ความลับในแก้วไวน์

เสียงก้องกังวานของแก้วคริستัลที่กระทบกันเบาๆ ในห้องวีไอพีสุดเอ็กซ์คลูซีฟของเลานจ์ใจกลางกรุง ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศระหว่างคนสองคนผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับเหมือนเสียงนับถอยหลังของชนวนระเบิดเวลาที่พร้อมจะทำงานได้ทุกเมื่อ “ดื่มเก่งเป็นพิเศษนะคะช่วงนี้ คดีหมิ่นประมาทรlเซรั่มแบรนด์ดังนั่น ทำให้ทนายมือหนึ่งเครียดจนต้องพึ่งแอลกอฮอล์ระดับพรีเมียมขนาดนี้เลยหรือไง” คริสติน่าเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความเย้าแหย่ ปลายเล็บเรียวยาวที่เคลือบด้วยยาทาเล็บสีแดงเข้มราวกับหยดเลือดเคาะเบาๆ ลงบนก้านแก้วไวน์แดงวินเทจ ดวงตาคู่คมกริบภายใต้ขนตางอนงามช้อนขึ้นมองผู้หญิงตรงข้ามอย่างท้าทาย ชุดเดรสผ้าไหมสีดำสนิทที่เธอสวมใส่ขับเน้นผิวขาวผ่องให้ดูโดดเด่นตัดกับแสงไฟสลัวในห้อง อ里斯า (อลิสา) วางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะหินอ่อนด้วยจังหวะที่นิ่งสนิท ดวงตาคู่สวยภายใต้กรอบแว่นสายตาดีไซน์เฉียบหรี่ลงเล็กน้อย ประเมินท่าทีของซูเปอร์โมเดลสาวผู้ทรงอิทธิพลที่จงใจเข้ามาปأسวนประสาทเธอตั้งแต่ค่ำนี้เริ่มต้นขึ้น “ฉันจะดื่มเพราะคดี หรือจะดื่มเพราะรำคาญเสียงกระเซ้าเย้าแหย่ของนางแบบแถวหน้าบางคน มันก็เรื่องส่วนตัวของฉันนะคะ คุณคริสติน่า” อลิสาตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ไร้ร่องรอยความเกรงกลัว ทว่าแววตากลับประกายความดุดันขึ้นมาอย่างปิดไม่มิด “ปากเก่งจังนะคะ... เวลาอยู่ในศาลคงใช้ความปากจัดนี่แหละไล่ต้อนคู่ความจนมุมสินะ” คริสติน่าหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เปี่ยมด้วยเสน่ห์เย้ายวนแต่ก็อันตรายถึงชีวิต เธอขยับกายเข้าไปใกล้โต๊ะฝั่งตรงข้ามอีกนิด กลิ่นน้ำหอมแบรนด์ดังปะปนกับกลิ่นไวน์อุ่นๆ ลอยเข้าจมูกจนอลิสาต้องเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกเธอต้องเผชิญหน้ากันในสถานการณ์ตึงเครียด ในฐานะทนายความประจำค่ายแฟชั่นยักษ์ใหญ่กับนางแบบสาวผู้เป็นไอคอนแห่งยุค ทั้งคู่ต่างเคยฟาดฟันกันมาแล้วทั้งในและนอกห้องประชุม แต่ค่ำคืนนี้... บรรยากาศมันแปลกออกไป ไร้ซึ่งเอกสารทางกฎหมาย ไร้ซึ่งแฟลชกล้องปาปารัสซี่ มีเพียงแสงไฟสีส้มสลัว แอลกอฮอล์ดีกรีแรงที่เริ่มแผ่ซ่านในกระแสเลือด และระยะห่างที่ค่อยๆ ลดลงทีละน้อย อลิสาแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ เธอยกแก้วไวน์ขึ้นจิบรสชาติฝาดเฝื่อนแต่หอมหวาน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายตรงๆ “ถ้าฉันปากจัด แล้วคุณล่ะคะมานั่งจ้องหน้าทนายความคนนี้อยู่ได้ทั้งคืนเพราะว่างงาน หรือเพราะติดใจคำวินิจฉัยบนศาลคดีลิขสิทธิ์ครั้งก่อนกันแน่” คำพูดนั้นทำให้รอยยิ้มมุมปากของคริสติน่าชะงักไปชั่ววินาที ก่อนที่แววตาพยศจะวาววับขึ้นมาอย่างท้าทาย ผู้หญิงคนนี้ไม่เคยยอมให้ใครข่มได้ง่ายๆ และนั่นคือสิ่งที่ทำให้คริสติน่ารู้สึก ‘หงุดหงิด’ จนแทบคลั่ง... และในขณะเดียวกันก็ ‘ปรารถนา’ ที่จะทำลายกำแพงน้ำแข็งนั่นให้พังทลายคามือ “มั่นใจเกินไปแล้วนะคะ ทนายอลิสา” คริสติน่าลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวระหงในชุดเดรสผ่าข้างก้าวเท้าอ้อมโต๊ะเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเก้าอี้ที่อลิสานั่งอยู่ ความสูงของซูเปอร์โมเดลทำให้เธอกลายเป็นฝ่ายคุมเกมทันที ร่างเพรียวโน้มตัวลงมาเล็กน้อย มือเรียวย้าววางท้าวลงบนพนักพิงเก้าอี้ กักตัวทนายสาวไว้ในวงแขนอย่างจงใจ อลิสาชะงักไปเล็กน้อย หัวใจเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งจังหวะด้วยความประหลาดใจ แต่เธอก็ยังคงรักษาความเยือกเย็นไว้ได้เป็นอย่างดี ปลายคางเชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ว่าระยะห่างระหว่างใบหน้าของพวกเธอตอนนี้จะเหลือเพียงไม่กี่คืบ จนสามารถรับรู้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกายของกันและกันได้ “ถอยไปหน่อยค่ะ คุณคริสติน่า... คุณกำลังล้ำเส้นความเป็นส่วนตัวของฉัน” อลิสาเอ่ยเตือน เสียงกระซิบแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยแรงกดดัน “เส้นเหรอคะ?” คริสติน่าทวนคำ เสียงกระซิบของเزอแหบพร่าและใกล้ชิดจนลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านพวงแก้มเนียนของทนายสาว “ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เรามีเส้นกั้นระหว่างกัน... หรือจริงๆ แล้ว คุณต่างหากที่เป็นคนขีดมันขึ้นมา เพราะกลัวว่าถ้าก้าวข้ามมาแล้ว จะถอยกลับไปไม่ได้?” คำพูดนั้นราวกับมีฤทธิ์สะกดจิต อลิสาซบตานิ่งกับดวงตาสีนิลคู่สวยที่ฉายแววความเปราะบางแต่อัดแน่นด้วยความดื้อรั้น แอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปเริ่มออกฤทธิ์ ทำให้กำแพงเหตุผลที่เธอสร้างขึ้นมาปกป้องตัวเองมาตลอดชีวิตเริ่มสั่นคลอน ความทรงจำเกี่ยวกับความพ่ายแพ้ในคดีครั้งสำคัญที่ฝังใจ คดีที่ทำให้เธอปิดตายหัวใจจากความสัมพันธ์ทั้งหมด ถูกฤทธิ์แอลกอฮอล์ชะล้างจนความรู้สึกชาด้านกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง มือเรียวของคริสติน่าละจากพนักเก้าอี้ เลื่อนขึ้นมาแตะเบาๆ ที่กรอบแว่นสายตาของอลิสา นิ้วเรียวเกี่ยวขาแว่นออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นดวงตากลมโตคู่สวยที่ไร้สิ่งกีดขวาง อลิสาไม่ได้ขัดขืน ปล่อยให้ความมึนเมาและแรงดึงดูดประหลาดครอบงำ เธอมองเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในดวงตาของซูเปอร์โมเดลสาว—ผู้หญิงที่ทุกคนมองว่าแข็งกร้าว แต่ตอนนี้กลับกำลังสั่นไหวราวกับเปลวเทียนในสายลม “คุณมัน... ร้ายกาจจริงๆ” อลิสาพึมพำเสียงเบา มือเรียวที่เคยกำขอบโต๊ะแน่น เผลอยกขึ้นแตะลงบนลาวไหล่บอบบางของคริสติน่าโดยไม่รู้ตัว แรงสัมผัสที่ส่งผ่านเนื้อผ้าทำให้ซูเปอร์โมเดลสาวสะท้านเฮือก ลมหายใจของทั้งคู่เริ่มติดขัด คริสติน่ายิ้มบางๆ รอยยิ้มที่ไม่มีความเย่อหยิ่งหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ซ่อนอยู่เบื้องลึก “ฉันก็แค่อยากรู้ว่า... ใต้หน้ากากทนายความผู้แสนเยือกเย็นคนนี้ หัวใจของคุณมันเต้นแรงเป็นจังหวะเดียวกับฉันหรือเปล่า” ใบหน้าของคริสติน่าโน้มต่ำลงมาอีกนิด ริมฝีปากสีแดงระเรื่ออยู่ห่างจากริมฝีปากของอลิสาเพียงแค่เอื้อม อลิสาหลับตาลงครึ่งหนึ่ง ยอมจำนนต่อบรรยากาศและรสชาติของไวน์แดงที่ยังติดตรึงอยู่บนปลายลิ้น กลิ่นอายความเย้ายวนแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูอากาศ ความเงียบงันในห้องวีไอพีทวีความเข้มข้นขึ้นจนแทบได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวเร็วดังแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศ ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งสองกำลังจะสัมผัสกัน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกโดยไม่มีการรอรับอนุญาต “คุณคริสติน่าคะ! แย่แล้วค่ะ ดีไซเนอร์หลักของเราติดต่อไม่ได้เลย แล้วช่างภาพกองถ่ายแฟชั่นเซ็ตใหญ่โทรมาโวยวายว่า... เกิดเรื่องใหญ่ที่สตูดิโอแล้วค่ะ!” เสียงของผู้จัดการส่วนตัวที่พุ่งพรวดเข้ามาทำลายบรรยากาศทั้งหมดลงในเสี้ยววินาที คริสติน่าผละถอยหลังออกไปทันทีด้วยความหงุดหงิดสุดขีด ส่วนอลิสาก็สะดุ้งสุดตัว รีบดึงสติกลับมา สวมแว่นสายตากลับเข้าที่เดิมอย่างรวดเร็วเพื่อปกปิดร่องรอยความปั่นป่วนในแววตา อลิสาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นทนายสาวผู้เยือกเย็นดังเดิม ขณะที่คริสติน่าหันไปมองผู้จัดการด้วยสายตาดุร้ายที่พร้อมจะเผาพริกเผาเกลือใส่ “เกิดเรื่องอะไรขึ้นที่สตูดิโอ?” คริสติน่าถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ บ่งบอกถึงโทสะที่กำลังปะทุ ผู้จัดการสาวยืนหอบหายใจจนตัวโยน สีหน้าซีดเผือดราวกับเจอผี ก่อนจะเอמהคำพูดที่ทำให้ทั้งห้องต้องตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง “ชุดฟินาล์มูลค่าหลักล้านที่จะใช้เดินโชว์พรุ่งนี้... ถูกกรีดจนพังยับเยิน และมีจดหมายขู่ทิ้งไว้ว่า... ‘เกมนี้ คนที่แพ้จะต้องสูญเสียทุกอย่าง’” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาดื่มด่ำความแซ่บและฟินไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!