบิกตากว้าง ดวงตาของเธอดุจกวางที่ตื่นตระหนก "เป็นไปไม่ได้! นั่นมันเวทระดับสูง... แกทำอะไรกับมัน!" เรย์ลุกขึ้นยืนช้าๆ ปัดฝุ่นที่กระโปรงออกด้วยท่าทีใจเย็น เธอก้าวเข้าหาคุณหนูผู้สูงศักดิ์จนคนตรงหน้าต้องถอยกรูดไปชนกับเสาหิน "คุณหนูคะ... เวทมนตร์ที่ร่ายด้วยอารมณ์ชั่ววูบมักจะมีจุดอ่อนที่ร้ายแรงเสมอ และดูเหมือนว่าวันนี้ คุณหนูจะทำ 'บั๊ก' ตกหล่นไว้ให้ฉันเก็บกวาดเสียด้วยสิคะ" เรย์เอื้อมมือไปคว้าคางของเซเลสเทียขึ้นมาบังคับให้สบตา ในวินาทีที่ความเงียบงันเข้าปกคลุมทั่วบริเวณ เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบหายไปก็ดังระรัวขึ้นในหัวของเรย์ พร้อมกับภารกิจที่ทำให้เธอต้องชะงัก *[ ภารกิจระดับ SSS: 'สั่งสอนคุณหนูตัวร้ายด้วยวิธีที่เธอคาดไม่ถึง' ]* *[ รางวัล: คืนค่าสถานะความสามารถที่แท้จริง / บทลงโทษ: หากล้มเหลว ระบบจะทำการลบตัวตนของเธอออกจากโลกใบนี้ทันที ]* เรย์นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนรอยยิ้มเย็นชาให้กลายเป็นรอยยิ้มกว้างที่ดูซุกซนและคาดเดาไม่ได้ เธอโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูของเซเลสเทียด้วยน้ำเสียงที่ทำให้อีกฝ่ายขนลุกซู่ "ถ้าอยากจะรู้ว่าฉันทำได้อย่างไร... คืนนี้ที่ห้องเก็บของชั้นใต้ดินอาคารเรียนเวทมนตร์เก่า อย่ามาสายนะคะ คุณหนู" พูดจบเรย์ก็เดินจากไป ทิ้งให้เซเลสเทียยืนแข็งทื่อด้วยความสับสนและหวาดกลัว ทว่าในความมืดมิดของห้องสมุดหลังต้นไม้ใหญ่ เงาร่างหนึ่งที่เรย์ไม่เคยเห็นมาก่อนกลับค่อยๆ ปรากฏตัวขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว เขากำลังมองดูเรย์ด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความกระหาย... "บั๊กที่น่าสนใจ... ในที่สุดฉันก็เจอตัวเธอเสียที" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับเรย์ในโลกแห่งความโกลาหลนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ — แอสทริดธาตุมนต์ —