หนทางสู่ดินแดนต้องห้าม

"อย่าขยับ... ถ้าไม่อยากให้หัวหลุดจากบ่า" เสียงกระซิบแหบพร่าของเต๋อจิ้งดังขึ้นที่ข้างหูหลินเฟย พร้อมกับแรงกดของมีดสั้นที่วางทาบลงบนสันคอของสหายรักอย่างแม่นยำ หลินเฟยชะงักฝีเท้าที่กำลังจะย่างก้าวลงบนพื้นดินสีแดงฉานทันที สายตาของเขาเพ่งมองไปยังเศษใบไม้แห้งที่ถูกลมพัดปลิวผ่านไปตรงหน้า มันไม่ได้แตะพื้นดิน แต่ถูกไอสังหารที่มองไม่เห็นตัดขาดออกเป็นชิ้นๆ ราวกับผ่านคมดาบที่ว่องไวจนตาเปล่าไม่อาจมองทัน "เขตแดนพยัคฆ์มรณะสินะ" หลินเฟยพึมพำ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความตื่นตัว เขาค่อยๆ ลดฝ่ามือที่กำหมัดแน่นลง "พวกมันไม่ได้เฝ้าประตูทางเข้า แต่พวกมันสร้างค่ายกลธรรมชาติไว้ที่นี่" เต๋อจิ้งลดมีดสั้นลง แต่สายตายังคงกวาดมองไปรอบด้านด้วยความระแวดระวัง เหงื่อเย็นเยียบเกาะพราวบนขมับของเขา "ที่นี่ไม่ใช่แค่สัตว์อสูรชั้นต่ำที่เจ้าเคยเจอในหุบเขาตระกูลหลิน แต่นี่คือ 'ดินแดนต้องห้ามของบรรพกาล' กลิ่นอายนี้... มันเป็นกลิ่นของความตายที่สะสมมานับพันปี" ทั้งสองยืนนิ่งอยู่บนเส้นแบ่งเขตแดน เบื้องหน้าของพวกเขาคือป่าทึบที่มืดมิดจนแสงอาทิตย์ไม่อาจลอดผ่าน ต้นไม้แต่ละต้นบิดเบี้ยวราวกับร่างของวิญญาณที่กำลังกรีดร้อง ทว่าเหนือสิ่งอื่นใด คือแรงกดดันจากจิตสังหารที่แผ่ออกมาอย่างต่อเนื่อง บ่งบอกว่าผู้บุกรุกกำลังถูกจับจ้องจากดวงตานับร้อยคู่ในความมืดนั้น "เจ้าคิดว่าจ้าวอวิ๋นจะตามเรามาถึงที่นี่ไหม?" เต๋อจิ้งถามขณะดึงแผนที่เก่าคร่ำคร่าออกมาดู แสงจากตะเกียงหินเวทมนตร์ส่องให้เห็นรอยยิ้มที่มุมปากของหลินเฟย "จ้าวอวิ๋นเป็นพวกฉลาดแกมโกง แต่มันกระหายอำนาจจนโง่เขลา" หลินเฟยหยิบยันต์ป้องกันตัวขึ้นมาท่องคาถาเบาๆ "มันรู้ดีว่าข้าถือครองคัมภีร์วิถีพยัคฆ์ที่เหลืออยู่ หากข้าตายในที่แห่งนี้ ความลับในการทะลวงดาราของบิดาข้าก็จะหายไปตลอดกาล มันไม่ยอมปล่อยให้ข้าจบชีวิตง่ายๆ หรอก... มันต้องการจะควักหัวใจข้าออกมาพร้อมกับความลับนั้น" "งั้นเราก็ต้องเร็วขึ้น" เต๋อจิ้งพยักหน้า ก่อนจะทะยานตัวนำเข้าไปในเขตแดนด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ ทันทีที่เท้าเหยียบลงบนผืนป่า เสียงคำรามต่ำๆ ก็ดังสะท้อนก้องทั่วหุบเขา พื้นดินสั่นสะเทือน หลินเฟยรู้สึกได้ถึงไอพลังที่กดทับลงมาบนบ่าราวกับถูกขุนเขาจำลองทับไว้ เขาต้องโคจรพลังปราณทั่วร่างเพื่อต้านทานแรงกดดันนี้ ทันใดนั้น เงาสีดำขนาดมหึมาก็พุ่งทะลุพุ่มไม้เข้ามาหาพวกเขาด้วยความเร็วปานสายฟ้า "ระวัง!" หลินเฟยคำราม ลั่นหมัดขวาออกไปโดยสัญชาตญาณ หมัดที่รวบรวมปราณพยัคฆ์ไว้จนแน่นหนาปะทะเข้ากับกรงเล็บเหล็กกล้าของสัตว์อสูรที่มีรูปร่างคล้ายเสือแต่มีเกล็ดแข็งดั่งเพชร *เปรี้ยง!* แรงปะทะส่งผลให้ร่างของหลินเฟยไถลถอยหลังไปเกือบสิบก้าว รอยแยกบนพื้นดินลากยาวเป็นทางยาวตามแรงเสียดทาน สัตว์อสูรตัวนั้นคำรามลั่น มันไม่ได้บ้าคลั่งแต่มันดูมีความคิดอ่าน มันกำลังประเมินคู่ต่อสู้ "พยัคฆ์เกล็ดเหล็ก..." เต๋อจิ้งกัดฟันแน่น "พวกมันเป็นนักล่าฝูง ถ้าตัวเดียวโผล่มา แปลว่าพวกที่เหลือล้อมเราไว้หมดแล้ว" หลินเฟยสูดลมหายใจเข้าลึก เขารู้สึกถึงความร้อนที่แผ่ซ่านในกระแสเลือด พลังที่บิดาเขาทิ้งไว้ให้กำลังตื่นตัวจากการเผชิญหน้ากับอันตราย "เต๋อจิ้ง เจ้าไปที่ใจกลางป่าตามแผนที่ ข้าจะรับมือพวกมันเอง" "เจ้าจะบ้าหรือไง! หลินเฟย! เจ้าจะสู้กับฝูงพยัคฆ์เกล็ดเหล็กเพียงลำพังเนี่ยนะ?" "เชื่อใจข้า" หลินเฟยหันมามองสหายด้วยสายตาที่มั่นคงเกินกว่าใครจะปฏิเสธ "หากข้าทะลวงผ่านระดับนี้ไม่ได้ ข้าก็ไม่มีทางก้าวข้ามจ้าวอวิ๋นได้ มิตรสหายที่แท้จริงไม่ควรเป็นตัวถ่วงกันในเวลาตาย... ไปเสีย!" เต๋อจิ้งลังเลอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนจะกัดฟันกระโดดหายเข้าไปในความมืด ทิ้งให้หลินเฟยยืนหยัดอยู่ใจกลางวงล้อมของสัตว์อสูรนับสิบตัว ดวงตาสีเหลืองอำพันของพวกมันวาวโรจน์ในความมืด หลินเฟยตั้งท่าเตรียมพร้อม หมัดของเขาเริ่มมีไอสีขาวขุ่นแผ่ออกมา มันคือวิชาหมัดทะลวงดาราที่เขาเพิ่งเริ่มเข้าถึงหัวใจสำคัญ ทว่า ท่ามกลางความตึงเครียดนั้น กลับมีเสียงปรบมือดังแว่วมาจากยอดไม้สูง "น่าประทับใจ... ลูกชายของคนทรยศมีความกล้าหาญดีนี่" หลินเฟยเงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาที่เย็นเยือก เขาไม่แปลกใจเลยที่เห็นเงาร่างของจ้าวอวิ๋นยืนอยู่บนกิ่งไม้สูงเด่นเป็นสง่า มือข้างหนึ่งของจ้าวอวิ๋นถือคัมภีร์ที่หลินเฟยคุ้นเคยเป็นอย่างดี... คัมภีร์เล่มที่สองที่เขาออกตามหา "เจ้ามาเร็วกว่าที่ข้าคิดนะ จ้าวอวิ๋น" หลินเฟยกล่าวอย่างใจเย็น แม้ในใจจะรู้ดีว่าสถานการณ์นี้ตึงเครียดจนเกือบถึงขีดสุด จ้าวอวิ๋นกระโดดลงมายังพื้นเบื้องล่างอย่างแผ่วเบา รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏบนใบหน้า "ข้าไม่ได้มาคนเดียวหรอกหลินเฟย... ข้าพา 'แขกพิเศษ' ที่เจ้าคิดถึงที่สุดมาด้วย" สิ้นคำพูด จ้าวอวิ๋นก็ดึงร่างที่สะบักสะบอมออกมาจากเงามืด ร่างนั้นมีบาดแผลเต็มตัวและถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนที่ทำจากหินดูดปราณ ทันทีที่เห็นใบหน้าของคนผู้นั้น หลินเฟยถึงกับหน้าถอดสี หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น "ท่านพ่อ... ท่านยังไม่ตาย!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของหลินเฟยมาจนถึงตอนนี้ รับรองว่าตอนหน้าจะเดือดกว่านี้แน่นอนครับ พยัคฆ์ขาวคำรามครับ