พลังแฝงที่ตื่นขึ้น

“เจ้าจะตายที่นี่ หลินเฟย... ในฐานะสุนัขข้างถนนที่พยายามกัดมังกร” เสียงแหบพร่าของจ้าวอวิ๋นดังกังวานอยู่ในโสตประสาทของหลินเฟย พร้อมกับแรงปะทะมหาศาลที่กระแทกเข้าที่กลางอกจนเขากระเด็นไปฟาดกับผนังถ้ำหิน ลมหายใจของเขาขาดห้วง รสคาวเลือดเอ่อล้นขึ้นมาเต็มปาก แต่เขายังคงฝืนพยุงร่างที่สะบักสะบอมขึ้นยืนด้วยมือที่สั่นเทา “มังกรที่กินแต่ซากศพผู้อื่น... ข้าไม่นับว่ามันเป็นมังกรหรอก” หลินเฟยพ่นเลือดทิ้งลงพื้น ดวงตาคมกริบจ้องมองร่างสูงโปร่งของจ้าวอวิ๋นที่เดินตรงเข้ามาอย่างใจเย็นราวกับเดินเล่นในสวนหลังบ้าน เต๋อจิ้งที่นอนจมกองเลือดอยู่ไม่ไกลพยายามขยับมีดสั้นในมือหมายจะพุ่งเข้าช่วย แต่ถูกแรงกดดันมหาศาลจากฝ่ามือของจ้าวอวิ๋นตรึงไว้กับพื้น “อย่า... หลินเฟย... หนีไป!” เต๋อจิ้งคำรามด้วยเสียงอันแหบพร่า ดวงตาของเขาแดงก่ำด้วยความเคียดแค้นและห่วงใย หลินเฟยเมินเฉยต่อเสียงร้องของสหายรัก จิตใจของเขาในยามนี้ไม่ได้จดจ่ออยู่ที่ความเจ็บปวดภายนอก หากแต่มุ่งเน้นไปที่จุดตันเถียนที่สั่นระริกอยู่ภายใน ร่างกายของเขารู้สึกเหมือนถูกไฟแผดเผาจากภายในสู่ภายนอก พลังลมปราณที่เคยไหลเวียนอย่างเชื่องช้าบัดนี้กำลังปั่นป่วนดั่งพายุคลั่ง นี่คือสัญญาณแห่งการทะลวงด่าน... หรือสัญญาณแห่งความตายกันแน่ “เจ้ากำลังกลัว?” จ้าวอวิ๋นแสยะยิ้ม ยกฝ่ามือขึ้นเหนือหัว พลังปราณสีดำทมิฬควบแน่นจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว “คนอย่างเจ้าไม่มีวันเข้าใจวิถีแห่งอำนาจที่แท้จริง วิถีที่ต้องยอมสละทุกอย่างเพื่อบัลลังก์ที่ไม่มีวันร่วงหล่น” หลินเฟยหลับตาลง ไม่ใช่เพื่อยอมแพ้ แต่เพื่อสื่อสารกับหยาดเหงื่อและความอดทนที่เขาสั่งสมมาตลอดเส้นทางนับตั้งแต่บิดาสิ้นใจ คำสอนของพ่อดังก้องอยู่ในหัว... *‘หมัดที่หนักหน่วงที่สุด ไม่ใช่หมัดที่ส่งแรงจากแขน แต่เป็นหมัดที่ส่งแรงจากจิตวิญญาณที่ไม่มีวันยอมสยบ’* “จ้าวอวิ๋น...” หลินเฟยลืมตาขึ้น ดวงตาทั้งสองข้างไม่ได้มีเพียงสีดำ แต่แฝงไว้ด้วยประกายแสงสีขาวนวลราวกับดาราที่เพิ่งอุบัติ “สิ่งที่เจ้าครอบครองไม่ใช่พลัง แต่มันคือโซ่ตรวนต่างหาก” สิ้นคำกล่าว ร่างของหลินเฟยก็หายวับไปจากสายตา ทิ้งไว้เพียงฝุ่นควันที่ฟุ้งกระจาย จ้าวอวิ๋นเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี เขาตวัดฝ่ามือป้องกันตามสัญชาตญาณ แต่แรงปะทะที่ตามมากลับหนักหน่วงดั่งภูเขาถล่มลงมาทับ! *เปรี้ยง!* เสียงระเบิดของลมปราณดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งถ้ำ แรงกระแทกส่งผลให้โขดหินรอบด้านแตกละเอียด หลินเฟยในยามนี้ พลังปราณขั้นที่ 5 ที่เขาเฝ้าเพียรพยายามมาตลอดได้ทะลวงผ่านกำแพงกั้นจนสำเร็จ เส้นเลือดทั่วร่างปูดโปน รัศมีสีขาวพุ่งทะยานขึ้นสู่เพดานถ้ำ ราวกับพยัคฆ์ขาวที่กำลังกางกรงเล็บตะปบเมฆา จ้าวอวิ๋นเซถอยหลังไปสามก้าว ใบหน้าเคร่งขรึมเปลี่ยนเป็นความเดือดดาล “นี่เจ้า... ถึงกับใช้จังหวะความเป็นความตายเป็นทางผ่านในการเลื่อนระดับงั้นหรือ?” หลินเฟยไม่เปิดโอกาสให้ศัตรูได้ตั้งตัว เขาพุ่งทะยานเข้าหาอีกครั้ง หมัดขวาของเขาไม่ได้อัดแน่นด้วยความโกรธแค้นเพียงอย่างเดียว แต่มันผสานด้วยความนิ่งสงบดั่งมหาสมุทรและความรุนแรงดั่งอสนีบาต “หมัดเดียว... ทะลวงดารา!” จ้าวอวิ๋นรีบประสานพลังปราณมารสร้างโล่ป้องกัน แต่นั่นกลับเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดอย่างมหันต์ เพราะพลังของหลินเฟยในยามนี้ไม่ได้เข้าปะทะกับโล่โดยตรง หากแต่แทรกซึมผ่านรอยแยกของพลังงานเข้าไปยังจุดเปราะบางที่สุดของคู่ต่อสู้ ทว่า ในวินาทีที่หมัดของหลินเฟยกำลังจะถึงตัวจ้าวอวิ๋น ร่างของศัตรูคู่อาฆาตกลับหยุดชะงักลง ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง “เจ้าลืมไปแล้วหรือ หลินเฟย... ว่านอกจากข้าแล้ว ที่นี่ไม่ได้มีแค่เราสองคน” เสียงปรบมือดังขึ้นจากมุมมืดของถ้ำ พร้อมกับเงาร่างของชายชราในชุดคลุมสีเทาที่ก้าวออกมา เขาคือบุคคลที่หลินเฟยหวาดกลัวที่สุด... ชายผู้ที่หลอกใช้บิดาของเขาให้เดินเข้าสู่กับดักเมื่อสิบปีก่อน “หลินเฟย... ข้าเฝ้ารอเวลานี้มานานเหลือเกิน วันที่พลังของเจ้าจะสุกงอมพอให้ข้า ‘เก็บเกี่ยว’” ความเย็นวาบแล่นปราดไปทั่วสันหลังของหลินเฟย เขาชะงักหมัดกลางอากาศ ในขณะที่เต๋อจิ้งที่พื้นร้องตะโกนขึ้นมาสุดเสียง “หลินเฟย! หนีไป! มันไม่ใช่ศัตรูที่เจ้าจะเอาชนะได้ในตอนนี้!” ทว่า ชายชราคนนั้นกลับสะบัดแขนเสื้อเพียงเบาๆ ร่างของเต๋อจิ้งก็ลอยกระเด็นไปกระแทกผนังถ้ำจนสลบแน่นิ่งไปในทันที พร้อมกับเสียงกระซิบที่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งที่กรีดผ่านแก้วหูของหลินเฟย “เจ้าอยากรู้ความจริงเกี่ยวกับบิดาเจ้าไหม... ว่าจริงๆ แล้วเขาไม่ได้ตายเพราะฝีมือของจ้าวอวิ๋นเพียงคนเดียว?” ก้าวแรกของชายชราคนนั้นขยับเข้ามาใกล้ พร้อมกับไอสังหารที่รุนแรงจนหลินเฟยรู้สึกว่าลมหายใจของเขากำลังจะหยุดทำงานตลอดกาล... นี่คือกับดักที่ซ้อนกับดัก! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางแห่งความแค้นนี้ไปกับผมนะครับ - พยัคฆ์ขาวคำราม