กลยุทธ์มีดบินสายฟ้า

เสียงกระดูกลั่นกรอบจากการบิดข้อมือดังแข่งกับเสียงสายลมที่กรีดกรายผ่านซากปรักหักพังของโรงเตี๊ยมตระกูลหลี่ กลิ่นอายคาวเลือดคละคลุ้งปะปนกับฝุ่นดินที่ฟุ้งกระจาย หลินเฟยหอบหายใจรุนแรง หน้าอกกระกระแทกขึ้นลงตามจังหวะชีพจรที่เต้นระรัวราวกับกลองศึก แขนข้างขวาของเขาชาด้านไร้ความรู้สึกจากการปะทะกับ "ฝ่ามือทมิฬสลายวิญญาณ" เมื่อครู่ เลือดสีแดงฉานไหลรินอาบข้อมือหยดลงสู่พื้นดินทีละหยด... ทีละหยด... ตรงหน้าของเขาคือ หานป้า รองหัวหน้าหน่วยเงาทมิฬแห่งพรรคมาร ร่างกายของมันสูงใหญ่กำยำราวกับยักษ์ปักหลั่น รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏบนใบหน้าที่มีแผลเป็นลากยาวจากหางตาถึงมุมปาก ดวงตาสีเหลืองอำพันจ้องมองหลินเฟยด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์ ราวกับกำลังมองดูมดปลวกที่รอเวลาถูกเหยียบให้แหลกคามือ "เด็กน้อย... พรสวรรค์ของเจ้าไม่เลวเลย ยอมรับว่าไอ้แก่บิดาของเจ้ามันสอนวิชาพยัคฆ์ให้เจ้ามาได้ดีระดับหนึ่ง" หานป้าแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุบทำลายขวัญกำลังใจของผู้ฟัง "น่าเสียดาย... วันนี้ที่นี่ จะกลายเป็นสุสานฝังศพของตระกูลหลี่อย่างสมบูรณ์แบบ!" หลินเฟยไม่ตอบคำถาม สายตาของเขายังคงแน่วแน่ เขารู้ดีว่าหากถอยตอนนี้ ความแค้นของบิดาจะไม่มีวันได้รับการชำระ แม้กระดูกจะแตกละเอียด หรือเส้น and พลังปราณจะตีรวนแค่ไหน เขาก็ไม่มีวันก้มหัวให้พรรคมารเด็ดขาด! เขาตั้งท่าหมัดพยัคฆ์คำรามขึ้นอีกครั้ง แม้ว่าเรียวขาจะสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่ *ตูม!* หานป้าไม่ปล่อยให้เวลาสูญเปล่า ร่างใหญ่พุ่งทะยานเข้ามาประชิดตัวด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเดิมหลายเท่า เงาดำทมิฬแผ่ขยายปกคลุมร่างของหลินเฟยราวกับมัจจุราชยื่นมือเข้าคว้าวิญญาณ ฝ่ามือสีดำสนิทอัดแน่นด้วยลมปราณอันชั่วร้ายพุ่งตรงเข้าสู่กลางหน้าอกของหลินเฟยหมายปลิดชีพในคราเดียว ความเร็วระดับนี้... หลินเฟยรู้ตัวดีว่าเขาหลบไม่พ้น และร่างกายที่บาดเจ็บหนักก็ไม่อาจรับการโจมตีนี้ได้ตรงๆ ปลายประสาทส่งสัญญาณเตือนภัยอันตรายถึงชีวิต สมองของเขาขาวโพลนในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย *เคร้ง!* ประกายแสงสีฟ้าสว่างวาบผ่าแหวกความมืดมิดของยามสนธยา เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหวจนแก้วหูแทบแตก มีดสั้นเล่มบางเฉียบราวกับปีกจักจั่นพุ่งแหวกอากาศด้วยวิถีโค้งอันประหลาด ปักเข้าที่ข้อมือของหานป้าอย่างแม่นยำราوจับวาง แรงปะทะอันมหาศาลทำให้วิถีฝ่ามือของหานป้าเบี่ยงเบนไปถนัดตา กระแทกเฉียดไหล่ของหลินเฟยไปเพียงไม่กี่ชุลมุน ฝุ่นตลบอบอวลจากการระเบิดของลมปราณที่ปะทะกันกลางอากาศ หานป้าสะบัดมือคำรามด้วยความเจ็บปวด เลือดสดๆ ไหลซึมออกจากหลังมือ มันถอยหลังไปสามก้าว ดวงตาดุร้ายหันขวับไปมองยังทิศทางที่ใบมีดพุ่งมาทันที "หนูสกปรกที่ไหนแอบลอบกัด!" หานป้าคำรามลั่น บนคานไม้ผุพังของซากหลังคาที่เหลืออยู่ ร่างของชายหนุ่มในชุดคลุมสีเทาเข้มยืนพิงเสาอย่างสบายอารมณ์ ในมือเรียวยาวของเขากำลังควงมีดสั้นเล่มที่สองเล่นไปมาอย่างเชี่ยวชาญ ใบหน้าหล่อเหลาติดจะเจ้าชู้ประดับด้วยรอยยิ้มมุมปากอันเป็นเอกลักษณ์ ดวงตาเรียวรีคู่นั้นกวาดมองสถานการณ์เบื้องล่างด้วยความเยือกเย็น เต๋อจิ้ง... สหายรักผู้ร่วมเป็นร่วมตายของหลินเฟย "ลอบกัดหรือ? พูดจาให้เกียรติศิลปะการซัดมีดของข้าหน่อยสิ เจ้าหุ่นถังแตก" เต๋อจิ้งเอ่ยน้ำเนือy เสียงนุ่มนวลแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ เขากระโดดลงมาจากคานไม้ ร่างกายลอยละลิ่วลงมาอย่างไร้สุ้มเสียงราวกับขนนก ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของเหล่าสมุนพรรคมาร หลินเฟยหันไปมองสหายรัก แววตาที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นเมื่อครู่ อ่อนลงชั่วขณะ มุมปากหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อย "เจ้ามาช้าไปนิดนะเต๋อจิ้ง เกือบต้องเก็บศพข้าอยู่แล้วรอมร่อ" เต๋อจิ้งเหลือบสายตามามองหลินเฟยแวบหนึ่ง เห็นสภาพสะินธสะท้านของสหายแล้วก็ถอนหายใจเบาๆ "ถ้าข้าไม่มา เจ้าคงใช้หน้าอกรับฝ่ามือมันไปแล้ว... ไอ้คนหัวดั้นด้นเอ๊ย เลิกทำตัวเป็นพระเอกหนังจีนกำลังภายในที่ชอบเอาหน้าไปรับตีนสักทีจะได้ไหม" แม้คำพูดจะดูติดตลก แต่แววตาของเต๋อจิ้งกลับจริงจังและเคร่งเครียดอย่างยิ่ง มือทั้งสองข้างสอดเข้าไปในซองหนังข้างเอว รวบรวมมีดสั้นเจ็ดเล่มไว้ในกำมือ นิ้วมือเรียวยาวขยับพลิกแพลงมีดสั้นราวกับพวกมันมีชีวิตจิตใจ นี่คือเคล็ดวิชา "กลยุทธ์มีดบินสายฟ้า" ที่สืบทอดกันมาในตระกูลของเต๋อจิ้ง วิชาที่ไม่ได้เน้นพละกำลังทางกาย แต่เน้นจังหวะ การคำนวณทิศทางลม และจุดอ่อนที่แม้แต่มารอสูรก็คาดไม่ถึง "จัดการมันร่วมกันเถอะ หลินเฟย" เต๋อจิ้งเอ่ยเสียงต่ำ สายตาจดจ้องไปยังหานป้าที่ไม่สบอารมณ์ "ไอ้หมอนี่ไม่ใช่ระดับลิ่วล้อที่เราเคยเจอ มันฝึกฝนวิชามารสายโลหิตจนร่างกายแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปสามส่วน ช่องว่างในการโจมตีของมันมีเพียงตอนที่มันตวัดแขนขวาเท่านั้น" "ข้าจำได้แล้ว..." หลินเฟยสูดลมหายใจลึกเข้าปอดอีกครั้ง โคจรพลังปราณที่เหลืออยู่ทั้งหมดผสานเข้ากับวิชาหมัดพยัคฆ์ แม้แขนขวาจะใช้งานไม่ได้ แต่เขายังมีหมัดซ้าย! แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความฮึกเหิม "เจ้าเปิดทาง ข้าจะเป็นคนปิดฉากมันเอง!" หานป้าแค่นหัวเราะเยาะหยัน "คิดว่าจะรุมสองแล้วจะชนะงั้นรึ? พลังต่างชั้นกัน ต่อให้พวกเจ้ามาอีกสิบคน ก็เป็นได้แค่ปุ๋ยใต้ฝ่าเท้าข้าเท่านั้น!" สิ้นคำพูด หานป้าก็ระเบิดพลังปราณสีดำทมิฬพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ร่างกายของมันขยายใหญ่ขึ้นจนเสื้อผ้าฉีกขาด เผยให้เห็นผิวหนังที่กลายเป็นสีทองแดงและมีอักขระมารเรืองแสงน่าสะพรึงกลัว แรงกดดันมหาศาลแผ่กระจายกดทับจนพื้นดินใต้เท้าของหลินเฟยและเต๋อจิ้งปริร้าว เต๋อจิ้งไม่รอช้า นิ้วมือดีดออกไปพร้อมกัน! มีดสั้นสามเล่มแรกพุ่งแหวกอากาศออกไปด้วยความเร็วสูง เสียงแหวกอากาศดังหวีดหิวราวกับภูตผีโหยหวน เป้าหมายไม่ใช่จุดตาย แต่เป็นการตัดเส้นทางหลบหนีและบังคับให้หานป้าต้องยกแขนขึ้นป้องกัน ในเสี้ยววินาทีที่หานป้าสะบัดแขนปัดมีดสั้นออกไปอย่างเกรี้ยวกราด ร่างของหลินเฟยก็พุ่งทะยานผ่านเงาร่างของเต๋อจิ้งไปราวกับลูกธนูหลุดจากคันศร หมัดซ้ายอัดแน่นด้วยจิตวิญญาณแห่งพยัคฆ์คำราม พลังทั้งหมดที่สะสมมาจากการฝึกฝนอย่างยากลำบากถูกปลดปล่อยออกมาในหมัดเดียว! หมัดที่ทะลวงผ่านห้วงอากาศจนเกิดเสียงระเบิดโซนิกบูมพุ่งตรงเข้าสู่จุดอ่อนใต้ราวนมซ้ายของหานป้าอย่างพิบัดแม่นยำ! ทว่า... ในวินาทีที่หมัดกำลังจะสัมผัสเป้าหมาย หานป้ากลับยกยิ้มเหี้ยมเกรียมขึ้นที่มุมปาก ดวงตาสีเหลืองอำพันทอประกายเจ้าเล่ห์ มันไม่ได้พยายามหลบหลบหลีกแม้แต่น้อย กลับอ้าแขนออกกว้างรับหมัดของหลินเฟยไว้ดื้อๆ พร้อมกับซัดฝ่ามือขวาที่ซ่อนพลังมารทั้งหมดสวนกลับมาในระยะประชิดอย่างไม่ทันตั้งตัว! "ฮ่าๆๆๆ โง่เง่า! ข้าจงใจเปิดช่องว่างนั้นให้พวกเจ้าต่างหากเล่า!" หลินเฟยเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ใบหน้าของหานป้าอยู่ห่างจากเขาเพียงคืบเดียว และพลังมารสีดำมืดกำลังจะทะลวงทะลุหัวใจของเขาในอีกหนึ่งลมหายใจ เต๋อจิ้งที่อยู่ด้านหลังร้องตะโกนลั่นชื่อสหายด้วยความตกใจสุดขีด แต่มีดสั้นในมือของเขากลับช้าเกินไปที่จะซัดออกไปช่วยในจังหวะนี้— ขอบคุณทุกกำลังใจที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่มาถึงตอนที่ 6 ครับ - พยัคฆ์ขาวคำราม