ความลับของตระกูล

“วางมีดลงเสีย เต๋อจิ้ง... ข้าไม่ได้มาเพื่อเอาชีวิตเจ้า แต่มาเพื่อมอบความจริงที่เจ้าสมควรจะได้รับมาตลอดชีวิต” เสียงทุ้มต่ำของชายชราในชุดคลุมสีเทาหม่นดังก้องไปทั่วห้องโถงลับใต้ดิน กลิ่นอับชื้นของคัมภีร์เก่าแก่และเขม่าธูปอบอวลอยู่ในอากาศ หลินเฟยยืนนิ่งงันอยู่เบื้องหลังเต๋อจิ้ง มือของเขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เสียงหอบหายใจของเต๋อจิ้งยังคงหนักหน่วง มีดสั้นในมือสหายรักของเขาสั่นไหวเล็กน้อยด้วยแรงอารมณ์ที่พยายามสะกดกลั้น “ความจริงรึ? ความจริงที่ว่าตระกูลข้าถูกบรรพบุรุษเจ้าทรยศจนสิ้นซากน่ะหรือ!” เต๋อจิ้งตะโกนกลับไป น้ำเสียงสั่นเครือแต่แฝงไปด้วยความร้าวราน หลินเฟยขยับก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว สายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่ชายชราผู้เป็นถึงอดีตผู้อาวุโสสูงสุดแห่งพรรคมาร “ท่านบอกว่าตระกูลข้ามีส่วนเกี่ยวข้องกับโศกนาฏกรรมเมื่อยี่สิบปีก่อน หากท่านโกหก แม้แต่ท่านที่เป็นปรมาจารย์ ข้าก็จะไม่ละเว้น” ชายชราหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงแห้งแล้งราวกับกิ่งไม้หัก “หลินเฟย... เจ้าคิดว่าบิดาเจ้าตายเพราะจ้าวอวิ๋นเพียงลำพังอย่างนั้นหรือ? โง่เขลาเหลือเกิน บิดาเจ้าไม่ได้ตายเพราะความพ่ายแพ้ในเชิงยุทธศิลป์ แต่เขาตายเพราะ 'สัญญาเลือด' ที่ตระกูลเจ้าทำไว้กับฝ่ายมืดเมื่อร้อยปีก่อน!” คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดกลางใจ หลินเฟยชะงักไป ความมั่นใจที่เคยมีว่าบิดาของเขาคือวีรบุรุษผู้กล้าหาญผู้ยอมตายเพื่อคุณธรรมเริ่มสั่นคลอน “ท่านพูดอะไร? บิดาข้าเป็นผู้ต่อต้านพรรคมารมาตลอดชีวิต!” “นั่นคือสิ่งที่เขาพยายามปกปิด” ชายชราเดินกะเผลกไปยังแท่นบูชาหินที่ตั้งอยู่กลางห้อง เขากดกลไกบางอย่างที่ฐาน เสียงหินครูดกับพื้นดังสนั่นก่อนที่ช่องลับจะเปิดออก เผยให้เห็นหีบไม้จันทน์เก่าแก่ที่แปะตราสัญลักษณ์ประหลาด “รอยเลือดของตระกูลหลิน คือกุญแจที่ใช้สะกด 'ขุมพลังดารา' เอาไว้ ไม่ใช่เพื่อปกป้องโลกมนุษย์ แต่เพื่อปิดผนึกอำนาจมืดไม่ให้คนในตระกูลเจ้าเข้าถึง... เพราะบรรพบุรุษเจ้าคือผู้ที่นำพาความหายนะมาสู่ดินแดนนี้แต่แรก!” เต๋อจิ้งลดมีดลง ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีซีดเผือด “หมายความว่าอย่างไร... ตระกูลของหลินเฟยคือต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดงั้นรึ?” “ถูกต้อง” ชายชราเปิดหีบออก เผยให้เห็นม้วนคัมภีร์ที่อาบด้วยคราบเลือดแห้งกรัง “จ้าวอวิ๋นไม่ได้ต้องการแค่ครองแผ่นดิน เขาต้องการ 'หมัดเดียวทะลวงดารา' ซึ่งอยู่ในสายเลือดของเจ้า หลินเฟย พลังที่บรรพบุรุษเจ้าขโมยมาจากสวรรค์เพื่อเอาชนะสงครามในอดีต แต่กลับทำลายสมดุลของโลกจนแตกสลาย... บิดาเจ้าไม่ได้ตายเพื่อปกป้องเจ้า เขาตายเพื่อถ่วงเวลาไม่ให้จ้าวอวิ๋นปลุกพลังนั้นในตัวเจ้าได้สำเร็จ!” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถง หลินเฟยรู้สึกเหมือนวิญญาณกำลังหลุดลอยออกจากร่าง ความแค้นที่เคยเป็นเข็มทิศนำทางชีวิตเขามาตลอด กลับกลายเป็นเพียงเรื่องตลกที่แต่งขึ้นโดยบาปของบรรพบุรุษ “ข้า... คือกุญแจงั้นหรือ?” หลินเฟยพึมพำ น้ำเสียงเรียบเฉยอย่างน่ากลัว “เจ้าไม่ใช่แค่มนุษย์ เจ้าคือภาชนะ” ชายชรากล่าวพลางยื่นมือที่สั่นเทาออกมา “หากเจ้าไม่ยอมทำลายพลังนี้ทิ้งเสียตอนนี้ อีกไม่เกินสามราตรี จ้าวอวิ๋นจะบุกมาที่นี่ และเมื่อเขาสัมผัสกับไอพลังในเลือดเจ้า เขาจะกลายเป็นเทพมารที่ไม่มีใครต้านทานได้ แม้แต่เจ้าก็จะไม่เหลือความเป็นมนุษย์หลงเหลืออยู่” เต๋อจิ้งหันมามองหลินเฟยด้วยแววตาสับสน เขาไม่รู้ว่าควรจะปลอบใจสหายหรือหวาดกลัวชายตรงหน้าดี ในจังหวะนั้นเอง เสียงระเบิดดังสนั่นมาจากด้านบนเพดานหิน เศษหินร่วงหล่นลงมาดั่งห่าฝน *โครม!* ร่างของชายชุดดำนับสิบพุ่งทะลุลงมาจากรอยแยกบนเพดาน พร้อมกับเงาร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาท่ามกลางฝุ่นควัน จ้าวอวิ๋นยืนอยู่ตรงนั้น รอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปากของเขาทำให้บรรยากาศในห้องโถงกดดันจนแทบหายใจไม่ออก “ขอบใจที่หาที่ซ่อนให้ข้าได้เร็วนัก ท่านผู้อาวุโส” จ้าวอวิ๋นกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงไว้ด้วยคมมีด “และหลินเฟย... เจ้าควรขอบคุณบรรพบุรุษของเจ้าเสียบ้าง ที่มอบพรสวรรค์อันหอมหวานนี้ไว้ให้ข้าในฐานะของขวัญวันตายของเจ้า” จ้าวอวิ๋นชูมือขึ้น พลังมหาศาลม้วนตัวเป็นเกลียวคลื่นรอบฝ่ามือของเขา ทันใดนั้น สายตาของหลินเฟยที่เคยมืดมนกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ความรู้สึกร้อนรุ่มประหลาดแล่นพล่านไปทั่วร่างเหมือนลาวาที่กำลังจะระเบิดออก หลินเฟยเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยมีสติสัมปชัญญะเริ่มพร่ามัว เขาไม่รู้สึกถึงความกลัวอีกต่อไป สิ่งเดียวที่เขาได้รับรู้ในวินาทีนี้คือ... เสียงกระซิบจากเลือดในกายที่สั่งให้เขาทำลายทุกสิ่งที่ขวางหน้า “มันเริ่มแล้ว...” ชายชราอุทานด้วยความตื่นตระหนก “พลังดารา... มันตื่นขึ้นแล้ว!” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางแห่งความมืดมิดและโชคชะตานี้ไปกับผมนะครับ - พยัคฆ์ขาวคำราม