การตัดสินใจของลูกผู้ชาย

“เจ้ากำลังเล่นตลกอะไรอยู่ จ้าวอวิ๋น!” เสียงคำรามของหลินเฟยดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับราวกับหินผาพันชั่ง ร่างของเขาเกร็งแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน มือขวากำหมัดจนเล็บจิกเข้าเนื้อจนเลือดซึมออกมา สายตาของเขาไม่ได้จับจ้องไปที่จ้าวอวิ๋น แต่กลับตรึงอยู่กับร่างเบื้องหน้าที่ยืนนิ่งดุจหุ่นเชิด ใบหน้าของชายผู้นั้น... ใบหน้าของบิดาที่เขาจำได้ขึ้นใจ แม้กระทั่งรอยแผลเป็นเล็กๆ ที่มุมปากนั่นอีกเล่า จ้าวอวิ๋นที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักอย่างใจเย็น ยกถ้วยชาขึ้นจิบช้าๆ ก่อนจะวางลงด้วยเสียง ‘กริ๊ก’ ที่ฟังดูเยือกเย็นยิ่งกว่าเสียงใบมีดกระทบกัน “เล่นตลกหรือ? ข้าเพียงแต่มอบโอกาสให้เจ้าได้ ‘หวนคืนวันวาน’ ไงล่ะ หลินเฟย” จ้าวอวิ๋นแค่นยิ้ม “หุ่นเชิดศพไร้วิญญาณที่ข้าเพาะบ่มด้วยเคล็ดวิชาล้ำลึก มันยังคงจดจำเคล็ดกระบี่ที่บิดาเจ้าเคยใช้ได้อย่างแม่นยำทุกกระบวนท่า อยากลองประมือกับคนที่เจ้าโหยหาที่สุดดูสักครั้งไหม?” เต๋อจิ้งก้าวขึ้นมาขนาบข้างหลินเฟย มือซ้ายกุมด้ามมีดสั้นจนนิ้วขาวซีด เขาเหลือบมองเพื่อนรักที่กำลังสั่นเทาด้วยความโกรธแค้นและเจ็บปวด “หลินเฟย ฟังข้า! นั่นไม่ใช่พ่อเจ้า นั่นเป็นเพียงซากศพที่ถูกควบคุมด้วยพลังมาร อย่าให้มันล่อหลอกด้วยกลลวงจิตใจเชียว!” “ข้ารู้...” หลินเฟยเค้นเสียงตอบผ่านไรฟัน ดวงตาที่เคยแน่วแน่เริ่มมีหยดน้ำตาแห่งความเดือดดาลไหลริน “แต่ข้า... ข้าไม่อาจปล่อยให้ร่างของท่านพ่อถูกหมิ่นเกียรติเช่นนี้ได้” “แล้วเจ้าจะทำอย่างไร?” จ้าวอวิ๋นถามด้วยน้ำเสียงยียวน “จะหันหลังกลับไปซ่อนตัวอยู่ในรูหนู หรือจะก้าวเข้ามาเพื่อจบชีวิตของ ‘บิดา’ เจ้าด้วยมือของเจ้าเอง? บอกไว้ก่อนนะ หากเจ้าไม่กล้า... ข้าจะสั่งให้เขาสังหารเพื่อนรักของเจ้าคนนี้แทน” บรรยากาศในโถงหินอับชื้นพลันหนักอึ้งขึ้นหลายเท่าตัว ร่างเบื้องหน้าเริ่มขยับ ดาบมารในมือสั่นไหว ปล่อยไอสังหารสีดำมืดออกมาดุจหมอกควัน มันไม่ได้มีชีวิต แต่จิตสังหารที่แผ่ออกมากลับเข้มข้นราวกับมีตัวตนจริง หลินเฟยสูดลมหายใจเข้าลึก เขาหลับตาลงชั่วครู่เพื่อปรับจูนกระแสลมปราณที่พุ่งพล่านในร่างกายให้นิ่งสงบ ความแค้นที่เคยแผดเผาเริ่มถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยียบของวิถีพยัคฆ์ เขาเข้าใจแล้วว่านี่ไม่ใช่การต่อสู้เพื่อชัยชนะ แต่คือการเผชิญหน้ากับความเจ็บปวดที่สุดของลูกผู้ชาย “จ้าวอวิ๋น...” หลินเฟยลืมตาขึ้นอีกครั้ง ประกายตาคมกริบดุจพยัคฆ์ “เจ้าคิดว่าการหยิบยื่นความเจ็บปวดให้ข้าจะหยุดยั้งข้าได้หรือ? เจ้าทำพลาดแล้ว... เพราะยิ่งเจ้าดึงท่านพ่อเข้ามาในเกมสกปรกนี้ เจ้าก็ยิ่งทำให้ข้าไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องเผาพรรคมารของเจ้าให้เป็นจุล!” “คำพูดสวยหรูนัก” จ้าวอวิ๋นโบกมือ “จัดการมัน” หุ่นเชิดศพพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ ดาบมารตวัดผ่านอากาศเกิดเสียงหวีดหวิว หลินเฟยเบี่ยงตัวหลบได้อย่างเฉียดฉิว ดาบนั้นฟันลงบนพื้นศิลาจนแตกกระจาย เขาไม่ได้สวนกลับทันที แต่กลับพุ่งตัวถอยห่างไปทางประตูทางออก “เต๋อจิ้ง! ไปที่ยอดเขาหมื่นมรณะ!” หลินเฟยตะโกนก้อง “เจ้าจะทำอะไร! นั่นมันสถานที่ต้องห้ามของพรรคมารนะ!” เต๋อจิ้งอุทานด้วยความตกใจ “ที่นั่นมีสิ่งที่สามารถทำลายพันธนาการมารได้!” หลินเฟยตอบโดยไม่หันกลับไปมอง “ข้าจะไปที่นั่นเพื่อฝึกฝนเคล็ดวิชาที่สืบทอดมาในตระกูลข้า... วิชาที่จะสยบได้แม้กระทั่งความตาย!” ชายหนุ่มพุ่งทะยานออกไปในความมืดของค่ำคืน ทิ้งให้หุ่นเชิดศพยืนเคว้งอยู่กลางโถง จ้าวอวิ๋นไม่ได้สั่งให้ไล่ตาม เขาเพียงแค่มองเงาหลังของหลินเฟยที่ลับหายไปพร้อมกับรอยยิ้มที่น่าขนลุก “ไปเถอะ... ก้าวไปสู่กับดักที่เจ้าวางไว้เอง ยอดเขาหมื่นมรณะไม่ได้มีแค่พลังวิชา แต่มันคือหลุมศพที่เจ้าจะต้องนอนทอดร่างลงไปตลอดกาล” หลินเฟยวิ่งฝ่าพายุฝนที่เริ่มตกลงมาอย่างหนัก ความเหนื่อยล้าเริ่มกัดกินร่างกาย แต่ภาพบิดาที่ถือดาบมารยังคงหลอกหลอนเขาอยู่ทุกวินาที เขาพุ่งตัวขึ้นสู่เส้นทางแคบๆ ที่สูงชันและเต็มไปด้วยคมหินที่พร้อมจะบาดเนื้อกาย เขารู้ดีว่าหากหยุดเดิน นั่นหมายถึงความพ่ายแพ้ของจิตวิญญาณ เมื่อเขาปีนขึ้นมาถึงจุดพักบนไหล่เขาที่สูงที่สุด สายฟ้าฟาดลงมาเบื้องหน้าเผยให้เห็นร่างหนึ่งที่ยืนรออยู่ก่อนแล้ว ร่างนั้นสวมชุดสีดำสนิท ใบหน้าถูกปกปิดด้วยหน้ากากยักษ์ และกลิ่นอายที่แผ่ออกมานั้น... ไม่ใช่คนของพรรคมาร แต่เป็นกลิ่นอายที่คุ้นเคยอย่างประหลาด บุคคลลึกลับค่อยๆ ถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าที่หลินเฟยคาดไม่ถึง ดวงตาของคนผู้นั้นจ้องมองมาที่เขาด้วยความโศกเศร้าปนเอ็นดู “เจ้ามาที่นี่เร็วกว่าที่ข้าคิดไว้มาก... หลินเฟย” หลินเฟยชะงักฝีเท้า หัวใจเต้นรัวด้วยความสับสนเมื่อได้ยินเสียงที่เอ่ยชื่อของเขาออกมาจากปากของคนที่น่าจะตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน... ‘ท่านอาผู้ล่วงลับ?’ ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับผมในเส้นทางลูกผู้ชายสายนี้ครับ พยัคฆ์ขาวคำราม