เสียงเพรียกจากคุกมืด

"หากเจ้าก้าวเท้าเข้าไปอีกเพียงก้าวเดียว ข้าจะตัดลิ้นตัวเองทิ้งเสียตรงนี้ อย่าได้บังอาจทำลายเกียรติของท่านประมุขหลินด้วยการให้ข้าคายความลับเยี่ยงสุนัขรับใช้!" เสียงตะโกนแหบพร่าดังก้องในโถงหินที่อับชื้น กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นสาบดินทำให้บรรยากาศภายในคุกใต้ดินแห่งสำนักพรรคมารดูราวกับนรกบนดิน หลินเฟยชะงักฝีเท้าทันที ดวงตาของเขาฉายแวววูบไหวเมื่อจ้องมองชายชราในสภาพโซ่ตรวนรุมเร้า ร่างกายที่เคยกำยำดุจขุนเขาบัดนี้เหลือเพียงหนังหุ้มกระดูก แต่แววตานั้นยังคงดุดันดั่งพยัคฆ์ที่ไม่เคยสยบยอมต่อผู้ใด "ท่านลุงกู่... ข้าเองครับ ข้าคือหลินเฟย" หลินเฟยกล่าวเสียงต่ำ พยายามก้าวเข้าไปหาอย่างช้าที่สุด มือหนาสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเห็นรอยแส้พาดผ่านแผ่นหลังที่เปลือยเปล่าของชายตรงหน้า เต๋อจิ้งที่ยืนอยู่ด้านหลังในเงามืดชักมีดสั้นออกมาด้วยความระแวดระวัง สายตาของเขาสอดส่องไปทั่วทุกมุมห้องหิน เขาไม่ไว้วางใจความเงียบเชียบผิดปกติของคุกแห่งนี้ นี่คือจุดที่ลึกที่สุดของ 'วังใต้สมุทร' สถานที่ซึ่งจ้าวอวิ๋นใช้ขังผู้ที่ขัดขืนอำนาจมืด "คุณชายเฟย?" ชายชราเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่ขุ่นมัวด้วยหยาดเลือดเพ่งมองร่างที่เติบใหญ่ขึ้นมาก่อนจะหัวเราะร่วนออกมาอย่างเจ็บปวด "เจ้ามาที่นี่ทำไม? ที่นี่คือหลุมศพ! จ้าวอวิ๋นต้องการล่อให้เจ้ามาติดกับ! ท่านประมุขของเจ้า... ท่านไม่ได้อยู่ในคุกนี้หรอก" หลินเฟยขมวดคิ้วแน่น "ท่านพูดว่าอะไรนะ? ข้าได้รับเบาะแสจากศิษย์ทรยศว่าพ่อของข้าถูกขังอยู่ที่นี่" "นั่นคือหมากที่จ้าวอวิ๋นวางไว้!" กู่ลุงกระอักเลือดออกมาคำโต ก่อนจะพยายามยันกายลุกขึ้นด้วยแรงเฮือกสุดท้าย "พ่อของเจ้า... เขาถูกขังไว้ใน 'กรงดารา' ที่ตั้งอยู่บนยอดเขาสูงชันเหนือเมฆ ที่ที่ไม่มีใครกล้าย่างกราย ที่นี่เป็นเพียงห้องทรมานเพื่อดูว่าจะมีใครโง่เขลาพอจะก้าวเข้ามาช่วยคนใกล้ตายอย่างข้าหรือไม่" เต๋อจิ้งรีบคว้าแขนหลินเฟย "เฟย! เราต้องไปเดี๋ยวนี้ ที่นี่เริ่มไม่ปลอดภัยแล้ว ข้าได้ยินเสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นหินจากทางทิศเหนือ คนของพรรคมารกำลังมา!" หลินเฟยกัดฟันกรอด ความแค้นในอกปะทุขึ้นราวกับลาวา เขาไม่ได้โกรธเพียงแค่จ้าวอวิ๋น แต่โกรธตัวเองที่เกือบจะหลงกลหมากที่แสนต่ำช้านี้ หากเขาถลันเข้าไปหาท่านลุงกู่โดยไม่ระวังตัว ผลึกอาคมรอบห้องนี้คงระเบิดร่างเขากระจุยไปแล้ว "ข้าไม่ทิ้งท่านไว้แน่ ท่านลุงกู่" หลินเฟยคว้าโซ่ตรวนที่ผูกติดกับผนังหิน ใช้หมัดขวาที่รวบรวมปราณกระแทกเข้าที่จุดตายของโซ่ด้วยความแม่นยำดุจผ่าไม้ซีก *เคร้ง!* โลหะชั้นดีแตกละเอียดเหมือนแก้ว หลินเฟยประคองร่างกู่ลุงขึ้นมาไว้บนบ่า แม้จะเป็นช่วงเวลาที่คับขันที่สุด แต่แววตาของเขากลับแน่วแน่กว่าครั้งไหนๆ "เต๋อจิ้ง นำหน้าไป! ใครขวางเราวันนี้ ข้าจะส่งพวกมันไปปรโลกด้วยหมัดเดียว!" ทั้งสองรีบเร่งออกจากห้องคุก แต่เมื่อพ้นประตูเหล็กออกมา ภาพตรงหน้ากลับทำให้หลินเฟยต้องหยุดกะทันหัน บนทางเดินที่มืดมิด มีเพียงร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทที่ยืนกอดอกขวางทางไว้ มือข้างหนึ่งของชายผู้นั้นถือจอกสุราที่ยังคงส่งควันไออุ่น "ช้าก่อน... จะรีบไปไหนกันเล่า หลินเฟย" จ้าวอวิ๋นเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบเรื่อยดุจคุยกับสหายสนิท แต่ในดวงตาคู่นั้นกลับไร้ซึ่งความปรานีใดๆ "จ้าวอวิ๋น!" หลินเฟยคำราม "เจ้ามาได้ไกลกว่าที่ข้าคิดนะ" จ้าวอวิ๋นยิ้มมุมปาก ก่อนจะวางจอกสุราลงบนพื้นหิน "ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อคนใกล้ตายคนหนึ่ง แต่น่าเสียดายนะ ที่ความกตัญญูของเจ้า จะกลายเป็นจุดจบของเจ้าเอง" ทันใดนั้น ผนังหินรอบด้านก็เริ่มเลื่อนปิดลงอย่างช้าๆ พร้อมกับแสงสีแดงฉานที่สว่างวาบขึ้นจากพื้นดิน สัญลักษณ์วงแหวนอาคมขนาดมหึมาปรากฏขึ้นใต้เท้าของหลินเฟยและเต๋อจิ้ง พลังกดทับมหาศาลถาโถมลงมาราวกับขุนเขาขนาดย่อมที่ทับลงบนบ่า หลินเฟยทรุดเข่าลงข้างหนึ่ง แรงกดดันนี้รุนแรงจนกระดูกในร่างกายลั่นเปรี๊ยะ เขาพยายามเค้นปราณทั้งหมดที่มีเพื่อต่อต้าน แต่ยิ่งเขาสู้ แรงกดดันกลับยิ่งเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ "ในเมื่อเจ้าอยากช่วยบิดาเจ้ามากนัก งั้นก็จงอยู่ที่นี่แหละ" จ้าวอวิ๋นก้าวเข้ามาใกล้ แววตาของเขาเยือกเย็นจนน่าขนลุก "เพราะกรงดาราที่เจ้าตามหาน่ะ จริงๆ แล้วมันไม่ได้อยู่ที่บนยอดเขาที่ไหน แต่มันอยู่ใน 'ร่าง' ของเจ้าเอง หลินเฟย... เจ้าคิดมาตลอดว่าเจ้าเป็นผู้สืบทอด แต่วันนี้เจ้าจะได้รู้ความจริงเสียทีว่า เจ้าเป็นเพียงภาชนะที่ถูกเลี้ยงไว้เพื่อรอการชำระแค้น" หลินเฟยเบิกตากว้าง ความรู้สึกปวดร้าวอย่างแสนสาหัสแล่นพล่านจากหัวใจไปทั่วร่าง ราวกับว่ามีบางสิ่งกำลังจะฉีกกระชากวิญญาณเขาออกมาจากข้างใน! นี่คือเส้นทางที่พยัคฆ์ขาวต้องเผชิญครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ