ศึกชิงศิลาลับ

"เจ้าไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าของความตายที่กำลังเดินย่ำผ่านหลังพวกเราไปหรือไง เต๋อจิ้ง?" หลินเฟยเอ่ยขึ้นท่ามกลางความมืดมิดภายในถ้ำลึกที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายอับชื้นและไอสังหาร มือของเขากำด้ามดาบแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เสียงหอบหายใจของสหายรักดังแผ่วอยู่ข้างกาย ในขณะที่เบื้องหน้าของพวกเขามีเพียงแท่นหินโบราณที่ส่องแสงสีครามริบหรี่ ราวกับดวงตาของปีศาจที่กำลังจ้องมองเหยื่อ "ข้าได้ยิน... และข้าก็เริ่มสงสัยแล้วว่า คำเตือนของจ้าวอวิ๋นเมื่อตอนนั้น มันไม่ใช่แค่คำขู่ให้ขวัญเสีย แต่มันคือความจริงที่พวกเราพยายามหลับหูหลับตาไม่ยอมรับ" เต๋อจิ้งกระซิบตอบ มีดสั้นในมือของเขาสั่นระริกเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่มันคือสัญชาตญาณที่ร่ำร้องว่าสิ่งที่อยู่ข้างหน้าไม่ใช่สมบัติ แต่มันคือกับดักมรณะ ศิลาลับวางเด่นตระหง่านอยู่ตรงหน้า จารึกวิชาขั้นสูงที่เหล่าจอมยุทธ์ทั่วแผ่นดินต่างกระหาย แต่สำหรับหลินเฟยในยามนี้ มันกลับเป็นเพียงเหยื่อล่อราคาแพงที่ถูกวางไว้บนจานอาหารของประมุขพรรคมาร ทันใดนั้น แรงกดดันมหาศาลก็กดทับลงมาบนบ่าของทั้งคู่ราวกับขุนเขาที่ถล่มลงมา หลินเฟยกัดฟันกรอด เข่าของเขาทรุดลงพื้นหินจนแตกร้าว แต่เขายังคงเชิดหน้าขึ้น กวาดสายตามองไปรอบๆ ความมืดในถ้ำเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นรูปร่าง เงาร่างของบุรุษผู้หนึ่งก้าวออกมาจากมุมมืด... จ้าวอวิ๋นไม่ได้มาด้วยตัวเขาเอง แต่ส่งลูกสมุนยอดฝีมือที่ปกปิดใบหน้าภายใต้หน้ากากเหล็กสามคนออกมา "ประมุขบอกว่า... พวกเจ้าคือเมล็ดพันธุ์ที่คัดสรรมาอย่างดี" หนึ่งในนั้นเอ่ยขึ้น เสียงของมันเย็นเยียบไร้อารมณ์ "วิชาที่จารึกบนศิลานี้ จะเบ่งบานขึ้นด้วยเลือดของพวกเจ้า" หลินเฟยหัวเราะร่าในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความแค้นเคือง "ถ้าอย่างนั้น ก็บอกให้เจ้านายของพวกเจ้าเตรียมตัวรอรับศพของพวกเจ้าไปประดับพรรคให้ดี เพราะข้าจะไม่ยอมตายเป็นปุ๋ยให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น!" สิ้นคำประกาศกร้าว หลินเฟยพุ่งทะยานออกไปดุจพยัคฆ์ร้ายที่หลุดจากกรงขัง หมัดของเขาไม่ได้รวบรวมไว้เพื่อชิงศิลา แต่รวบรวมไว้เพื่อทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้า วิชาหมัดเดียวทะลวงดาราที่เขาเพิ่งฝึกฝนจนแตกฉานถูกเรียกใช้ในจังหวะที่ไม่มีใครคาดคิด แรงปะทะอากาศจนเกิดเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วโถงถ้ำ เต๋อจิ้งไม่รอช้า เขาอาศัยจังหวะที่หลินเฟยดึงดูดความสนใจ พลิกตัวหลบคมดาบของศัตรูแล้วใช้มีดสั้นแทงทะลุจุดตายของสมุนคนหนึ่งได้อย่างแม่นยำ แต่นั่นเป็นเพียงจุดเริ่มต้น ศึกชิงศิลาในครั้งนี้ไม่ใช่แค่การสู้รบ แต่มันคือการแลกชีวิตเพื่อพิสูจน์ว่า 'โชคชะตา' เป็นสิ่งที่ใครกำหนดให้ได้จริงๆ หรือไม่ การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด หลินเฟยถูกคมอาวุธกรีดเข้าที่ต้นแขน เลือดสีแดงฉานไหลซึมออกมาเปรอะเปื้อนชุดสีครามของเขา แต่ดวงตาของเขากลับเป็นประกายกล้า ยิ่งบาดเจ็บ เขายิ่งรับรู้ถึงวิถีแห่งพลังที่แท้จริง เขาปรับเปลี่ยนจังหวะการหมุนตัว ผสานวิชาที่เขาสะสมมาตลอดชีวิตเข้ากับจังหวะของศัตรู จนกระทั่งเขาพบช่องโหว่เพียงหนึ่งเดียวที่คนพวกนี้เผยออกมา "จ้าวอวิ๋น... ถ้าเจ้าอยากได้เลือดนัก ก็จงดูให้เต็มตาว่าเลือดของข้ามันจะแผดเผาพรรคของเจ้าจนเป็นเถ้าถ่านได้ยังไง!" หลินเฟยกระโดดขึ้นสูง รวบรวมปราณทั้งหมดที่มีไว้ที่กำปั้นขวา แสงสีขาวนวลเจิดจ้าขึ้นรอบตัวเขา เขาทุบลงบนพื้นเบื้องหน้าศิลาลับ แรงสั่นสะเทือนมหาศาลทำให้เพดานถ้ำพังทลายลงมา เศษหินและฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ทว่า... ในวินาทีที่ฝุ่นควันเริ่มจางลง สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าไม่ได้มีเพียงแค่ศิลาจารึกที่แตกละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย แต่มีบางสิ่งที่ทำเอาหัวใจของหลินเฟยแทบหยุดเต้น ด้านหลังเศษหินที่พังทลายลงมา ไม่ใช่ทางออกที่เขาคิดไว้ แต่เป็นแท่นบูชาที่ซ่อนอยู่ และบนแท่นนั้น... มีศพของบุรุษผู้หนึ่งที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด ใบหน้าของคนผู้นั้นเรียบเฉย ทว่ามือที่กำอยู่บนด้ามดาบกลับเป็นดาบเล่มเดียวกับที่บิดาของเขาเคยใช้ก่อนหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย และที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า คือรอยยิ้มที่มุมปากของศพนั้น... มันกำลังขยับ! หลินเฟยถอยหลังกรูด "เต๋อจิ้ง... เจ้าเห็นใช่ไหม?" เต๋อจิ้งหน้าซีดเผือด ไม่สามารถเปล่งเสียงใดออกมาได้ ร่างของศพนั้นค่อยๆ ลืมตาขึ้น แววตาที่จ้องมองมายังหลินเฟยไม่ใช่แววตาของคนตาย แต่มันคือแววตาของ 'จ้าวอวิ๋น' ที่แท้จริง ซึ่งบัดนี้กำลังย้ายจิตเข้ามาอยู่ในร่างนี้! "ขอบคุณที่ช่วยทำลายผนึกให้นะ หลินเฟย" เสียงกระซิบที่คุ้นเคยดังก้องอยู่ในหัวของหลินเฟย พร้อมกับพลังกดดันมหาศาลที่พุ่งออกมาจากร่างนั้นจนทำให้ถ้ำทั้งถ้ำสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของพยัคฆ์หนุ่มผู้นี้มาโดยตลอดนะครับ ผมจะตั้งใจรังสรรค์บทต่อไปให้ดุเดือดเลือดพล่านกว่าเดิมอย่างแน่นอนครับ!