แผนการร้ายของจ้าวอวิ๋น

"เจ้าคิดว่าคนตายจะมีค่ามากกว่าคนเป็นสักเท่าไหร่กัน เหล่าเจ้าสำนัก?" เสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลกดังก้องอยู่ในโถงหินที่มืดมิด จ้าวอวิ๋นไม่ได้นั่งอยู่บนบัลลังก์สูงส่งอย่างที่ใครคาดคิด เขายืนอยู่กลางวงล้อมของชายฉกรรจ์ห้าคน ซึ่งต่างเป็นเจ้าสำนักเล็กๆ ในแถบชายแดนตะวันตก แต่ละคนมีเหงื่อเย็นไหลซึมออกมาตามขมับ มือที่กุมอาวุธประจำกายสั่นระริกโดยไม่ทราบสาเหตุ "จ้าวอวิ๋น... ท่านกำลังจะทำอะไร" เจ้าสำนักกระบี่พริ้วไหวเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาแหบพร่าด้วยความประหม่า "เราตกลงกันไว้แค่เรื่องการค้าอาวุธ แต่ที่ท่านทำอยู่ตอนนี้... มันคือการประกาศสงครามกับสำนักใหญ่ทุกแห่งในแผ่นดิน!" จ้าวอวิ๋นค่อยๆ หันกลับมา แสงจากตะเกียงน้ำมันเพียงดวงเดียวสะท้อนให้เห็นแววตาที่ไร้ซึ่งความปราณี เขายกยิ้มมุมปากราวกับกำลังชมการแสดงชุดโปรด "สงคราม? เปล่าเลยท่านเจ้าสำนัก... ข้าเพียงแค่กำลังจัดระเบียบหมากบนกระดานใหม่ก็เท่านั้น" เขาก้าวเท้าผ่านความเงียบงัน เสียงรองเท้าบูทหนังกระทบพื้นหินดังกังวานเป็นจังหวะเหมือนเสียงกลองรบที่กำลังรุกคืบ "พวกท่านมีสำนัก มีศิษย์ มีทรัพยากร แต่กลับต้องก้มหัวให้พวกเจ้าสำนักใหญ่ที่มองพวกท่านเป็นเพียงเบี้ยล่าง วันนี้ ข้าให้โอกาสท่านได้เลือก... จะยอมสยบอยู่ใต้รองเท้าของพวกมันไปจนตาย หรือจะรวมตัวกับข้า เพื่อเหยียบย่ำพวกมันให้จมธรณี?" ในมุมหนึ่งของโถงที่มืดมิด เต๋อจิ้งที่ปลอมตัวเป็นศิษย์รับใช้ยืนก้มหน้าสังเกตการณ์อยู่ข้างเสาหิน หัวใจของเขาสั่นสะท้าน มือขวากำมีดสั้นที่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อแน่น เขาพยายามส่งสัญญาณให้หลินเฟยที่ซุ่มอยู่บนเพดานด้านบน แต่ทุกอย่างต้องทำด้วยความระมัดระวังที่สุด เพราะเพียงแค่ลมหายใจที่ผิดจังหวะก็หมายถึงความตาย หลินเฟยกัดฟันแน่น สายตาของเขาจับจ้องไปยังจ้าวอวิ๋นที่ตอนนี้กำลังยื่นจอกเหล้าสีเลือดให้เจ้าสำนักกระบี่พริ้วไหว มือของจ้าวอวิ๋นแผ่รังสีสังหารออกมาอย่างชัดเจนจนเขาสัมผัสได้ถึงความกดอากาศที่บีบคั้นร่างกาย "ข้าไม่ร่วมมือ!" เจ้าสำนักกระบี่พริ้วไหวตัดสินใจเด็ดขาด เขาชักกระบี่ออกมาหมายจะโจมตีจ้าวอวิ๋นด้วยกำลังทั้งหมดที่มี ฉับพลัน! ท่วงท่าที่รวดเร็วดุจสายฟ้าของจ้าวอวิ๋นก็ปรากฏขึ้น เขาไม่ได้ใช้กระบี่ ไม่ได้ใช้อาวุธลับ เพียงแค่ปลายนิ้วที่สะบัดออกไปอย่างนุ่มนวล แต่แฝงด้วยกำลังภายในมหาศาลดั่งขุนเขาถล่ม แรงปะทะนั้นซัดร่างเจ้าสำนักกระบี่พริ้วไหวจนกระเด็นอัดกำแพงหินจนเลือดสาดกระจาย กระดูกซี่โครงหักสะบั้นลงในคราเดียว ความเงียบเข้าปกคลุมทันที เสียงลมหายใจของคนในห้องแผ่วเบาลงจนเกือบจะหายไป "มีใครอีกไหม... ที่อยากลองพิสูจน์ความแข็งแกร่งของกระดูกตัวเอง?" จ้าวอวิ๋นเอ่ยถามเบาๆ พลางเช็ดคราบเลือดที่ติดปลายนิ้วด้วยผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาด หลินเฟยที่เฝ้าดูอยู่เบื้องบนรู้สึกได้ถึงความเดือดพล่านในสายเลือด เขาต้องการพุ่งลงไปหั่นจ้าวอวิ๋นเป็นชิ้นๆ แต่เขารู้ดีว่าหากทำเช่นนั้นตอนนี้ แผนการรวบรวมข้อมูลของเขากับเต๋อจิ้งจะพังทลายลงทันที เขาต้องอดทน... ต้องรอจังหวะที่พยัคฆ์ตัวนี้เผยจุดอ่อน "ข้า... ข้ายอมสยบ" เจ้าสำนักดาบโลหิตทรุดตัวลงคุกเข่า ตามด้วยเจ้าสำนักอื่นๆ ที่เหลือ ต่างก้มหัวให้กับอำนาจมืดที่ไร้ทางเลี่ยง จ้าวอวิ๋นหัวเราะร่า เสียงหัวเราะที่ฟังดูน่าสะอิดสะเอียนสำหรับหลินเฟย "ดีมาก... นับแต่นี้ไป พวกเจ้าคือส่วนหนึ่งของพรรคมารพยัคฆ์ทมิฬ เตรียมตัวให้พร้อม ภายในเจ็ดวัน เราจะบุกถล่มสำนักเมฆาคล้อยให้สิ้นซาก เพื่อเป็นของขวัญต้อนรับการกลับมาของ... มหาอำนาจที่แท้จริง" ในวินาทีนั้นเอง แสงไฟจากตะเกียงวูบไหวและดับลงกะทันหัน ความมืดมิดเข้าครอบงำพื้นที่ทั้งหมด เต๋อจิ้งอาศัยจังหวะนี้ขยับตัวเข้าใกล้หลินเฟย กระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือที่แทบจะไม่ได้ยิน "หลินเฟย... แผนของมันคือการใช้พวกนี้เป็นเหยื่อล่อกองกำลังหลักของสำนักเมฆาคล้อย เราต้องรีบออกไปแจ้งข่าว!" ทว่า ในขณะที่ทั้งสองกำลังจะถอยออกทางช่องลม เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าก็ดังขึ้นที่เบื้องล่าง ตามมาด้วยเสียงของจ้าวอวิ๋นที่ดังผ่านความมืดเข้ามาในโสตประสาทของทั้งคู่ ราวกับเขารู้ตัวมาตลอดว่ามีแขกไม่ได้รับเชิญแอบดูอยู่ "หนูตัวน้อยสองตัวที่ซ่อนอยู่บนเพดานนั่น... คิดจะกลับออกไปทั้งแบบนั้นจริงๆ หรือ?" จ้าวอวิ๋นจุดไฟขึ้นอีกครั้ง ทว่าเปลวไฟคราวนี้ไม่ใช่สีส้มปกติ แต่มันคือไฟสีเขียวที่ลุกโชนขึ้นทั่วผนัง เผยให้เห็นกรงขังเหล็กกล้าที่ร่วงลงมาจากเพดานปิดล้อมร่างของหลินเฟยและเต๋อจิ้งไว้ในพริบตา! "ยินดีต้อนรับสู่กับดักของข้า... เจ้าลูกศิษย์คนโปรดของอาจารย์ผู้ล่วงลับ" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและติดตามความเดือดดาลของวิถีพยัคฆ์มาถึงจุดวิกฤตินี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ พยัคฆ์ขาวคำราม