เต๋อจิ้งในวิกฤต

“อย่าขยับ... เจ้าโง่ ถ้าขืนเจ้าฝืนลุกขึ้นมาอีกเพียงก้าวเดียว ข้าจะฆ่าเจ้าทิ้งเสียตั้งแต่ตรงนี้!” เสียงตะคอกแหบพร่าของหลินเฟยสั่นสะท้าน มือทั้งสองข้างที่อาบชุ่มไปด้วยเลือดสีคล้ำสั่นเทาขณะประคองร่างของเต๋อจิ้งเอาไว้ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วตรอกแคบๆ หลังโรงเตี๊ยมร้าง ความมืดมิดยามค่ำคืนไม่ได้เป็นมิตรกับพวกเขาแม้แต่น้อย แต่มันกลับช่วยบดบังความสิ้นหวังที่ฉายชัดอยู่ในแววตาของหลินเฟย เต๋อจิ้งหอบหายใจรวยริน ดวงตาที่เคยคมปลาบดุจมีดสั้นบัดนี้พร่าเลือนจนเกือบปิดสนิท เขากระอักเลือดออกมาคำใหญ่ มันกระเซ็นเปรอะเปื้อนเสื้อผ้าของหลินเฟยจนชุ่มโชก สหายรักพยายามยกมือขึ้นแตะไหล่ของหลินเฟย แต่กลับไร้เรี่ยวแรงจนมือตกลงไปกองกับพื้นดินที่เต็มไปด้วยเศษอิฐ “เฟย... หยุด... ได้แล้ว” เต๋อจิ้งเค้นเสียงผ่านลำคอที่มีรอยบาดลึกจากกระบี่ของจ้าวอวิ๋น “ทิ้งข้า... ไปเสีย ชีวิตเจ้า... สำคัญกว่าข้า... อย่าให้การเสียสละของข้า... กลายเป็นเรื่องไร้ความหมาย” “หุบปาก!” หลินเฟยคำรามลั่น น้ำตาของลูกผู้ชายร่วงเผาะลงบนหน้าผากของสหายรัก “ข้าเคยบอกเจ้าว่าอย่างไร เราจะก้าวไปถึงจุดสูงสุดด้วยกัน หรือไม่ก็ต้องตายด้วยกัน ข้าไม่เคยทิ้งสหายที่คอยดึงสติข้าในยามที่เลือดขึ้นหน้า แล้ววันนี้เจ้าจะให้ข้าทิ้งเจ้าไปเพื่อเอาตัวรอดงั้นหรือ? เจ้าคิดว่าข้าเป็นคนแบบไหนกัน!” เต๋อจิ้งฝืนยิ้มที่มุมปาก แม้ความเจ็บปวดจะฉีกทึ้งร่างกายจนแทบขาดใจ “เจ้า... ก็ยังเป็นคนดื้อรั้น... เหมือนเดิม... แต่ครั้งนี้... เจ้าประเมิน... ฝีมือของจ้าวอวิ๋นต่ำไป...” เบื้องหน้าของพวกเขา ห่างออกไปไม่กี่สิบก้าว เงาร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีนิลของจ้าวอวิ๋นยืนนิ่งสงบ ดาบยาวในมือหยดหยาดโลหิตเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แววตาของประมุขพรรคมารเย็นเยียบไร้ความปรานี ราวกับกำลังมองดูมดปลวกสองตัวที่กำลังดิ้นรนอยู่ในกำมือ “ความภักดีเป็นสิ่งที่น่าชื่นชม แต่ในโลกแห่งอำนาจ มันมักจะพาคนไปสู่ความตายที่ไร้ค่าเสมอ” จ้าวอวิ๋นกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลจนอากาศรอบข้างแทบหยุดนิ่ง “หลินเฟย เจ้ายังมีพรสวรรค์ที่ข้าพอจะขัดเกลาได้ หากเจ้าส่งมอบ ‘ศิลาจันทรา’ แล้วก้มหัวให้ข้าตั้งแต่วันนี้ ข้าอาจจะเมตตาไว้ชีวิตสหายผู้นี้ของเจ้าสักระยะ” หลินเฟยเงยหน้าขึ้นมองศัตรูคู่อาฆาต แววตาที่เคยสั่นไหวเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและดุดันดุจพยัคฆ์ร้ายที่ถูกต้อนจนมุม เขาค่อยๆ วางร่างของเต๋อจิ้งลงกับพื้นอย่างเบามือที่สุด ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือขวาจับด้ามดาบหักที่เหลือเพียงครึ่งเล่มแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน “จ้าวอวิ๋น...” หลินเฟยเอ่ยเสียงต่ำ “เจ้าทำร้ายคนที่ข้าให้ความสำคัญที่สุด และนั่นเป็นความผิดพลาดครั้งสุดท้ายในชีวิตของเจ้า” “คนตายพูดไม่ได้” จ้าวอวิ๋นขยับกายเพียงวูบเดียว ร่างของเขาก็หายไปจากจุดเดิมและปรากฏขึ้นเบื้องหน้าหลินเฟยในชั่วพริบตา ดาบในมือฟาดฟันลงมาด้วยความเร็วที่ไม่อาจมองเห็นด้วยตาเปล่า หลินเฟยคำรามก้อง เขาสลัดความเจ็บปวดทิ้งไปสิ้น ปรับประยุกต์วิชาหมัดพยัคฆ์ที่เคยร่ำเรียนมา ผสานเข้ากับจังหวะการเคลื่อนไหวที่เต๋อจิ้งเคยพร่ำสอน—ไม่ใช่การสู้เพื่อเอาชนะ แต่เป็นการสู้เพื่อ ‘ปกป้อง’ หมัดขวาของหลินเฟยพุ่งทะยานออกไป ไม่ใช่เข้าปะทะกับดาบ แต่เล็งไปยังจุดตายบนข้อมือของจ้าวอวิ๋น การปะทะกันก่อให้เกิดคลื่นพลังงานที่ฉีกกระชากพื้นดินรอบข้างจนแยกออกเป็นรอยร้าว ทว่าแรงกระแทกกลับส่งผลให้หลินเฟยต้องถอยหลังไปหลายก้าว เลือดสดๆ ทะลักออกจากปากและจมูกของเขา “เก่งมาก” จ้าวอวิ๋นแสยะยิ้ม “แต่เจ้ายังอ่อนหัดนัก!” จ้าวอวิ๋นพลิกดาบฟาดเข้าที่กลางอกของหลินเฟยในจังหวะที่เขาไร้ทางป้องกัน แต่ทว่าในวินาทีที่ดาบจะปักทะลุหัวใจนั้นเอง ร่างของเต๋อจิ้งที่ควรจะไร้เรี่ยวแรงกลับกระโจนเข้ามาขวางหน้าไว้ได้ทันท่วงที! *ฉึก!* เสียงดาบเสียบทะลุร่างดังสนั่นไปทั่วตรอก หลินเฟยเบิกตากว้างจนแทบถลน ร่างของเต๋อจิ้งกระตุกเกร็ง เลือดสีเข้มไหลทะลักออกมาจากปากไม่หยุด แววตาที่จ้องมองมายังหลินเฟยไม่ได้แสดงความเจ็บปวดเลยแม้แต่น้อย มันกลับมีความสุขที่ได้ปกป้องสหายรักอีกครั้ง “เจ้า... เจ้าทำอะไรลงไป!” หลินเฟยกรีดร้อง เสียงนั้นแหลมสูงด้วยความเจ็บปวดที่บาดลึกถึงวิญญาณ เต๋อจิ้งฝืนหัวเราะเบาๆ ก่อนจะกระซิบคำสุดท้ายที่ทำให้โลกของหลินเฟยพังทลาย “ข้า... ไม่ได้ช่วยเจ้า... เพราะข้าภักดี... แต่ข้าช่วยเจ้า... เพราะข้าพบ... ความลับของมันแล้ว...” มือของเต๋อจิ้งล้วงเข้าไปในสาบเสื้อ แล้วโยนจี้หยกชิ้นหนึ่งออกมา มันตกแทบเท้าของหลินเฟย ทันใดนั้น จี้หยกชิ้นนั้นกลับเปล่งแสงสีทองสว่างไสวออกมาจนจ้าวอวิ๋นต้องถอยกรูดไปด้านหลังด้วยความหวาดหวั่น และในชั่วพริบตาที่แสงนั้นสว่างวาบ หลินเฟยก็สัมผัสได้ถึงพลังมหาศาลที่ไหลทะลักเข้าสู่ร่างของเขา—พลังที่มิใช่ของมนุษย์... และมิใช่ของพรรคมาร! ด้วยความเคารพในทุกการติดตาม พยัคฆ์ขาวคำรามขอบพระคุณครับ