พี่น้องแยกทาง

"เจ้าบ้าเอ๊ย! จะไปตายหรือไงเต๋อจิ้ง!" หลินเฟยตะคอกใส่สหายรัก เสียงของเขาสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ที่ปะทะกันภายในอก มือที่กำจดหมายฉบับนั้นไว้แน่นจนยับยู่ยี่สั่นเทาด้วยความโกรธแค้นและเจ็บปวด จดหมายที่บอกให้เขา 'อย่าตามหา' กำลังถูกขย้ำอยู่ใต้ฝ่าเท้าของเขาท่ามกลางบรรยากาศอับชื้นในถ้ำร้างแห่งนี้ เต๋อจิ้งไม่ตอบทันที เขาเพียงแต่ขยับมีดสั้นเล่มโปรดในมือด้วยท่าทางสงบเยือกเย็นจนน่าใจหาย เขาสวมชุดรัดกุมสีเข้มที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดจากศึกคราวก่อน ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นจ้องมองหลินเฟยด้วยความอาทรที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย "หลินเฟย ฟังข้า..." เต๋อจิ้งก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว ก่อนจะวางมือลงบนบ่าของสหายรัก "จ้าวอวิ๋นส่งมือดีมาดักซุ่มรอบหุบเขาแห่งนี้เกือบห้าสิบคน หากเราไปทั้งคู่ ก็มีแต่จะพากันไปลงนรกทั้งคู่ จดหมายนั่นไม่ใช่แค่คำเตือน แต่มันคือเบาะแสสำคัญ... เจ้าต้องรอด เพื่อไปไขความลับนั้นให้กระจ่าง" "แต่ข้าทิ้งเจ้าไม่ได้!" หลินเฟยคำราม ลมหายใจหอบถี่ พลังวัตรในกายเขาร้อนระอุประดุจลาวาที่รอวันปะทุ "เราสาบานกันแล้วว่าจะร่วมเป็นร่วมตาย!" "ลูกผู้ชายไม่จำเป็นต้องตายด้วยกันถึงจะเรียกว่าสหาย" เต๋อจิ้งยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่หลินเฟยไม่เคยชอบใจนักเพราะมันดูเหมือนการสั่งเสีย "จงไปทางทิศเหนือ ข้าจะล่อพวกมันไปทางใต้... ข้ามีแผนของข้า เจ้าก็รู้ว่าข้าช่ำชองเรื่องการซุ่มโจมตีเพียงใด" "เจ้าจะเปิดช่องว่างให้ข้าแค่สิบวินาทีเต๋อจิ้ง... หลังจากนั้นพวกมันจะรู้ตัว และเจ้า..." หลินเฟยกัดฟันกรอด ความเจ็บใจแล่นพล่านไปทั่วร่าง "ถ้าข้าไม่ทำเช่นนี้ เจ้าก็คงเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่เพื่อความสะใจชั่วครู่ของตัวเอง" เต๋อจิ้งขัดขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด "คิดถึงตระกูลของเจ้า คิดถึงความจริงที่รออยู่... อย่าให้ความพยายามของข้าต้องสูญเปล่า หลินเฟย" เต๋อจิ้งหมุนตัวก้าวออกไปที่ปากถ้ำโดยไม่รอคำอนุญาต เขาชักมีดสั้นออกมา แรงกดดันมหาศาลจากฝีมือระดับยอดฝีมือแผ่ออกมาจากร่างของชายผู้เงียบขรึมคนนี้ ทันทีที่เขาก้าวพ้นปากถ้ำ เสียงดาบกระทบกันและเสียงร้องโหยหวนก็ดังขึ้นทันทีท่ามกลางความมืดมิดของยามราตรี หลินเฟยขบกรามแน่นจนได้ยินเสียงฟันกระทบกัน เขาไม่ใช่นักสู้ที่ขี้ขลาด แต่ในสถานการณ์นี้ การตัดสินใจของเต๋อจิ้งคือสิ่งที่ถูกต้องที่สุด มันคือความเจ็บปวดที่น่ารังเกียจที่สุดในชีวิตลูกผู้ชาย... การต้องยอมรับความช่วยเหลือจากเพื่อนที่แลกมาด้วยชีวิต เขาสูดลมหายใจลึก ก้าวเท้าไปทางทิศเหนือตามแผนที่เต๋อจิ้งวางไว้ ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งที่เขาสังเกตเห็นในความมืดก็พุ่งตรงมาขวางหน้า มันคือ จ้าวอวิ๋น ประมุขพรรคมารไม่ได้มาพร้อมกับกองทัพ แต่มันยืนอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง มือไขว้หลัง ท่าทางองอาจดุจขุนเขาที่ไม่มีวันสั่นคลอน ดวงตาของมันมองหลินเฟยด้วยความเวทนาปนสมเพช "เจ้าเพื่อนคนนั้นของเจ้า... ช่างจงรักภักดีจนน่าเวทนาเสียจริง" จ้าวอวิ๋นเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบราวกับพูดเรื่องดินฟ้าอากาศ "มันคิดจะล่อข้าไปตายงั้นรึ? ช่างเป็นความคิดที่ไร้เดียงสาเหลือเกิน" หลินเฟยชะงักฝีเท้า หัวใจเต้นรัวด้วยความกังวล "หมายความว่ายังไง?" จ้าวอวิ๋นหยิบศอกหนึ่งขึ้นมาจากพื้น แล้วโยนมาที่แทบเท้าหลินเฟย มันคือปลอกมีดสั้นที่เต๋อจิ้งพกติดตัวไว้เสมอ... มันชุ่มโชกไปด้วยเลือดสดๆ "ข้าไม่ได้ส่งคนไปห้าสิบคนหรอกหลินเฟย... ข้ามาที่นี่ด้วยตัวคนเดียว เพราะคนอย่างเจ้า ไม่จำเป็นต้องใช้ฝีมือคนอื่นให้เปลืองแรง" จ้าวอวิ๋นค่อยๆ ชักกระบี่ออกจากฝัก แสงจันทร์สะท้อนใบกระบี่จนเกิดประกายสีเงินวาวโรจน์ "เพื่อนเจ้าตายไปก่อนที่ข้าจะเดินมาถึงที่นี่เสียอีก... เจ้าอยากตามมันไปตอนนี้เลยหรือไม่?" โลกทั้งใบของหลินเฟยดูเหมือนจะหยุดหมุนไปชั่วขณะ เสียงหัวใจของเขาเต้นรัวจนแทบระเบิดออกมาจากอก ความแค้นที่สั่งสมมานานนับปีทะลักล้นออกมาเป็นไอความร้อนที่พวยพุ่งรอบกาย เขาไม่ได้ตอบโต้อะไร แต่วินาทีนั้นเอง ที่เขาตัดสินใจทิ้งทุกอย่าง... ทิ้งแผนการ ทิ้งความยับยั้งชั่งใจ หมัดขวาของเขาเบ่งบวมขึ้นด้วยพลังวัตรที่บีบอัดจนมิติรอบข้างสั่นสะเทือน "เจ้า... จะต้องชดใช้ด้วยเลือด!" หลินเฟยพุ่งตัวออกไปประหนึ่งพยัคฆ์ร้ายที่หลุดจากกรงขัง แต่ทว่า... ในวินาทีที่หมัดจะกระทบเข้าที่ใบหน้าของจ้าวอวิ๋น เสียงกระซิบที่คุ้นเคยแว่วมาจากด้านหลังของหลินเฟย "อย่าหลงกลมัน... หลินเฟย... หนีไป!" หลินเฟยชะงักกึก ร่างที่เต็มไปด้วยเลือดของเต๋อจิ้งโผล่ออกมาจากเงามืดด้านหลัง มันไม่ได้ตาย แต่มันกำลังคลานมาด้วยแรงเฮือกสุดท้าย... และในมือของมัน ไม่ได้ถือมีด แต่มันถือจดหมายฉบับที่สอง ที่มีตราประทับของ 'ตระกูลหลิน' ซึ่งเป็นตราที่ควรจะสูญสิ้นไปแล้วตั้งแต่วันที่พ่อของเขาตายไป! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับหมัดของพยัคฆ์ขาวคำรามในทุกๆ ตอนนะครับ