พันธมิตรผู้กล้า

"หากพวกเจ้ายังเลือกจะก้มหน้าก้มตาประทังชีวิตด้วยเศษอาหารที่พรรคมารหยิบยื่นให้ ก็จงอย่าเรียกตัวเองว่าเป็นจอมยุทธ์อีกเลย!" เสียงตวาดก้องของหลินเฟยสะท้อนไปทั่วห้องโถงลับใต้ดินที่เต็มไปด้วยกลิ่นอับชื้นและคราบเขม่าควัน ชายหนุ่มยืนตระหง่านอยู่บนแท่นไม้เก่าคร่ำคร่า แววตาของเขาคมกริบดุจใบมีดที่เพิ่งผ่านการลับคม ท่ามกลางเหล่าผู้คนที่นั่งล้อมวงอยู่เบื้องล่าง ใบหน้าของแต่ละคนฉายชัดถึงความหวาดกลัว ความสิ้นหวัง และบาดแผลจากแส้ที่ยังไม่จางหาย เต๋อจิ้งขยับกายเข้าไปใกล้ ก่อนจะใช้มีดสั้นเล่มโปรดสะกิดบนโต๊ะไม้จนเกิดเสียงดังเฉียบขาด "ฟังให้ดี... จ้าวอวิ๋นไม่ได้มองพวกเจ้าเป็นศัตรู แต่มันมองพวกเจ้าเป็นเพียง 'จำนวน' ที่รอวันตายเพื่อหล่อเลี้ยงเคล็ดวิชาดูดวิญญาณของมันเท่านั้น วันนี้พวกเจ้าอาจจะรอด แต่วันพรุ่งนี้ลูกหลานของพวกเจ้าจะไม่มีแม้แต่กระดูกให้ฝัง!" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ได้ยินเพียงเสียงหยดน้ำที่ตกลงกระทบพื้นหินสม่ำเสมอ หลินเฟยจับจ้องไปยังชายวัยกลางคนผู้มีรอยแผลเป็นพาดผ่านดวงตาซ้าย เขาคืออดีตสำนักกระบี่เมฆาที่เคยรุ่งเรืองที่สุดในเขตตะวันออก ก่อนจะถูกพรรคมารยึดครองจนต้องกลายเป็นคนเร่ร่อน "แล้วเจ้าจะให้เราทำอย่างไร หลินเฟย?" ชายผู้มีรอยแผลเอ่ยขึ้น น้ำเสียงสั่นเครือแต่แฝงด้วยไฟแค้นที่ยังไม่มอดดับ "ลำพังแค่พวกเราที่เหลืออยู่ จะเอาอะไรไปต้านทานกองทัพนับหมื่นของจ้าวอวิ๋น? แค่หน่วยล่าสังหารคืนเดียว พวกเราก็แทบสิ้นเนื้อประดาตัวแล้ว" หลินเฟยผ่อนลมหายใจ เขาเดินลงจากแท่นไม้ ช้าๆ แต่มั่นคง เขาก้าวไปหยุดอยู่ตรงหน้าชายผู้นั้น ก่อนจะวางมือลงบนไหล่ที่สั่นเทาของอีกฝ่าย "เราไม่ได้มาเพื่อเอาชีวิตของพวกท่านไปทิ้งขว้างครับ" หลินเฟยเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เปี่ยมด้วยพลัง "เรามาที่นี่เพื่อรวมเศษเสี้ยวของวิญญาณจอมยุทธ์ที่ยังหลงเหลือ เพื่อสร้างกำแพงที่พรรคมารไม่มีวันพังทลายได้ด้วยกำลังเพียงอย่างเดียว พวกท่านมีวิชาที่สืบทอดมานับร้อยปี ส่วนผม... มีวิชาหมัดเดียวทะลวงดารา หากเราประสานเคล็ดวิชาเข้าด้วยกัน พลังนี้จะมิใช่แค่การล้างแค้น แต่มันคือการทวงคืนเกียรติยศที่พวกมันพรากไป" เต๋อจิ้งหยิบแผนที่เก่าๆ ออกมากางบนโต๊ะ แสงจากตะเกียงน้ำมันสั่นไหวไปตามแรงลมที่ลอดผ่านช่องหน้าต่าง "ผมสำรวจเส้นทางเดินลมปราณของค่ายกลพรรคมารมาแล้ว จ้าวอวิ๋นตั้งใจจะทำพิธีเปิดขุมพลังโบราณในอีกสามวัน หากเราไม่ทำอะไรเลย พลังที่พวกมันจะได้มาจะทำให้โลกทั้งใบต้องอยู่ในกำมือของมันชั่วกัลปาวสาน" เหล่าจอมยุทธ์รอบข้างเริ่มซุบซิบกัน ความกลัวที่เคยมีดูเหมือนจะถูกแทนที่ด้วยประกายไฟแห่งความหวังอย่างช้าๆ การรวบรวมพรรคพวกครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ละคนต่างมีความหลังและความเจ็บปวดที่ต่างกันออกไป หลินเฟยรู้ดีว่าเขาไม่ได้ต้องการแค่ 'คน' แต่เขาต้องการ 'หัวใจ' ที่พร้อมจะสู้จนตัวตาย "ถ้าเจ้าต้องการให้เราสู้" เสียงหญิงสาวร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีเทาเอ่ยขึ้น เธอคือทายาทตระกูลธนูไฟที่สาบสูญ "ข้าต้องการให้เจ้าสาบาน... ว่าเมื่อถึงเวลาที่ต้องเผชิญหน้ากับจ้าวอวิ๋น เจ้าจะเปิดช่องว่างให้ข้าเป็นคนปลิดชีพมันด้วยมือของข้าเอง" หลินเฟยมองสบตาเธออย่างจริงจัง "ตราบเท่าที่เป้าหมายคือการดับลมหายใจของทรราช ผมยินดีมอบโอกาสนั้นให้ครับ" ทันใดนั้นเอง เสียงสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นจากด้านนอก! เสียงฝีเท้าหนักๆ นับร้อยพุ่งตรงมายังทางเข้าห้องโถงลับ เต๋อจิ้งหน้าถอดสี "บัดซบ! มันรู้ที่ตั้งของพวกเราได้ยังไง?" หลินเฟยขยับกายไปขวางประตูหินหนักอึ้งทันที เขากระชับหมัดแน่น พลังลมปราณเริ่มไหลเวียนรอบกายจนเกิดแรงปะทะอากาศจนสั่นสะเทือน "พวกท่านถอยไปรวมตัวกันที่ด้านหลัง! เต๋อจิ้ง เตรียมมีดของเจ้าให้พร้อม!" กำแพงหินสั่นสะเทือนจากการถูกกระแทกอย่างรุนแรงจากภายนอก รอยร้าวเริ่มลามไปทั่วโครงสร้างไม้ที่ค้ำยันเพดาน ในจังหวะที่กำแพงกำลังจะพังทลายลง หลินเฟยเหลือบเห็นเงามืดที่คุ้นตาผ่านรอยแยกนั้น... มันคือชายสวมหน้ากากกะโหลกที่เขาเคยเผชิญหน้าในคืนที่พ่อของเขาเสียชีวิต บุคคลผู้นั้นยืนนิ่งท่ามกลางกลุ่มทหารพรรคมาร ไม่ได้บุกเข้ามาทันที แต่กลับค่อยๆ หยิบป้ายไม้สีดำสนิทออกมาปักลงบนพื้นดิน พร้อมกับเอ่ยด้วยเสียงที่ก้องกังวานจนคนทั้งห้องโถงต้องขนลุก "ประมุขจ้าวอวิ๋นฝากบอกว่า... พันธมิตรที่พวกเจ้ากำลังสร้างขึ้นนั้น ไม่ใช่กลุ่มผู้กล้า แต่มันคือเหยื่อชุดสุดท้ายที่มันต้องการให้มารวมตัวกัน เพื่อที่มันจะได้รับประทานทีเดียวให้หมดสิ้น... ยินดีต้อนรับสู่หลุมศพที่พวกเจ้าช่วยกันขุดขึ้นมาเอง" พยัคฆ์ขาวคำรามขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาตลอดนะครับ