การกลับมาของสหาย

"กัดฟันไว้ไอ้หนู ถ้ามึงคายความลับออกมาตอนนี้ ชีวิตมึงอาจจะจบลงแบบสบายกว่าการถูกเฉือนเนื้อทีละชิ้นนะ" เสียงแหบพร่าของเพชฌฆาตประจำพรรคมารดังก้องอยู่ในห้องคุกใต้ดินที่อับชื้น กลิ่นสนิมเหล็กและกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งจนน่าสะอิดสะเอียน เต๋อจิ้งถูกตรึงไว้กับกางเขนไม้ไม้เนื้อแข็ง ร่างกายของเขาสะบักสะบอม รอยแผลจากแส้หนังนับไม่ถ้วนฉีกกระชากอาภรณ์จนขาดวิ่น ทว่าดวงตาที่ปรือปรอยของเขายังคงจ้องมองศัตรูด้วยความอาฆาตมาดร้าย มิใช่ความหวาดกลัว เต๋อจิ้งแค่นหัวเราะออกมาเป็นเลือด "กูบอกมึงกี่ครั้งแล้วไอ้หมาข้างถนน... ของที่มึงต้องการ ไม่มีวันได้จากปากกูหรอก" "ปากแข็งนักนะ!" เพชฌฆาตเงื้อแส้เหล็กในมือขึ้นสุดแขน แสงจากคบเพลิงวูบไหวสะท้อนเงาความตายบนผนังหิน ก่อนที่มันจะฟาดลงมาสุดแรงเกิด ทว่า ก่อนที่แส้จะทันสัมผัสผิวหนังของเต๋อจิ้ง ประกายสีเงินวาบผ่านอากาศดุจสายฟ้าฟาด เสียงโลหะปะทะกันดังกังวานจนเพชฌฆาตต้องกระเด็นถอยหลังไปสามก้าว แส้เหล็กในมือของมันขาดสะบั้นออกจากกันราวกับถูกตัดด้วยอาวุธระดับเทพศาสตรา หลินเฟยยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าเต๋อจิ้ง ลมปราณรอบกายเขาร้อนแรงดั่งพยัคฆ์ร้ายที่กำลังกางกรงเล็บแผ่ซ่านออกมาจนอากาศรอบข้างสั่นไหว เขาไม่ได้ใช้เพียงกำลัง แต่ใช้ 'จิตแห่งหมัด' ที่หลอมรวมความแค้นและความรักในมิตรภาพเข้าด้วยกัน "ใคร!" เพชฌฆาตตวาดลั่น พรรคมารที่เฝ้ายามอยู่หน้าห้องกรูเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ หลินเฟยไม่ได้หันไปมองแม้แต่น้อย ดวงตาของเขาจดจ้องเพียงสหายรักที่เลือดอาบใบหน้า "ขอโทษที่มาช้า เพื่อนยาก" "มึง... มึงมาทำไม หลินเฟย! ที่นี่มันกับดักชัดๆ!" เต๋อจิ้งเค้นเสียงออกมา แม้จะอ่อนแรงแต่แววตาเต็มไปด้วยความกังวลมากกว่าความเจ็บปวด "กับดักหรือสนามรบ สำหรับกู... มันก็แค่ที่ที่มึงอยู่" หลินเฟยกล่าวพลางขยับนิ้วมือ เส้นเอ็นที่ข้อมือปูดโปน รังสีอำมหิตพุ่งสูงขึ้นถึงขีดสุด "วันนี้ใครที่แตะต้องสหายของข้า เลือดของมันต้องชดใช้ด้วยเลือด" ไม่รอให้ศัตรูตั้งตัว หลินเฟยพุ่งทะยานออกไปราวกับลูกกระสุนปืนใหญ่ หมัดขวาของเขาอัดกระแทกเข้าที่อกของศัตรูคนแรกจนกระดูกซี่โครงยุบลงไปทันที แรงปะทะทำให้ร่างของศัตรูกระเด็นไปกระแทกกับผนังจนพังทลาย ก่อนที่เขาจะหมุนตัวเตะก้านคอศัตรูคนที่สองจนล้มลงสิ้นใจในท่าเดียว การเคลื่อนไหวของหลินเฟยในยามนี้รวดเร็วและดุดัน ไม่มีช่องโหว่ ไม่มีปรานี ทุกหมัด ทุกท่วงท่า คือการสั่งสอนให้พวกนอกรีตได้รู้ว่า พยัคฆ์ที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาด้วยความแค้นนั้นน่ากลัวเพียงใด หลินเฟยใช้มีดสั้นที่ชิงมาจากศัตรู ตัดโซ่ตรวนที่พันธนาการเต๋อจิ้งออกอย่างรวดเร็ว เขารับร่างของสหายรักที่ร่วงหล่นลงมาไว้ในอ้อมแขนอย่างทะนุถนอม สัมผัสได้ถึงอุณหภูมิร่างกายที่ลดต่ำลงของเต๋อจิ้งแล้ว หัวใจเขาก็ยิ่งเต้นเร่าด้วยเปลวเพลิงแห่งโทสะ "เราต้องไปเดี๋ยวนี้ พยัคฆ์ขาว" เต๋อจิ้งกระซิบข้างหู "จ้าวอวิ๋น... มันวางแผนปิดล้อมที่นี่ไว้ทั้งหมด มึงต้องพาคนของกูหนีไป ไม่ใช่มาตายที่นี่พร้อมกู" "หุบปากซะ" หลินเฟยสั่งสั้นๆ แต่แฝงด้วยความเด็ดขาด "ถ้ากูหนี กูคงไม่ใช่หลินเฟยที่มึงเรียกหาหรอก เราจะเดินออกไปจากที่นี่ด้วยกัน เหมือนที่เราเคยทำมาตลอด" ทันใดนั้น บรรยากาศภายในคุกใต้ดินก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ความกดดันมหาศาลกดทับลงมาจนลมหายใจติดขัด เสียงปรบมือแผ่วเบาดังขึ้นจากเงามืดทางเดินเข้า "ซึ้งเหลือเกิน มิตรภาพที่หาได้ยากยิ่งในโลกที่เน่าเฟะใบนี้" จ้าวอวิ๋นก้าวออกมาจากเงามืด ชายผู้สวมอาภรณ์สีม่วงเข้มใบหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ ดวงตาของเขาดูเหมือนเหวลึกที่ไม่มีวันสิ้นสุด ในมือถือพัดเหล็กที่ดูสง่างามแต่แฝงด้วยกลิ่นอายแห่งความตาย หลินเฟยวางเต๋อจิ้งลงอย่างระมัดระวัง เขาหันไปเผชิญหน้ากับจ้าวอวิ๋น รวบรวมลมปราณไว้ที่ฝ่ามือขวาจนเปล่งแสงสีขาวนวล หมัดเด็ดที่เขาเพิ่งจะขัดเกลามาจากการต่อสู้ครั้งก่อนกำลังถูกเรียกใช้ "จ้าวอวิ๋น วันนี้คือวันตายของมึง" หลินเฟยกล่าวเสียงเรียบ แต่ดุดันดั่งเสียงคำรามของพยัคฆ์ในป่าลึก "เหรอ?" จ้าวอวิ๋นแสยะยิ้มที่มุมปาก "แกคิดว่าที่นี่คือสนามรบของแกคนเดียวหรือไง หลินเฟย? ลองมองดูข้างหลังแกให้ดีๆ สิ" หลินเฟยชะงักไปครู่หนึ่ง เขาเหลือบสายตามองไปที่ประตูทางออกด้านหลัง พบเงาร่างหลายสิบเงายืนตระหง่านปิดล้อมทางหนีเอาไว้หมดสิ้น แต่ทว่า... หนึ่งในนั้นกลับเป็นบุคคลที่หลินเฟยคุ้นเคยเป็นอย่างดี คนที่เขาคิดว่าตายไปตั้งแต่วันที่บิดาของเขาถูกสังหาร ดวงตาของหลินเฟยเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ เมื่อเห็นชายวัยกลางคนที่สวมหน้ากากเหล็กเดินก้าวออกมาจากแถวของพรรคมาร และเขากำลังชี้ดาบมาที่ลำคอของเต๋อจิ้งที่กำลังพยายามลุกขึ้นยืน "พ่อ..." หลินเฟยพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือที่สุดในชีวิต ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้พยัคฆ์ขาวคำรามมาจนถึงบทนี้นะครับ