เคล็ดลับหมัดพยัคฆ์ขาว

“ถ้าเจ้ายังคุมโทสะไม่ได้ หมัดของเจ้าก็เป็นได้เพียงแค่ก้อนเนื้อที่ไร้ความหมาย ไม่ใช่พยัคฆ์ แต่เป็นเพียงสุนัขบ้าที่เห่าหอนรอวันถูกเชือด!” เสียงตะคอกของเต๋อจิ้งดังก้องอยู่ในโถงถ้ำปิดตายที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายความตาย ทว่าหลินเฟยไม่ได้ยินคำนั้นเป็นคำดูถูก เขากลับมองเห็นมันเป็นกระจกสะท้อนเงาความพ่ายแพ้ในใจตนเอง เลือดสีชาดที่เรืองรองอยู่บนกำปั้นซ้ายของเขาสั่นระริกราวกับมีชีวิต พลังงานร้อนแรงมหาศาลไหลเวียนผ่านเส้นชีพจร ราวกับลาวาที่พยายามจะฉีกกระชากผิวหนังเขาออกมา หลินเฟยหอบหายใจรุนแรง หยาดเหงื่อหยดลงบนพื้นหินจนเกิดเสียง ‘เปาะ’ เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความอาฆาตมาดร้ายบัดนี้เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเยือกเย็นที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า “ข้าไม่ได้โกรธแค้นเพียงเพื่อจะฆ่า” หลินเฟยเอ่ยเสียงแหบพร่า ขณะที่เขากำหมัดแน่นขึ้นจนกระดูกนิ้วลั่นกรอบแกรบ “ข้าโกรธเพื่อจะ ‘จำ’ ว่าสิ่งที่จ้าวอวิ๋นทำกับท่านพ่อ... มันจะต้องถูกชำระด้วยหมัดนี้เท่านั้น” เต๋อจิ้งลดมีดสั้นในมือลง แววตาของสหายรักอ่อนแสงลงครู่หนึ่งก่อนจะกลับมาแข็งกร้าว “ถ้าเจ้าจะทำเช่นนั้น ก็จงรวมทุกหยดเลือดที่เดือดพล่านให้กลายเป็นหนึ่งเดียว อย่าให้จิตสังหารมันนำหน้าวิชาฝีมือ หลับตาลงเสียหลินเฟย... สัมผัสถึงความเงียบท่ามกลางพายุในอกเจ้า” หลินเฟยหลับตาลง ภาพเหตุการณ์ที่บิดาถูกคมดาบของจ้าวอวิ๋นแทงทะลุร่างผุดขึ้นมาเป็นฉากๆ กลิ่นคาวเลือดในความทรงจำนั้นรุนแรงจนเขารู้สึกเหมือนจะอาเจียน แต่แทนที่จะผลักไสความเจ็บปวดนั้นออกไป เขากลับเลือกที่จะ ‘โอบกอด’ มันไว้ เขาจินตนาการถึงพยัคฆ์ขาวตัวมหึมาที่กำลังนั่งสงบนิ่งอยู่บนยอดเขาสูงชัน แม้พายุจะโหมกระหน่ำเพียงใด แต่หัวใจของพยัคฆ์ตัวนั้นกลับนิ่งสนิทดุจผิวน้ำที่ไม่มีวันสั่นไหว จนกระทั่ง... เมื่อเหยื่อปรากฏกาย พลังทั้งหมดที่ถูกกักเก็บไว้จะพุ่งทะยานออกมาในจังหวะเดียว! ‘นั่นไง... ข้าสัมผัสมันได้แล้ว’ หลินเฟยคิดในใจ พลังงานสีชาดที่เคยปั่นป่วนเริ่มหมุนวนเป็นเกลียวตามการโคจรของลมปราณในจุดตันเถียน เส้นเลือดบนแขนขวาของเขานูนเด่นขึ้นราวกับรากไม้โบราณที่แฝงด้วยพลังอำนาจทำลายล้าง ทันใดนั้น หลินเฟยลืมตาโพลง! เขาสะบัดหมัดออกไปเบื้องหน้าโดยไม่ตั้งตัว แรงลมจากการเคลื่อนไหวของหมัดฉีกกระชากอากาศจนเกิดเสียงแหลมสูงราวกับเสียงพยัคฆ์คำรามก้องฟ้า ผนังหินแกรนิตที่หนากว่าสามศอกถูกแรงหมัดทะลวงจนเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่เศษหินระเบิดออกเป็นผุยผง ก้อนหินยักษ์ที่อยู่ด้านหลังถูกแรงปะทะจนร้าวไปทั้งก้อน “สำเร็จ... หมัดพยัคฆ์คำรามขั้นแรก” เต๋อจิ้งพึมพำด้วยความตกตะลึง หลินเฟยยืนนิ่งค้างอยู่ในท่าชก แสงสีชาดที่อาบหมัดเริ่มจางหายไปทิ้งไว้เพียงความรู้สึกว่างเปล่าและอ่อนล้า แต่สิ่งที่เขารับรู้ได้คือ ‘ความกระจ่างแจ้ง’ ที่ไม่เคยมีมาก่อน เขาไม่ได้สู้ด้วยความโกรธอีกต่อไป แต่เขาสู้ด้วย ‘เจตจำนง’ ที่หนักแน่นดั่งขุนเขา ทว่า... ความเงียบงันหลังจากการระเบิดของหินถูกแทนที่ด้วยเสียงฝีเท้าที่แผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาลจากปากทางเข้าถ้ำ เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นท่ามกลางความมืดมิด ชายผู้นั้นสวมชุดสีดำสนิท ใบหน้าคมคายดุจรูปสลักทว่าแฝงไปด้วยรอยยิ้มที่มองเห็นคนเป็นเพียงมดปลวก จ้าวอวิ๋นก้าวเข้ามาด้วยท่วงท่าสง่างามเกินกว่าจะเป็นศัตรูที่เพิ่งผ่านศึกหนักมา “ช่างเป็นหมัดที่ทรงพลังเสียจริง... เจ้าลูกหมาตัวน้อย” จ้าวอวิ๋นเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ ขณะกวาดสายตามองรูโหว่บนผนังหิน “ข้าอุตส่าห์ตามหาจดหมายฉบับนั้นจนพลิกแผ่นดิน ไม่คิดเลยว่าคำตอบที่ข้าตามหา จะมาอยู่ในหมัดของเด็กที่ข้าเคยปล่อยให้รอดชีวิตไป” หลินเฟยหันขวับไปมอง ใบหน้าของเขาฉายแววอาฆาตที่ถูกจุดติดขึ้นอีกครั้ง “จ้าวอวิ๋น! เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร!” จ้าวอวิ๋นหัวเราะเบาๆ พลางหยิบตราประทับสีทองออกจากอกเสื้อที่ดูคุ้นตายิ่งนัก “เจ้ายังอ่อนหัดเกินไป หลินเฟย... เจ้าคิดว่าเลือดที่เรืองแสงบนหมัดเจ้า มันมาจากไหนกันเล่า? มันไม่ใช่พลังของเจ้า แต่มันคือ ‘กุญแจ’ ที่ตระกูลของเจ้าถูกสาปให้แบกรับไว้ เพื่อเปิดประตูสู่ขุมทรัพย์ที่บรรพบุรุษเจ้าทิ้งไว้ให้ข้าต่างหาก” เมื่อเห็นหลินเฟยยืนอึ้งกับความจริงที่เพิ่งเปิดเผย จ้าวอวิ๋นก็ขยับกายดุจเงาพรายมาปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้าของหลินเฟยในชั่วพริบตา พร้อมกับปลายนิ้วที่เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งจ่อเข้าที่หัวใจของหลินเฟย “หมัดพยัคฆ์ของเจ้า... สังหารข้าไม่ได้หรอก เพราะหัวใจของพยัคฆ์ดวงนี้... ข้าเป็นคนถือครองมันอยู่” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับพยัคฆ์ขาวคำรามนะครับ