วิชาลับกับแรงกดดัน

“เจ้าจะยอมให้ความเจ็บปวดพรากทุกอย่างไปจากชีวิต หรือจะใช้มันเป็นบันไดก้าวข้ามขีดจำกัดของตัวเอง!” เสียงคำรามของเต๋อจิ้งดังก้องท่ามกลางน้ำตกมังกรคลั่ง กระแสน้ำที่ทิ้งตัวลงมาจากหน้าผาสูงชันนับร้อยเมตรเปรียบเสมือนค้อนยักษ์ที่ทุบลงบนร่างของหลินเฟยซ้ำแล้วซ้ำเล่า ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน ผิวหนังแดงฉานจนเกือบม่วงจากการกระแทกอย่างบ้าคลั่งของสายน้ำที่หนักหน่วงดุจหินผา หลินเฟยกัดฟันจนกรามแทบแตก เลือดสดๆ ไหลซึมออกจากมุมปากก่อนจะถูกสายน้ำชะล้างไปอย่างรวดเร็ว ในหัวของเขามีเพียงประโยคสุดท้ายที่ดังก้องอยู่ในมโนภาพ... *“ท่านพ่อ... ท่านยังไม่ตาย!”* คำพูดนั้นไม่ใช่แค่ความหวัง แต่มันคือเชื้อเพลิงที่เผาผลาญวิญญาณเขาให้ลุกโชน “ข้า... ข้าจะไม่ยอมล้มลงที่นี่!” หลินเฟยเค้นเสียงลอดไรฟัน เขาทิ้งตัวลงในจุดที่แรงกดดันสูงสุด พลังภายในที่เขารวบรวมไว้เริ่มไหลเวียนสวนทางกับกระแสน้ำ ไม่ใช่การต้านทาน แต่เป็นการ “หลอมรวม” เต๋อจิ้งยืนกอดอกอยู่บนโขดหินข้างลำธาร ดวงตาคมกริบของเขาจ้องมองสหายรักด้วยความกังวลระคนชื่นชม “ตั้งสติให้มั่นหลินเฟย อย่าปล่อยให้จิตใจฟุ้งซ่านไปกับภาพลวงตาของความแค้น พลังปราณที่แท้จริงไม่ได้อยู่ที่ความโกรธ แต่มันอยู่ที่ความนิ่งสงบในใจกลางพายุ” หลินเฟยหลับตาลง ภาพเหตุการณ์ในอดีตที่จ้าวอวิ๋นบุกสังหารคนในตระกูลผุดขึ้นมาเป็นฉากๆ ใบหน้าเย็นชาของประมุขพรรคมารผู้นั้นฉายชัดในห้วงคำนึง ‘จ้าวอวิ๋น... ถ้าเจ้ายังมีชีวิตอยู่ ข้าจะกระชากหน้ากากของเจ้าออกมาให้โลกได้รับรู้!’ วินาทีนั้นเอง พลังปราณในกายเขาก็เกิดการเปลี่ยนแปลง แรงกดดันมหาศาลจากน้ำตกที่เคยบีบอัดร่างกาย กลับกลายเป็นเครื่องมือที่ช่วยรีดเร้นเอาพลังแฝงในไขกระดูกออกมา เลือดลมของเขาไหลเวียนดุจสายน้ำที่เชี่ยวกรากแต่ทว่ากลับราบรื่นอย่างเหลือเชื่อ ร่างของเขาลอยขึ้นช้าๆ ท่ามกลางกระแสน้ำที่แตกกระจายเหมือนถูกแรงดึงดูดบางอย่างผลักออก เต๋อจิ้งเบิกตากว้าง “วิชาลับสยบฟ้า... เจ้าทำได้จริงๆ หรือเนี่ย?” แต่ความสำเร็จยังไม่ทันได้เบ่งบาน แรงกดดันจากธรรมชาติก็ดูเหมือนจะตอบโต้ ท้องฟ้าเหนือหุบเขาเริ่มแปรปรวน เมฆดำทะมึนก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย สายฟ้าฟาดลงมาใกล้จุดที่พวกเขาอยู่จนเกิดเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว “หลินเฟย! ถอยออกมาเร็วเข้า! นี่ไม่ใช่แรงกดดันจากน้ำตกธรรมดาแล้ว!” เต๋อจิ้งร้องเตือนพร้อมกับชักมีดสั้นคู่ใจออกมาเตรียมพร้อม แต่มันสายเกินไป หลินเฟยลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีทองอร่ามชั่วขณะ เขาสัมผัสได้ถึง “จิตสังหาร” ที่พุ่งตรงมายังตำแหน่งที่เขาอยู่ ไม่ใช่แค่ปรากฏการณ์ธรรมชาติ แต่มันคือพลังกดดันจากยอดฝีมือที่ซ่อนเร้นอยู่ในเงามืด! “ใครกัน...” หลินเฟยพึมพำขณะยืนหยัดท่ามกลางพายุฝนที่เริ่มโหมกระหน่ำ เขาหันไปมองเงามืดหลังโขดหินใหญ่ที่บัดนี้ปรากฏร่างของบุรุษชุดดำในหน้ากากรูปพยัคฆ์เลือด “ฝีมือไม่เลว... แต่สำหรับคนที่ต้องการจะล้มประมุขจ้าว แค่นี้ยังห่างไกลนัก” เสียงที่แหบพร่าและเยือกเย็นดังสะท้อนก้องทั่วหุบเขา หลินเฟยกระชับหมัดแน่น แรงกดดันที่ถาโถมเข้ามาไม่ได้ทำให้เขากลัว แต่มันกลับปลุกสัญชาตญาณสัตว์ร้ายในตัวเขาให้ตื่นขึ้นเต็มรูปแบบ “เจ้าคือหมากอีกตัวของจ้าวอวิ๋นงั้นสินะ?” ชายชุดดำไม่ตอบ แต่มันกลับพุ่งตัวเข้าหาหลินเฟยด้วยความเร็วที่เหนือกว่าสายตาจะมองทัน มีดสั้นที่อาบไปด้วยพิษร้ายแรงสะท้อนแสงวับวาว หลินเฟยไม่มีเวลาคิด เขาตัดสินใจปลดปล่อยพลังที่เพิ่งค้นพบจากสายน้ำ ออกมาเป็น “หมัดเดียวทะลวงดารา” ทันที! อากาศรอบๆ บริเวณนั้นบิดเบี้ยว แรงอัดมหาศาลปะทะเข้ากับคมมีดของนักฆ่าจนเกิดเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว เศษหินรอบด้านแตกละเอียดเป็นผุยผง ทว่าในจังหวะที่ฝุ่นควันจางลง หลินเฟยกลับต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ชายชุดดำที่เผชิญหน้ากับเขาเมื่อครู่ได้สลายกลายเป็นเพียงร่างเงาที่สร้างจากปราณสังหาร... และที่ปลายเท้าของเขามีจดหมายฉบับหนึ่งปักอยู่บนโขดหินด้วยมีดสั้นเล่มเล็ก สัญลักษณ์บนจดหมายนั้นคือตราประทับของ "ตระกูลหลิน" ที่ควรจะสูญสิ้นไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน! หลินเฟยหยิบจดหมายขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา ลายมือที่ปรากฏอยู่ข้างในนั้น... เขาจำมันได้ดีไม่เคยลืมเลือน เพราะมันคือลายมือเดียวกับที่เขาเห็นในบันทึกลับที่บิดาเคยสอนให้คัดลายมือเมื่อครั้งยังเยาว์วัย “เป็นไปไม่ได้...” หลินเฟยพึมพำ เสียงของเขาสั่นเครือ “ท่านพ่อ... ท่านยังเขียนจดหมายฉบับนี้ด้วยตัวเองงั้นหรือ?” ในจดหมายมีเพียงข้อความสั้นๆ ที่ทำให้เลือดในกายของหลินเฟยเย็นเยียบไปถึงกระดูก: *“อย่าตามหาข้า... จงฝึกหมัดให้ถึงขั้นสูงสุด หากเจ้าไม่อยากให้ความจริงที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดต้องทำลายตระกูลเราจนสิ้นซาก”* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทนี้ แล้วเราจะไปไขความลับด้วยกันในตอนหน้าครับ พยัคฆ์ขาวคำราม