ห้องพักสุดหรู

"ถ้าคุณยังก้าวเข้ามาใกล้กว่านี้อีกก้าวเดียว ฉันจะฟ้องข้อหาล่วงละเมิดทางเพศทางสายตาค่ะ คุณคริสติน่า" อลิสากลอดอกแน่น แผ่นหลังบางแนบชิดกับบานประตูไม้สักทองของห้องเพนต์เฮาส์สุดหรูบนชั้นเจ็ดสิบห้า ทว่าคำขู่ที่คมกริบราวน้ำแข็งขั้วโลกนั้น กลับไม่ได้ทำให้ซูเปอร์โมเดลสาวระดับโลกสะดุ้งสะเทือนเลยแม้แต่น้อย คริสติน่ายังคงก้าวเข้ามาประชิด ร่างระหงภายใต้ชุดเดรสเข้ารูปสีดำสนิทขยับเข้าใกล้จนกลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมกลิ่นกายอุ่นๆ ลอยวนอยู่ปลายจมูกของทนายความสาว เหตุการณ์ไม่คาดฝันเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ทำให้ทั้งคู่ต้องติดแหง็กอยู่ภายในห้องพักส่วนตัวของโรงแรมหรูใจกลางมหานครแห่งนี้ตามลำพัง พายุฝนฟ้าคะนองที่โหมกระหน่ำอย่างรุนแรงจนระบบไฟฟ้าของตึกระฟ้าขัดข้อง ลิฟต์ทุกตัวถูกระงับใช้งาน และประตูนิรภัยระบบดิจิทัลของห้องนี้ก็บล็อกตัวเองอัตโนมัติจากความชื้นภายนอก กลายเป็นกรงทองขนาดย่อมที่ขังเสือดาวสาวพราวเสน่ห์กับทนายความสาวมาFierceไว้ด้วยกันอย่างไร้ทางหนี "ฟ้องฉันเหรอคะ ทนายอลิสา?" คริสติน่าโน้มใบหน้าลงมา ริมฝีปากอิ่มเคลือบลิปสติกสีแดงก่ำยกยิ้มมุมปากอย่างท้าทาย ดวงตากลมโตคู่คมกวาดมองตั้งแต่เรือนร่างสมส่วนภายใต้สูทเข้ารูปสีเทาเข้ม ไล่เรื่อยขึ้นมาจนถึงดวงตาคู่สวยที่พยายามซ่อนความตื่นตระหนกไว้ภายใต้มาLดนิ่งขรึม "เอาสิคะ เผื่อว่าคุณจะคิดค่าทนายเป็น... รอยจูบสักร้อยครั้ง ฉันจะได้รีบเซ็นเช็คให้" "ไร้สาระค่ะ" อลิสาเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อหลีกเลี่ยงสายตาที่ร้อนแรงยิ่งกว่าอุณหภูมิภายนอก หัวใจเจ้ากรรมในอกข้างซ้ายกลับเต้นผิดจังหวะจนน่าหงุดหงิด เธอเกลียดสถานการณ์แบบนี้ เกลียดความรู้สึกที่ควบคุมอะไรไม่ได้ และที่สำคัญที่สุด... เธอเกลียดที่ร่างกายตัวเองดันตอบสนองต่อกลิ่นกายและความใกล้ชิดของนางแบบสาวตรงหน้าอย่างทรยศ "กรุณารักษาระยะห่างด้วยค่ะ เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น" "ไม่สนิทเหรอคะ?" คริสติน่าหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นนุ่มทุ้มและพราวเสน่ห์จนอลิสาต้องเม้มปากแน่น "เมื่อคืนก่อนคุณเพิ่งช่วยแก้ต่างให้ฉันชนะคดีหมิ่นประมานระดับสתิเฟือน ทานดินเนอร์หรูด้วยกัน และ... เอ่อ ให้ฉันยืมซบไหล่ร้องไห้ในรถเบนซ์คันนั้น จำไม่ได้เหรอคะ หรือว่าความจำเป็นเลิศของทนายสาวมือหนึ่งมันเลือกที่จะลบความทรงจำบางช่วงออกไป" "คืนนั้นเป็นเรื่องของงานค่ะ ส่วนเรื่องร้องไห้... ฉันถือว่าคุณเมาและขาดสติ" อลิสาหันกลับมาสบตาอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ลมหายใจจะเริ่มติดขัดเมื่อซูเปอร์โมเดลสาวขยับเข้ามาใกล้เสียจนหน้าผากเกือบจะชนกัน "กรุณาถอยไปค่ะ ฉันต้องโทรศัพท์ติดต่อนิติบุคคลของโรงแรม" "สัญญาณโทรศัพท์ตัดขาดตั้งแต่อยู่ในลิฟต์แล้วค่ะ คุณทนาย" คริสติน่าเอ่ยเสียงเรียบพลางเลิกคิ้วเล็กน้อย "Wi-Fi ของโรงแรมก็ล่มเพราะฟ้าผ่าเสาสัญญาณหลัก เราติดอยู่ที่นี่... ตามลำพัง... จนกว่าพายุจะสงบ ซึ่งพยากรณ์อากาศบอกว่าน่าจะอีกอย่างน้อยห S้าชั่วโมงค่ะ" ห้าชั่วโมง! อลิสาเบิกตากว้างเล็กน้อยอย่างตกใจ ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยดังเดิม ห้าชั่วโมงในพื้นที่จำกัดกับผู้หญิงอันตรายที่ชอบยั่วโมโหเธอทุกครั้งที่มีโอกาส นี่มันคือบทลงโทษจากพระเจ้าชัดๆ ทนายความสาวกวาดสายตามองไปรอบห้อง เพนต์เฮาส์กว้างขวางตกแต่งด้วยโทนสีเข้มหรูหรา มีโซฟาเบดตัวยาว มุมบาร์เครื่องดื่ม และห้องนอนใหญ่ที่มองเห็นวิวเมืองหลวงยามค่ำคืนผ่านกระจกใสบานยักษ์ ทว่าในเวลานี้ ทัศนียภาพที่เคยงดงามกลับถูกกลืนหายไปด้วยความมืดมิดและสายฝนที่สาดซัด "งั้นเราต่างคนต่างอยู่ค่ะ" อลิสาก้าวถอยหลังผละออกจากประตู เดินตรงไปยังโซฟาตัวยาวแล้วหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาทำทีเป็นตรวจสำนวนคดี ทั้งที่ในใจกระวนกระวายจนแทบไม่มีสมาธิ "คุณไปนั่งตรงนู้น ส่วนฉันจะอยู่ตรงนี้ ห้ามล้ำเส้นเข้ามาเด็ดขาด" คริสติน่ามองท่าทีแข็งกร้าวราดด้วยความระแวดระวังนั้นแล้วก็เผลอยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู นางแบบสาวยอมเดินไปที่เคาน์เตอร์บาร์ รินน้ำเปล่าใส่แก้วใสเงียบๆ ก่อนจะเดินถือแก้วน้ำมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโซฟาที่อลิสานั่งอยู่ อลิสาเงยหน้าขึ้นด้วยแววตาตำหนิ "บอกแล้วไงคะว่า..." "ฉันแค่น้ำคอแห้งค่ะ ไม่ได้จะกินคุณเสียหน่อย" คริสติน่าวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้า ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวเดียวกัน แต่อยู่ในฝั่งตรงข้าม เว้นระยะห่างพอสมควร ทว่าแรงยวบของโซฟาทำให้ความรู้สึกใกล้มันพุ่งสูงขึ้นอย่างเลี่ยงไม่ได้ "ทำไมคะ กลัวฉันเหรอ?" "คนอย่างอลิสา ไม่เคยกลัวใครค่ะ โดยเฉพาะซูเปอร์โมเดลเอาแต่ใจตัวเอง" "ปากเก่งจังนะคะ" คริสติน่าเท้าคางกับพนักพิง มองสำรวจใบหน้าหวานที่ประดับด้วยแว่นตาเลนส์ใสทรงเฉี่ยว "เวลาที่คุณเถียงฉันด้วยเหตุผลหน้าตาเฉยแบบนี้ รู้ตัวไหมคะว่ามัน... เซ็กซี่เป็นบ้าเลย" อลิสาชะงักมือที่กำลังเลื่อนหน้าจอแท็บเล็ต หันขวับไปมองด้วยสายตาคมกริบ "คุณคริสติน่า!" "โอเคๆ ไม่แกล้งแล้วก็ได้ค่ะ" นางแบบสาวยกมือขึ้นสองข้างอย่างยอมจำนน รอยยิ้มร้ายกาจยังคงประดับอยู่บนมุมปาก "แต่บรรยากาศมันเงียบเกินไปไหมคะ ฝนตกข้างนอกเสียงดังจะตาย เรามาคุยอะไรกันแก้เบื่อดีกว่า... เช่น เรื่องที่คุณเกลียดฉันนักหนาเนี่ย เริ่มต้นจากตรงไหนเหรอคะ?" อลิสากลืนก้อนความอึดอัดลงคอ เธอวางแท็บเล็ตกลลงบนตัก ถอนหายใจยาวเหยียดอย่างจำยอม ปลายนิ้วเรียวเรียงประสานกันบนตักเพื่อควบคุมอาการสั่นเล็กน้อย "ฉันไม่ได้เกลียดคุณค่ะ..." อลิสาเอ่ยเสียงแผ่วเบaลงกว่าเดิม ดวงตากลมโตมองเหม็งออกไปนอกกระจกที่สายฝนกำลังไหลผ่าน "ฉันแค่วุ่นวายใจ... เวลาที่อยู่ใกล้คุณ" คริสติน่าหุบยิ้มทันที แววตาพราวระยับเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งขึ้นอย่างกะทันหัน บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกลดอุณหภูมิลงเหลือเพียงเสียงสายฝนและเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ที่ดังสลับกัน "ทำไมล่ะคะ?" เสียงของคริสติน่านุ่มนวลขึ้นอย่างไร้สาเหตุ เธยขยับตัวเข้าไปใกล้อีกนิดโดยที่อลิสาไม่ได้ถอยหนีเหมือนก่อน "เพราะคุณทำให้ฉัน... เสียสมาธิในสิ่งที่ควรจะควบคุมได้" อลิสาหันกลับมาสบตาตรงๆ แววตาคู่นั้นไหววับด้วยความรู้สึกที่ซ่อนไว้ลึกเกินกว่าจะอธิบาย "สำหรับทนายความ การสูญเสียการควบคุมคือความพ่ายแพ้ค่ะ... และกับคุณ ฉันเกือบจะพ่ายแพ้มาหลายครั้งแล้ว" ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ มีเพียงเสียงฟ้าร้องคำรามเบาๆ อยู่ไกลๆ คริสติน่าจ้องมองดวงตาคู่สวยของทนายความสาว หัวใจในอกเต้นรัวแรงยิ่งกว่าตอนเดินอยู่บนรันเวย์แฟชั่นวีคระดับโลก มือเรียวเอื้อมออกไปอย่างช้าๆ ปลายนิ้วอุ่นแตะลงบนกรอบหน้าเนียนละเอียดของอลิสาแผ่วเบา โดยที่เจ้าตัวไม่ได้ขัดขืน อลิสาหลับตาลงรับสัมผัสนั้น ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดกันจนแทบจะรวมเป็นลมหายใจเดียวกัน ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงทีละน้อย ความเยือกเย็นและกำแพงหนาเตอะที่อลิสาเพียรสร้างมาตลอดชีวิตกำลังจะพังทลายลงในพริบตา กริ๊ก! เสียงระบบล็อกประตูหน้าห้องดังขึ้นพร้อมกับแสงไฟนีออนในห้องที่สว่างวาบกลับคืนมาอย่างกะทันหัน ท่ามกลางความตกใจของทั้งคู่ เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูก็ดังรัวขึ้นจากด้านนอก ตามมาด้วยเสียงคุ้นเคยที่ตะโกนแทรกเข้ามา "คุณอลิสาครับ! คุณอยู่ในนั้นไหมครับ ทีมช่างซ่อมระบบกู้คืนระบบได้แล้วครับ!" อลิสาสดุ้งสุดตัว เธอผละออกจากซูเปอร์โมเดลสาวราวกับถูกไฟช็อต ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงจัดด้วยความตื่นตระหนกและกระวนกระวายใจ ขณะที่คริสติน่าถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างเสียดาย พร้อมกับส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้เมื่อเห็นอาการเขินจนทำตัวไม่ถูกของทนายความสาวคนเก่ง ทว่า... ก่อนที่อลิสาจะทันได้ลุกขึ้นไปเปิดประตู ร่างสูงของใครอีกคนก็ผลักประตูก้าวเข้ามาในห้องด้วยกุญแจสำรอง พร้อมกับเอกสารคดีกองโตในมือ และประโยคที่ทำให้เลือดในกายของอลิสาเย็นเฉียบลงทันที "อลิสา ฉันหาเธอแทบแย่... เกิดเรื่องใหญ่ที่ศาลแล้ว!" --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาดื่มด่ำความแซ่บและฟินไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!