รอยร้าวในความมั่นใจ

“สนุกกันพอหรือยังครับ... คุณทนาย กับซูเปอร์โมเดลคนโปรดของผม?” ประโยคคำถามที่เจือรอยยิ้มหยันดังแทรกความเงียบขึ้นในห้องแต่งตัววีไอพี กลิ่นอายของความตึงเครียดพุ่งปรี๊ดขึ้นทันทีจนแทบได้กลิ่นโอโซนประตู้ชนกัน ร่างสูงโปรดปรานของ ‘กรณ์’ ทายาทอสังหาริมทรัพย์หมื่นล้านก้าวเข้ามาอย่างไร้มารยาท ดวงตาคมกริบกวาดมองอลิสาที่ยืนขวางหน้าคริสติน่าไว้ราวกับแม่ไก่หวงไข่ ก่อนจะหยุดสายตาลงที่ซูเปอร์โมเดลสาวด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ที่น่ารังเกียจเป็นที่สุด อลิสาขยับแว่นกรอบบางเล็กน้อย สายตาคมกริบดุจใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งตวัดมองผู้มาใหม่ทันที สมองระดับทนายความมือหนึ่งคำนวณความเสี่ยงและช่องโหว่ทางกฎหมายในหัวเสร็จสรรพภายในเสี้ยววินาที “ถ้าหมายถึงการรบกวนเวลาส่วนตัวของลูกค้าฉันโดยไม่ได้รับอนุญาต ล่ะก็... สนุกพอนานแล้วค่ะคุณกรณ์” อลิสาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น ทว่าเฉียบคมบาดลึกจนอีกฝ่ายชะงัก รอยยิ้มกรุ้มกริ่มบนใบหน้าของกรณ์เจื่อนลงเล็กน้อยเมื่อปะทะกับแว่นตาและรังสีความน่ากลัวที่แผ่ออกมาจากทนายความสาว “ปากเก่งเสียจริงนะทนายอลิสา ระวังเถอะ... คดีหมิ่นประมานที่ฉันฟ้องเพื่อนรักของคุณน่ะ มันจะทำให้คุณไม่มีแม้แต่หน้าจะมาเดินเฉิดฉายในศาล” กรณ์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาพราวระยับด้วยความเย่อหยิ่ง พลางก้าวเข้ามาประชิดอีกนิดหมายจะกดดัน “เชิญฟ้องตามกระบวนการยุติธรรมค่ะ เพราะดิฉันก็เตรียมหลักฐานฉบับจริงไว้หักล้างหน้าบัลลังก์จนคุณอาจจะอยากเอาปี๊บคลุมหัวเดินออกจากศาลเหมือนกัน... อ้อ แล้วก็กรุณาก้าวถอยหลังไปสามก้าวด้วยนะคะ พื้นที่ตรงนี้มัน ‘แพง’ เกินกว่าจะให้คนมารยาททรามยืนหายใจรดต้นคอ” คำพูดนิ่มๆ แต่เชือดเฉือนจนกรณ์หน้าชาดิก เขาขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมาอย่างขัดใจ แต่ก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปมากกว่านี้ มือเรียวยาวระหงที่สั่นเทาเล็กน้อยก็เอื้อมมาแตะที่ชายเสื้อสูทของอลิสา “อลิสา... พอเถอะค่ะ” เสียงหวานที่เคยทรงพลังและสะกดทุกสายตาบนรันเวย์ บัดนี้กลับแหบพร่าและสั่นเครือจนน่าใจหาย อลิสาชะงัก หันขวับกลับไปมองผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างกาย ซูเปอร์โมเดลผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร แววตาที่เคยแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยพะยู่พายความมั่นใจ บัดนี้กลับคลอหน่วงไปด้วยหยาดน้ำใส และฉายแววความเปราะบางอย่างที่ทนายสาวไม่เคยเห็นมาก่อน กรณ์แค่นเสียงหัวเราะเยาะเย้ยอีกครั้ง “เห็นไหมล่ะ... ซูเปอร์โมเดลคนเก่งของเธอก็เป็นแค่ลูกแมวขี้ขลาดเวลาไม่มีฉากบังหน้าเท่านั้นแหละ คริสติน่า... คืนนี้ถ้าไม่อยากให้คลิปเสียงบ้าๆ นั่นหลุดออกไปถึงหูสื่อ ก็มาคุยกับฉันเป็นการส่วนตัวซะ” ทว่า ก่อนที่กรณ์จะได้ก้าวเข้ามาประชิดตัวคริสติน่าอีกครั้ง อลิสาก็ขยับตัวบังร่างบางนั้นไว้อย่างมิดชิด รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากตัวทนายสาวจนกรณ์ถึงกับผงะถอยหลังไปหนึ่งก้าว “ถ้าคุณก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ฉันจะแจ้งข้อหาบุกรุกและคุกคามเสรีภาพ พร้อมทั้งเพิ่มข้อหาพยายามกรรโชกทรัพย์เข้าไปในสำนวนคดีพรุ่งนี้เช้าทันทีค่ะ เชิญไสหัวออกไปจากห้องนี้ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน!” เสียงตวาดที่ทรงพลัง เยือกเย็น และเด็ดขาดทำเอากรณ์หน้าเสียอย่างเห็นได้ชัด เขาชี้หน้าคาดโทษอากาศว่างรอบตัวอลิสาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะสะบัดหน้าพรืดแล้วเดินกระแทកเท้าออกจากห้องไป พร้อมกับเสียงปิดประตูดังปังสนั่น ความเงียบงันกลับมาปกคลุมห้องแต่งตัวอีกครั้ง แอร์เย็นฉ่ำตัดกับบรรยากาศที่ร้อนรุ่มในอก อลิสถอนหายใจยาวเหยียด ปรับสีหน้าให้ผ่อนคลายลงเล็กน้อยก่อนจะหันกลับมาหาซูเปอร์โมเดลสาว “เขาไปแล้วค่ะ คริสติน่า... คุณปลอดภัยแล้ว” อลิสากล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ความแข็งกร้าวเมื่อครู่มลายหายไปสิ้นเมื่อเห็นสภาพของคนตรงหน้า คริสติน่ายืนนิ่ง ไหล่บางลู่ลงอย่างคนแบกรับภาระหนักอึ้งไว้คนเดียวมานานเกินไป ดวงตากลมโตที่รื้นไปด้วยหยาดน้ำตาเงยขึ้นสบตากับอลิสา ความมั่นใจที่เคยสวมใส่ไว้ราวกับเกราะเพชรราคาแพง บัดนี้ร่วงหล่นลงพื้น แตกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี “ฉัน... ฉันเหนื่อยเหลือเกินค่ะอลิสา” เสียงกระซิบที่หลุดออกมาจากริมฝีปากสั่นระริกนั้นราวกับมีค้อนเหล็กมาทุบลงกลางใจของทนายสาวผู้เยือกเย็น อลิสากลืนก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ในอกลงไป ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างตีรวนขึ้นมาในช่องท้อง—มันไม่ใช่ความรู้สึกสมเพชเวทนา แต่เป็นความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะปกป้องผู้หญิงคนนี้จากโลกอันโหดร้าย อลิสาก้าวเข้าไปใกล้ ชand their bodies were only inches apart. เธอเอื้อมมือออกไปอย่างลังเลชั่วขณะ ก่อนจะวางลงบนไหล่บอบบางที่กำลังสั่นไหวเบาๆ เพื่อถ่ายทอดความอบอุ่นและความมั่นคงผ่านสัมผัส “ร้องออกมาเถอะค่ะ... ไม่มีใครอยู่ตรงนี้แล้ว มีแค่ฉัน” คำพูดนั้นราวกับเป็นสลักประตูที่กั้นเขื่อนน้ำตาไว้ คริสติน่าไม่สามารถฝืนความแข็งแกร่งได้อีกต่อไป ร่างระหงโถมเข้าซบลงกับลาดไหล่ของอลิสาอย่างหมดแรง หยาดน้ำตาอุ่นร้อนรินรดลงบนเนื้อผ้าสูทราคาแพงของทนายสาว เสียงสะอื้นไห้ที่ถูกเก็บกดมานานเล็ดลอดออกมาเบาๆ ราวกับลูกแมวบาดเจ็บ อลิสาสدตานิ่งค้างด้วยความตกใจระคนประหม่า มือที่ตั้งใจจะแค่ปลอบโยนกลับค้างเติ่งกลางอากาศชั่วขณะ ก่อนที่สัญชาตญาณความอ่อนโยนที่ถูกซ่อนไว้ใต้มาดทนายสาวจอมเนี้ยบจะทำงาน เธอค่อยๆ ยกแขนขึ้นโอบกอดร่างบางนั้นไว้แน่น ลูบหลังคาดเดายากของซูเปอร์โมเดลสาวเบาๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอเพื่อปลอบประโลม กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูผสมกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของผู้หญิงในอ้อมกอดกำลังทำให้ประสาทสัมผัสของอลิสาปั่นป่วนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน หัวใจที่เต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอมาตลอดชีวิตการทำงาน กลับเต้นรัวผิดจังหวะจนน่ากลัวเมื่อใบหน้าเนียนใสของคริสติน่าขยับเข้ามาใกล้ซอกคอของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดผิวเนื้อทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งตัว “ขอบคุณนะคะ... อลิสา ขอบคุณที่อยู่ข้างฉัน” เสียงกระซิบแผ่วเบาดังอยู่ใกล้ใบหูจนสัมผัสได้ถึงความสั่นไหว อลิสาเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นกระหน่ำรัวราวกำลังวิ่งอยู่บนรันเวย์ที่ร้อนระอุ เธอก้มหน้าลงมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของคนที่ซบอยู่บนไหล่ แววตาคมกริบที่เคยใช้พิฆาตคู่ต่อสู้ในศาล บัดนี้กลับฉายแววอ่อนแสงและหวั่นไหวอย่างปิดไม่มิด ในจังหวะที่อลิสาหายใจเข้าลึกเพื่อจะเอ่ยคำพูดปลอบโยน คริสติน่าก็เงยหน้าขึ้นอย่างกะทันหัน ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดลงจนเหลือเพียงลมหายใจกั้น ดวงตากลมโตที่ชุ่มไปด้วยน้ำตากำลังจ้องมองตรงมาที่ริมฝีปากของเธอ ก่อนจะเลื่อนขึ้นสบตากับดวงตาคู่สวยหลังกรอบแว่นอย่างสื่อความหมายบางอย่างที่ร้อนแรงยิ่งกว่าไฟ อลิสาชะงักงัน ลมหายใจสะดุดกึก สมองขาวโพลนไปหมดเมื่อปลายนิ้วเรียวเย็นเฉียบของคริสติน่ายกขึ้นมาแตะที่กรอบแว่นของเธอเบาๆ แล้วค่อยๆ ปัดมันออกอย่างช้าๆ เปิดเปลือยสายตาที่ซ่อนอยู่หลังเลนส์ให้ประสานกันตรงๆ อย่างไม่มีสิ่งใดขวางกั้น “ถ้าฉันจะขอมากกว่าคำว่า... ขอบคุณล่ะคะ ทนายอลิสา?” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางไปพร้อมกับความแซ่บในทุกๆ ตอนนะคะ ควีนบีทูโกสัญญาว่าจะไม่ทำให้ผิดหวังแน่นอนค่ะ!